Najpiękniejsze książki 2025 roku

Najpiękniejsze książki 2025 roku (nie tylko dla dzieci)

zaba-mala-opowiesc-o-zalobie.jpg, default, Ilustracja z książki „Żaba. Mała opowieść o żałobie”, tekst: Anja Franczak, ilustracje: Marianna Sztyma, fot. wydawnictwo Albus

#literatura

Siła słów, magia obrazu, dziecięca wyobraźnia, emocje świata dorosłych. Inteligentne, ważne, nieoczywiste. Oto dziesięć książek, które cieszą oko i duszę – a także idealnie nadają się na świąteczne prezenty dla małych i dużych czytelników.

Frycek i ukryty talent, Aga Pietrzykowska (tekst i ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka książki „Frycek i ukryty talent”, tekst i ilustracje: Aga Pietrzykowska, fot. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina

Obrazek

frycek_i_ukryty_talent_teks_i_ilustracje-_aga_pietrzykowska_fot._narodowy_instytut_fryderyka_chopina_121.jpg

„Melodie się nie układają, a klawisze uciekają mi spod palców… Czy ja na pewno mam talent?” – zastanawia się mały Fryderyk, gdy wtem staje przed nim tajemnicza postać o imieniu Sercyliusz. Ma pomóc chłopcu odnaleźć jego ukryte zdolności. Tak rozpoczyna się pełna przygód i niebezpieczeństw wędrówka m.in. po Krainach Słów, Emocji, Kreatywności i Relacji. Czy Frycek pokona Zwątpienie i co poza talentem uda mu się odkryć?

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Ilustracja z książki „Frycek i ukryty talent”, teks i ilustracje: Aga Pietrzykowska, fot. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina

Obrazek

frycek_i_ukryty_talent_teks_i_ilustracje-_aga_pietrzykowska_fot._narodowy_instytut_fryderyka_chopina_323.jpg

W roku XIX Konkursu Chopinowskiego przekonujemy się, że nie tylko muzyka polskiego kompozytora inspiruje młodych twórców. Także jego życie potrafi rozbudzić wyobraźnię artystów. I choć Chopin jest już bohaterem wielu książek dla najmłodszych czytelników, to Frycek i ukryty talent Agi Pietrzykowskiej jest propozycją szczególną, której premiera mogła umknąć w ferworze pianistycznych zmagań.

Co ją wyróżnia? Mądra historia o uniwersalnym przesłaniu, która sprytnie przemyca literackie konwencje i motywy zaczerpnięte z dawnego piśmiennictwa (skojarzenia z Wergiliuszem i Dantem jak najbardziej wskazane). Różnorodność technik – od ołówka po akwarelę i elementy kolażu – oraz faktury papieru. Zmienność stylu dostosowanego do nastroju ilustrowanego fragmentu: od malarskiej abstrakcji, przez zabawę grafiką i typografią, aż po komiksowy skrót. Wreszcie: energia barw mieniących się jak w kalejdoskopie, to nasyconych, to delikatnie rozmytych. Wszystko to tworzy wrażenie innego wymiaru, stąpania po powierzchni wyobraźni. Chopin zdaje się mieć szczęście do utalentowanych malarsko interpretatorek, a Aga Pietrzykowska swoją najnowszą książką z serii o Frycku plasuje się na szczycie tej listy.

Żaba. Mała opowieść o żałobie, Anja Franczak (tekst), Marianna Sztyma (ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „Żaba. Mała opowieść o żałobie”, tekst: Anja Franczak, ilustracje: Marianna Sztyma, fot. wydawnictwo Albus

Obrazek

okladka_i_ilustracja_z_ksiazki_zaba.jpg

Jak wytłumaczyć dziecku, czym jest żałoba, i że nie powinno się jej bać ani tym bardziej wstydzić, skoro nawet dorosły nie od razu potrafi ją oswoić? Anja Franczak, założycielka Instytutu Dobrej Śmierci i mistrzyni ceremonii pożegnania, przychodzi z odpowiedzią, a konkretnie z Żabą. Sympatyczne, ale nieco dziwaczne zwierzątko pojawia się w życiu dziewczynki po stracie babci. Początkowo przeszkadza bohaterce w jej codziennych czynnościach, by z czasem stać się wierną kompanką i powierniczką. Tak o książce mówi autorka:

Opowieść o ża(ło)bie jest mocno związana z moją pracą z osobami, które straciły bliskich. [...] Poprzez historię o żabie próbuję opowiadać o tym, że żałoba to naturalna i zdrowa część naszego życia. Jest to doświadczenie, które wygląda inaczej u każdej i każdego z nas. Marzę o świecie, w którym będziemy wszyscy mogli troszczyć się o siebie i wspierać się nawzajem – również w żałobie.

