Piosenkarz, z wykształcenia aktor. Mistrz interpretacji znany z perfekcyjnej dykcji. Ciepły baryton, który wylansował wiele hitów lat 60. i 70. XX wieku, między innymi: "Bo z dziewczynami", "Cała sala śpiewa z nami", "Co mówi wiatr", "Daj", "Kodeks", "Moja miła, moja cicha", "Nie zapomnisz nigdy", "Tylko ona jedna", "Woziwoda". Nazywano go polskim Frankiem Sinatrą i Charles'em Aznavourem, choć sam artysta z dystansem odnosił się do tych porównań.
-
Urodził się 18 września 1933 roku w Radomiu, zmarł 14 listopada 2022 roku w Warszawie. W rodzinnym mieście ukończył Technikum Budowlane. Po maturze wyjechał na studia do Warszawy. Zdał egzamin wstępny na wymarzoną architekturę, jednak nie został przyjęty: zabrakło mu punktów za pochodzenie (preferowane było robotnicze lub chłopskie) i niedostateczne zaangażowanie ideologiczne (brak przynależności do Związku Młodzieży Polskiej). Później zdał egzaminy do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie na Wydział Estradowy. Jego wykładowca, Ludwik Sempoliński, zaproponował mu zmianę nazwiska na bardziej sceniczne (z rodowego Pająk) i doradził, żeby bardziej poświęcił się muzyce. W 1957 roku Jerzy Połomski ukończył studia i został aktorem dramatu i estrady.
Na jego dyplom składały się role, które wytyczały przyszłą ścieżkę jego kariery aktorskiej – w komediach muzycznych: "Porwanie Sabinek" według Franza i Paula von Schönthanów, "Słomkowy kapelusz" Eugéne'a Labiche'a oraz skecz Stefanii Grodzieńskiej "Rękawiczka". Na koncie nie zabrakło mu jednak także ról dramatycznych. Grał między innymi Poetę w "Weselu" Wyspiańskiego, króla Jana Kazimierza w "Mazepie" Słowackiego, główną rolę w "Jegorze Bułyczowie i innych" Gorkiego.
Format wyświetlania obrazka
standardowy (864px desktop)
Jerzy Połomski, fot. Marek Karewicz/East News
Obrazek
jerzy_polomski_portret_3_en_.jpg
Po studiach otrzymał propozycję zagrania głównej roli w sztuce "Achilles i panny" Artura Marii Swinarskiego w Teatrze Muzycznym w Gdyni pod dyrekcją Danuty Baduszkowej, jednak odrzucił tę propozycję. Zadebiutował jako aktor w 1957 roku w warszawskim Teatrze Syrena Buffo, gdzie zagrał m.in. w składankach satyrycznych "Grzechy stare i nowe", "Żarty na stół", "Nasze jajko" i "Czym chata bogata".
Jego profesor i mentor, Ludwik Sempoliński, w swojej książce "Druga połowa życia" pisał, że kierownictwo teatru nie potrafiło należycie docenić talentu Jerzego Połomskiego: "Zniechęcony dwoma nieudanymi sezonami w Buffo, gdzie nie umiano go wykorzystać, obsadzając w banalnych piosenkach jak «Lody, lody…» i temu podobnych numerach, nie załamał się i nie zaniedbywał, śpiewając i opracowując piosenki w Polskim Radiu".
Nadpisz opis powiązanego wpisu
Mówiono o niej, że jest wulkanem, kobietą ze stali albo że powinna zostać generałką. Teatrowi muzycznemu poświęciła większość swojego życia i pozostała mu wierna aż do śmierci.
Pierwszy utwór dla radia, "Piosenkę dla nieznajomej", skomponowaną przez Jerzego Haralda ze słowami Zbigniewa Kaszkura i Zbigniewa Zaperta, nagrał Jerzy Połomski jeszcze jako student. Już wówczas zyskał popularność, która rosła z każdym rokiem. Jednym z jej przejawów było zwycięstwo w ankiecie "Szpilek", w której dostał ponad 18 procent głosów więcej niż między innymi Czesław Niemen, Wojciech Młynarski, Marek Grechuta czy Mieczysław Fogg.
Format wyświetlania obrazka
standardowy (864px desktop)
Jerzy Połomski, VI Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, fot. Andrzej Wiernicki/Forum
Obrazek
jerzy_polomski_portret_koncert_forum_.jpg
W 1961 roku zdobył drugą nagrodę na 1. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie za utwór "Woziwoda", a w 1968 roku odebrał nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Opola na 6. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za utwór "Jest bałałajka", skomponowany przez Henryka Klejnego do słów Tadeusza Urgacza. W 1969 roku został laureatem festiwalu Złoty Orfeusz w Bułgarii, gdzie zdobył nagrodę jury oraz radia i telewizji.
Nadpisz opis powiązanego wpisu
Disco w Sopocie czy pogo w Jarocinie? A może nowoorleańskie tornado w Trójmieście? W oczekiwaniu na lepsze czasy przypominamy historię letnich imprez muzycznych w Polsce XX wieku.