Tę pełną ciepła, metaforyczną opowieść zilustrowała Marianna Sztyma, artystka wielokrotnie nagradzana w kraju i za granicą (m.in. Bologna Ragazzi Award), autorka książek, jak chociażby Pustki opowiadającej o śmierci kota. Stonowana kolorystyka Żaby doskonale współgra z podejmowaną tematyką, subtelnie wprowadzając czytelnika w świat trudnych i obcych emocji. Autorki pokazują, że stratę należy przeżyć po swojemu, ale niekoniecznie samotnie.

Rok dawnych tradycji, Sebastian Łuczywo (tekst), Natalia Noszczyńska (ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „Rok dawnych tradycji”, tekst: Sebastian Łuczywo, ilustracje: Natalia Noszczyńska, fot. Black Dog Studio

Obrazek

rok_dawnych_tradycji_okladka_.jpg

Pająk gwiaździsty, który przypomina promienie słońca lub śnieżynki, czy może żyrandolowy, piętrowy, czasem robiony z fasoli i grochu? Dlaczego motanki nie mają twarzy i ile życzeń mogą spełnić? Jak wykonać pisankę batikową? Czym różni się wycinanka kurpiowska od łowickiej? (Odpowiedź na ostatnie pytanie znajdziecie również w przewodniku po wycinankach Anny Cymer).

Twórcy Słowiańskiego koła roku kontynuują pełną uroku i magii opowieść o dawnych zwyczajach, ożywiając zapomniane rytuały i ozdoby w swoim najnowszym dziele. Rokiem dawnych tradycji rządzi już jednak nie tyle czas, ile Splotek – strażnik i opiekun nici przeszłości oraz przyszłości. Noszczyńska i Łuczywo obrazem i słowem wyplatają historie z wiejskich obrzędów i wierzeń zgodnych z cyklem natury, a także rytmem świąt. Jeśli ich pierwsza książka bliższa była konwencji baśni, to druga bardziej stawia na realizm i jeszcze większą interakcję z czytelnikiem. Co miesiąc, to nowe odkrycie i zadanie do wykonania: tworzenie niedźwiedziej maski (bo dawniej, podczas zapustów, kolędnicy chodzili po wsiach przebrani za zwierzęta i straszne postaci), jesiennego lampionu czy plecenie wianków, by poznać przyszłość.

Wiedzę przekazują za pośrednictwem oszałamiającej oprawy wizualnej: bogatej kolorystyki, dynamicznych i pełnych humoru ilustracji, dopracowanych detali. Spotkamy tu niektóre postaci i symbole obecne już w Słowiańskim kole roku, jak rumieniące się słońce w towarzystwie wąsatego księżyca czy sędziwą koronczarkę, która tym razem tworzy motankę. Obszerniejsze partie tekstu zostały okraszone elementami graficznymi, natomiast pozbawione słownego komentarza rozkładówki z powodzeniem samodzielnie snują opowieść.

Rok dawnych tradycji to wartościowa lektura rodzinna, ułatwiająca międzypokoleniowy dialog i ucząca szacunku do tradycji. Natalia Noszczyńska i Sebastian Łuczywo udowadniają też, że kreatywnością i wytrwałością, przy odpowiednim nakładzie sił i środków (książka została wydana własnym sumptem) można trafić do serc (i oby też na półki) czytelników.