W 1970 roku występował w Teatrze Syrena w rewii "Ćwierć za kominem" z Ireną Santor. W 1973 roku wystąpił na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, gdzie wykonał utwór "Wesele". W tym samym roku zajął również trzecie miejsce podczas 11. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za utwór "Bo z dziewczynami", skomponowany przez Stefana Rembowskiego do tekstu Andrzeja Bianusza.
Chętnie sięgał też po przedwojenne utwory, takie jak "To ostatnia niedziela", "Kiedy znów zakwitną białe bzy", "Każdemu wolno kochać", "Młodym być", "Szkoda twoich łez". Teksty piosenek pisali dla niego Wojciech Młynarski, Ireneusz Iredyński, Adam Kreczmar, Agnieszka Osiecka, Jacek Korczakowski, Zbigniew Stawecki. Miał w repertuarze między innymi utwór "Upamiętnienie" do słów wiersza pod tymże tytułem Wisławy Szymborskiej, "Ostatni Ikar" ze słowami Jonasza Kofty (tytuł oryginalny "Song o szczęściu wiecznym") i "Słyszysz, pędzą sanie" Siergieja Jesienina. Z powodzeniem śpiewał covery zagranicznych przebojów. Doskonalił swój głos u mezzosopranistki Wandy Wermińskiej.
Nadpisz opis powiązanego wpisu
Gdy sięgnąć myślą do peerelowskiej muzyki rozrywkowej, czy to w epoce bigbitu, czy sweetu lat 70., czy ostrzejszych brzmień ostatniej dekady, widać całą plejadę dziewcząt i kobiet zapatrzonych w mężczyzn. Co ciekawe, o wiele więcej interesujących portretów kobiecych pojawia się w piosenkach śpiewanych przez męskich wykonawców, zwykle przy okazji jakiegoś rodzaju niespełnienia. A co o sobie śpiewały same kobiety?
Charakterystyczna dla stylu muzycznego wokalisty była klasyczna emisja głosu i utwory, w których szczególne znaczenie ma linia melodyczna. W recenzjach podkreślano umiejętności estradowe piosenkarza, jego nienaganną dykcję, piękną barwę głosu, elegancję w stroju i zachowaniu, wysoką kulturę interpretacyjną i wykorzystywanie podczas śpiewania szerokiej gamy środków aktorskich.
Format wyświetlania obrazka
standardowy (864px desktop)
Jerzy Połomski, lata siedemdziesiąte, fot. Jerzy Płoński/RSW/Forum
Obrazek
polomski_jerzy_port_forum_33.jpg
Koncertował w kraju i między innymi w Wielkiej Brytanii, Danii, Czechosłowacji, ZSRR, Jugosławii, Rumunii, na Węgrzech. Śpiewał również na Kubie oraz wielokrotnie w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii. Został trzykrotnie uhonorowany przez mieszkańców Chicago tytułem najpopularniejszego piosenkarza Polonii amerykańskiej w latach 1967–1969. W 1978 roku, nakładem A. Poray Book Publishing, na amerykańskim rynku ukazała się książka "Świat Jerzego Połomskiego" autorstwa Róży Nowotarskiej.
Format wyświetlania obrazka
standardowy (864px desktop)
Jerzy Połomski, lata siedemdziesiąte, fot. Edmund Uchymiak/CAF/PAP
Obrazek
jerzy_polomski_portret_pap.jpg
Jerzy Połomski spędził kilka lat w Stanach Zjednoczonych, do których wyjechał w grudniu 1981 roku z cyklem zakontraktowanych koncertów. Dostał zieloną kartę, ale gdy tylko zniesiono stan wojenny w Polsce, oddał ją, ku ogromnemu zdziwieniu konsula, i zdecydował się na powrót do kraju. Po latach wspominał swoje emocje związane z wprowadzeniem stanu wojennego:
Nadpisz opis powiązanego wpisu
Lata stanu wojennego to nie tylko boom polskiego rocka, ale też rozkwit muzyki niezależnej i undergroundu.