Kocina. Zapiski z Doliny, Berenika Kołomycka (tekst i ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „Kocina. Zapiski z Doliny”, tekst i ilustracje: Berenika Kołomycka, fot. Egmont

Obrazek

kocina_121.jpg

Minęło już dziesięć lat, odkąd Berenika Kołomycka wygrała Konkurs im. Janusza Christy na komiks dla dzieci, a pełna przygód i niespodziewanych zwrotów akcji historia przyjaźni Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika zaistniała po raz pierwszy. Aby uczcić jubileusz poczytnej serii, autorka wymyśliła Kocinę, czyli uroczą i psotną kotkę-reporterkę, która w jej imieniu wędruje po Lisiej Dolinie i zbiera informacje. Dowiadujemy się, dlaczego w każdym komiksie z cyklu Malutki Lisek i Wielki Dzik pojawia się jabłko, jak wygląda mieszkanie borsuka i czy bohaterowie są dla siebie tylko sąsiadami, czy może kimś więcej?

Kocina ma wszystkie cechy, którymi powinien charakteryzować się przebojowy komiks dla dzieci: wciągającą fabułę, wewnętrzną energię, harmonijne proporcje żartu i powagi, całą gamę emocji. W prosty sposób wyjaśnia skomplikowane kwestie, jak relacje międzyludzkie i abstrakcyjne pojęcia. Umiejętne kadrowanie pomaga artystce wydobyć z malarskiego obrazu to, co najważniejsze. Drobne przedmioty, powtarzające się kolory, a nawet gesty czy spojrzenia pozwalają zachować spójność dynamicznej narracji. Na końcu tomu umieszczono kwestionariusz osobowy wypełniony przez lisa i dzika z pustym miejscem na przemyślenia czytelnika. Musi się on skonfrontować z tym, czym na co dzień żyją bohaterowie komiksu: radością, złością, strachem, stratą, poczuciem bezpieczeństwa, przyjaźnią. Czy lubisz być sam? Kiedy czujesz się kochany? Co powiedziałbyś sobie sprzed lat? A to dopiero początek, bo Kołomycka już zapowiedziała ciąg dalszy kociej opowieści.

U z dwiema kropkami / U mit zwei Punkten, Katarzyna Minasowicz (tekst i ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „U z dwiema kropkami / U mit zwei Punkten”, tekst i ilustracje: Katarzyna Minasowicz, fot. Widnokrąg

Obrazek

u_z_dwiema_kropkami_kol.jpg

Wyjazd, przeprowadzka, przekraczanie granic. Podróż, wojna, migracja. „Domu nie da się zabrać ze sobą”, a w obcym miejscu „inne są dźwięki, zapachy, litery, inne są domy”. Co więc sprawia, że dom jest domem? Książka obrazkowa Katarzyny Minasowicz to historia o dopasowaniu: osoby do przestrzeni, wspomnień do nowych możliwości, klucza do tożsamości, delikatnej kreski ołówkiem do sztywnych, kartonowych wycinanek. Minimalistyczne środki wyrazu zdają się równoważyć ciężar opowieści. Znakomite kadrowanie i montaż elementów graficznych pozwalają na niedopowiedzenia i domysły, a prostota rodzi wielowymiarowość.

U z dwiema kropkami / U mit zwei Punkten to książka nawiązująca do doświadczeń mieszkańców powojennego Wrocławia. Otwiera i zamyka ją mapa miasta. Mówiąc dwoma językami, polskim i niemieckim, konfrontuje swojskość z obcością, które nieustająco wchodzą ze sobą w dialog – podobnie jak słowo i obraz. Jeszcze przed wydaniem picturebook został doceniony przez międzynarodowe jury. Minasowicz, twórczyni autorskich książek i ilustratorka, która nadała nową szatę graficzną baśni poetyckiej Na jagody Marii Konopnickiej (za co otrzymała kilka nagród, a publikacja została wpisana na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej), prezentowała U z dwiema kropkami podczas najważniejszych w branży targów książki dziecięcej w Bolonii. Jej nazwisko pojawiło się także na liście Unpublished Picturebook Showcase wśród 88 projektów z sześciuset nadesłanych z całego świata. Artystka pracuje obecnie nad opowieścią dla dzieci o architektce Halinie Skibniewskiej.

Dół, Artur Gębka (tekst), Agata Dudek (ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „Dół”, tekst: Artur Gębka, ilustracje: Agata Dudek, fot. Widnokrąg

Obrazek

dol_ilustracje-_agata_dudek_widnokrag_kol.jpg

„Nastolatki tak mają” – to przekonanie, a raczej usprawiedliwienie własnej obojętności, powtarza świat dorosłych w reakcji na depresję młodych osób. Pogłębiający się smutek, bierność, niemoc Marysi niepokoją jedynie Adelkę. Dziewczynka chce pomóc starszej siostrze, ale nie wie jak. Stara się zwrócić uwagę rodziców na stan ich drugiej córki. W końcu bohaterka otrzymuje potrzebne wsparcie i fachową opiekę, jednak czy nie jest już za późno? Artur Gębka snuje opowieść o zdrowiu psychicznym niedorosłych, używając prostych słów, bez zbędnego moralizowania; nie szuka winnych, lecz rozwiązań. Metafora „dołu” zyskuje dosłowny sens, dzięki czemu trudny temat staje się zarazem subtelny i łatwiejszy do zrozumienia.

Równie prostym, a jakże skutecznym zabiegiem jest zastosowanie kontrastu czerni i żółcienia w warstwie wizualnej. W trakcie opowieści obserwujemy kolorystyczne przejścia, w sposób symboliczny oddające przemianę bohaterki. Agata Dudek, współtworząca artystyczny duet Acapulco Studio, doskonale wykorzystuje moc koloru w opowiadaniu obrazem: nasyconą, pstrokatą rzeczywistość konfrontuje z monochromatycznym światem wewnętrznego rozbicia, uczucia niezrozumienia, opuszczenia. Nie chodzi tu o klasyczny, występujący zazwyczaj w bajkach podział na czarne i białe, zło i dobro. To raczej pokazanie wszystkich odcieni codzienności, dostrzeżenie cienkiej granicy między emocjami i zwrócenie uwagi na to, że wszystko może się zmienić, choć nie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Dół jest także historią o cierpliwości, nieustannej pracy, umiejętności słuchania i reagowania na drugiego człowieka.

Bibuła w tapczanie. O Solidarności dla dzieci, Michał Rusinek (tekst), Joanna Rusinek (ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „Bibuła w tapczanie. O Solidarności dla dzieci”, tekst: Michał Rusinek, ilustracje: Joanna Rusinek, fot. Agora dla dzieci

Obrazek

bibula_w_tapczanie._o_solidarnosci_dla_dzieci.jpg

Od E.T., przez strajk w Stoczni Gdańskiej i stan wojenny, aż po pierwsze częściowo wolne wybory do parlamentu. Doskonale znane na rynku książki dziecięcej rodzeństwo Rusinków zawodowo przeplata historię rodzinną z losami Polski. Sporo wiedzy, wiele graficznych smaczków, jeszcze więcej sprytu i zabawy słownej. Michał Rusinek w przystępny sposób tłumaczy, czym była żelazna kurtyna, tytułowa bibuła czy związki zawodowe. Rozbiera na czynniki pierwsze „solidarność” – słowo „słone w smaku”, ale też mające „ości”. Powinniśmy się już przyzwyczaić, że nawet jeśli książki tego autora są o historii i ludziach, to i tak są o języku.

W Bibule w tapczanie wszystko do siebie pasuje, nawet jeśli jej bohaterowie – w roli głównej sami autorzy – nie przystają do szarej rzeczywistości lat 80. (a zdjęcia robiło się wówczas nie tyle kolorowe, ile kolorom właśnie). Zmianę nastroju opowieści rozpoznajemy po zabarwieniu kartek, ołówkowe rysunki nadzwyczaj dobrze wpisują się w fotograficzne tło, a w ilustracjach widzimy grę z socrealistyczną i propagandową konwencją. Komiksowy momentami styl świetnie przełamuje powagę i zagmatwanie przedstawianych wydarzeń. Młodszy odbiorca z pewnością doceni wizualną energię i humorystyczny styl narracji, z kolei straszy odbędzie nostalgiczną podróż w czasy wyrobów czekolado(nie)podobnych, korali z papieru toaletowego czy aktówek z kiełbasą w środku.

Mój świat, moja sztuka, Katarzyna Kołodziej-Podsiadło (koncepcja, wybór prac, tekst), Marta Ignerska (tekst i ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „Mój świat, moja sztuka”, tekst: Katarzyna Kołodziej-Podsiadło, Marta Ignerska, ilustracje: Marta Ignerska, fot. Wytwórnia

Obrazek

moj_swiat_moja_sztuka_2.jpg

Mój świat to… „Fantazja!” – wykrzykuje czteroletnia Klara. „[...] łobuzowanie, skakanie do wody, rysowanie, malowanie. I komiksy, i strażak S.” – wymienia sześcioletni Franek. Dziewięcioletni Jurek mówi o chwilach spędzonych „z przyjaciółmi, rodzicami i bliskimi”. A twój świat? „W jakim jest kolorze?” – pytają w kontekście różowo-zimowego performansu Marii Pinińskiej-Bereś autorki tej książki do tworzenia: rysowania, obracania w dłoni, opowiadania, odczuwania. Mój świat, moja sztuka Katarzyny Kołodziej-Podsiadło i Marty Ignerskiej to kompendium wiedzy o sztuce współczesnej bez infantylizowania i wymyślania niestworzonych historii. Tu rządzą same dzieła sztuki, wyobraźnia i czytelnik, który najczęściej rysunkiem, a czasem myślą odpowiada na pracę artysty – to odgadnie, w jakim humorze jest obraz Marii Jaremy (Kompozycja z 1955 roku), to namaluje własną kompozycję za pomocą cyfr (tak jak czynił to Roman Opałka) albo spróbuje oddać na papierze dźwięk, być może podobny do tego, który usłyszała publiczność podczas performansu Anny Zaradny (Przenikanie, 2024).

Ponad sto nazwisk polskich artystek i artystów z dziedziny malarstwa, rzeźby, fotografii, tkaniny i sztuk performatywnych: od Magdaleny Abakanowicz po Tadeusza Kantora, od Idy Karkoszki do Jakuba Juliana Ziółkowskiego. Wszystkie reprodukowane w książce dzieła zostały uporządkowane według kilku kategorii, a poprzez krótki komentarz do każdego z nich autorki oferują przyspieszony kurs historii sztuki (nie tylko dla najmłodszych). Bawią i uczą, przede wszystkim: widzieć, słyszeć, wyobrażać sobie, odczuwać, doświadczać.

„Świat pełen jest przedziwnych rzeczy. Przypomnę sobie – albo wymyślę – coś najdziwniejszego!” – namawiają autorki. Sugestia ta towarzyszy kilku fotografiom z cyklu A-Z Andrzeja Tobisa należącym do kolekcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. MSN również tej jesieni wydał książkę dla dzieci Po co nam sztuka? Katarzyny Witt z ilustracjami Oli Niepsuj. Chociaż ta druga publikacja dotyczy tylko dzieł z kolekcji tegoż muzeum, to obie odpowiadają na potrzebę edukacji artystycznej już od najmłodszych lat. A któż z nas nie chciał być kiedyś artystą?

Szparagi solić, krety gubić, Dorota Mycielska (tekst), Helena Stiasny (ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „Szparagi solić, krety gubić. Księga domowych porad wielkopolskiego dworu”, tekst: Dorota Mycielska, ilustracje: Helena Stiasny, fot. Wydawnictwo Dwie Siostry

Obrazek

szparagi_solic_krety_gubic_23.jpg

Niezawodna metoda tępienia kretów? „Do każdej nory wkładać kamfory jak ziarnka grochu” – twierdzą damy wielkopolskiego dworu w Jurkowie. Według kuchni irlandzkiej, od której jednak bardziej cenią francuską (no i polską), herbata z jajkiem ma być pożywniejsza niż sam napar, zaś żółtko oddzielone od białka, ubite osobno, „następnie każde z osobna wymieszane z kieliszkiem wina, jest bardzo zdrowe i lżejsze, niż kiedy się je spożywa razem”.

W pochodzącym z XIX wieku zeszycie przepisów kulinarnych i porad domowych znajdziemy ponadto: wytyczne do sporządzania białego bulionu z nenufarów, kotletów rakowych, mazurka rodzenkowego bez ciasta, do przygotowania masy na czysty kolor posadzki albo spirytusu chrabąszczowego, a nawet śliwek węgierek na wzór tych, które z Francji w pudełkach przysyłają – oraz wiele innych recept na smaczne, zdrowe i praktyczne życie. Szparagi solić, krety gubić to księga zachwycająca pomysłowością i elegancją ilustracji Heleny Stiasny (ach, ten dumnie kroczący kogut i tańczące korzenie szparagów…).

Życie rodziny Morawskich zamieszkujących wielkopolską wieś pod zaborem pruskim to gotowy materiał na film lub literacką biografię. Z prywatnych pamiętników i listów (oby i te kiedyś ujrzały światło dzienne) potomkini rodu Dorota Mycielska stworzyła barwną opowieść z pogranicza wciągającej obyczajówki i dokumentu historycznego, ocierającą się o melodramat i, momentami, komedię. Stanowi ona obszerne wprowadzenie do przekazywanego z pokolenia na pokolenie po linii żeńskiej zeszytu, w którym zapisywano przepisy na odświętne dania oraz dzielono się poradami lekarskimi i wskazówkami do prowadzenia gospodarstwa domowego. Po śmierci Mycielskiej – spadkobierczyni rodzinnych anegdot – w 2007 roku wstrzymano prace nad jego wydaniem. Po latach, w wykwintnej szacie graficznej, otrzymujemy nie tylko wzruszającą narrację rodzinną, lecz także zapomniany rozdział dziejów Polski wyjęty z archiwum kobiet (z udziałem kasztelana Ludwika Łempickiego i jego rozprawki o ogrodnictwie). Zapomnijcie o Ćwierczakiewiczowej, od dziś w domowych biblioteczkach królują szparagi i krety z jurkowskiego dworu!

Jesteś, Laëtitia Bourget (tekst), Joanna Concejo (ilustracje)

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Okładka i ilustracja z książki „Jesteś”, tekst: Laetitia Bourget, ilustracje: Joanna Concejo, fot. Wydawnictwo Format

Obrazek

jestes_ilustracje_joanna_concejo_kolaz.jpg

Jeśli coś jest sygnowane nazwiskiem Joanny Concejo, wiadomo, że będzie to dzieło sztuki. Tym razem to coś więcej. Narracja wymykająca się czasowi, obrazy nakładające się na siebie niczym wspomnienia w przestrzeni książki. Międzypokoleniowy dialog zamknięty w krótkiej, lirycznej opowieści o obecności mimo nieobecności. „Cisza między słowami”, rozmowa pomiędzy obrazami. Bogactwo w minimalizmie. Oddech pomimo obfitości emocji. Troska, radość, tęsknota, ulga. „Gwar życia” schowany za „pozornym bezruchem”.

Córka, matka, babka (a właściwie prababka córki) spotykają się jako równolatki. Z czasem zyskują twarze córki ilustratorki, samej Joanny Concejo oraz jej babki. „Jesteś” – mówi jedna, a może wszystkie naraz, „Naprawdę jesteś, od kiedy cię nie ma” – dopowiada już pewnie dorosła dusza. Tu wszystko jest daleko, a zarazem blisko. Z różanego ogrodu na następnej stronie pozostaje jeden kwiat, samotny krzew zamieszkuje następnie na dzikiej łące. Najbardziej poruszający jest jednak moment przejścia między obrazami, gdy jedna z dziewczynek trzyma za ręce dwie pozostałe, choć teoretycznie nie ma ich na tej ilustracji. To złudzenie optyczne uzyskano dzięki wydrukowaniu całej, stuczterdziestoczterostronicowej opowieści na kalkach. Na pomysł, by historię (nie)obecności zaprezentować na przezroczystym papierze, wpadła Laëtitia Bourget, urodzona we francuskim La Rochelle artystka i autorka książek – w tym tekstu do Jesteś. Joanna Concejo natychmiast podchwyciła koncepcję i wykorzystała materię do granic możliwości, komponując obrazy tak, że sąsiadujących stron nie sposób nie czytać jednocześnie. Książka po raz pierwszy ukazała się w 2022 roku we Francji, drugiej ojczyźnie polskiej artystki. Dzięki tłumaczeniu Doroty Hartwich to arcydzieło myśli i wyobraźni może w końcu zachwycić polskiego czytelnika.

Język Polish