Text
Wyszedłem przed dom, żeby uruchomić samochód. Mijał mnie kolega, aktor Bogdan Krzywicki, przed którym wyraziłem zdziwienie, że naraz wysiadł mi odbiornik radiowy i telewizyjny. Dopiero on uprzytomnił mi, że ogłoszono stan wojenny. Pierwsze uczucie, to wielkie zdziwienie. Drugie, że grożą restrykcje. Żeby nie poddać się przygnębieniu i mieć rodzinny nastrój zatargałem do domu aż cztery choinki. Potem musiałem pójść do biura paszportowego, bo z zespołem Break Water miałem zakontraktowany cykl recitali w Stanach Zjednoczonych. O dziwo, udało nam się wyjechać. Koncerty miałem rozplakatowane pod nieszczęśliwym w tych okolicznościach tytułem "Cała sala śpiewa z nami". Organizator nie przewidział, że później przyjdzie mi się z tego tłumaczyć przed polonijną publicznością. Cały stan wojenny przeczekałem więc między Nowym Jorkiem a Chicago. Brałem udział w koncertach na rzecz kolegów w Polsce, którzy przyłączyli się do bojkotu telewizji. Myślałem, że już nie wrócę do kraju. Zdecydowałem się na to dopiero wtedy, gdy Moskwa pochowała dwóch kolejnych pierwszych sekretarzy, a w Polsce odwołano stan wojenny. Nie widzę dla siebie miejsca gdzie indziej, bo choć wiele rzeczy nadal denerwuje i wkurza, żyje się tu o wiele intensywniej niż w każdym innym punkcie globu.
W 1990 roku, podczas 27. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu przyznano Połomskiemu wyróżnienie za utwór "Moja młodość" ze słowami Agnieszki Osieckiej i muzyką Seweryna Krajewskiego. Za album pod tymże tytułem, który sprzedał się w 50 tysiącach egzemplarzy, otrzymał w 1998 roku Złotą Płytę. Wcześniej podobny sukces odniósł między innymi longplay "Daj" (1970), którego tytułowa piosenka ze słowami Adama Kreczmara i muzyką Jerzego Andrzeja Marka została okrzyknięta przez prasę pierwszym polskim wyśpiewanym erotykiem. Początkowy wers tekstu: "Daj, czegoć nie ubędzie, byś najwięcej dała" autor zaczerpnął z fraszki "Do dziewki" Jana Kochanowskiego.
W 2006 roku po długiej przerwie Jerzy Połomski, wraz z zespołem Big Cyc, nagrał nową wersję utworu "Bo z dziewczynami", którą wykonali wspólnie na festiwalu TOPtrendy 2007 w Sopocie oraz ponownie w 2013 roku podczas koncertu z okazji 25-lecia istnienia zespołu. W 2007 roku Jerzy Połomski nagrał singiel "Czas nas zmienia" z muzyką Marcina Nierubca do słów Jacka Cygana. Dwa lata później nakręcono do niego teledysk w reżyserii Remigiusza Przełożnego.
W 2007 roku piosenkarz był jurorem na 44. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. 20 kwietnia 2009 roku z rąk prezydent Warszawy Hanny Gronkiewicz-Waltz otrzymał nagrodę Złotego Fryderyka za całokształt twórczości.
W czerwcu 2013 roku podczas 50. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu wystąpił na gali jubileuszowej przypominającej największe przeboje minionego półwiecza. Zaprezentował dwie piosenki: "Daj" oraz "Bo z dziewczynami". Prowadzący koncert Joanna Moro i Piotr Polk złożyli wokaliście gratulacje i życzenia z podwójnej okazji: 56 lat pracy artystycznej i nadchodzących 80. urodzin, na co zgromadzona publiczność zareagowała spontanicznym odśpiewaniem "Sto lat". W tym samym roku, Połomski gościł w audycji Marka Sierockiego w radiu Vox FM (16–20 września 2013). 22 września 2013 roku TVP1 wyemitowała odcinek specjalny programu "Jaka to melodia?", całkowicie poświęcony twórczości Połomskiego. 7 grudnia 2013 roku wystąpił z koncertem jubileuszowym w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie, na którym gościnnie pojawili się także między innymi Halina Kunicka, Hanna Banaszak, Jerzy Derfel, Janusz Sent i Piotr Kałużny.
Jerzy Połomski występował również w duetach: z Ireną Santor nagrał piosenkę "Zakochani" (CD "Irena Santor Duety", 1996) i śpiewał swoje przeboje z młodymi wykonawcami: z Tatianą Okupnik "Bo z dziewczynami" (finał plebiscytu Viva Najpiękniejsi, 2008), z Anną Wyszkoni "Nie zapomnisz nigdy" (56. KFPP Opole), z Damianem Ukeje "Bo z dziewczynami" (Sylwester z Dwójką, wrocławski rynek, 2012).
Brał udział w akcjach i koncertach charytatywnych, organizowanych między innymi przez fundację Anny Dymnej "Mimo Wszystko". W 2013 roku wraz z innymi artystami nagrał piosenkę promującą czwartą edycję kampanii "Pomaganie Jest Trendy", poświęconą upowszechnianiu wiedzy o autyzmie "Autyzm nie musi być wyrokiem" – jego zdjęcie znalazło się w kalendarzu, którego wydanie było elementem tej akcji społecznej. Występował również podczas krakowskich koncertów "Granie na szczekanie", z których dochód był przeznaczony na pomoc bezdomnym zwierzętom.
W 2019 roku Połomski zakończył karierę artystyczną, powodem były problemy ze słuchem. Nigdy się nie ożenił. Mieszkał w Warszawie, na Mokotowie. W lipcu 2021 przeprowadził się do Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Zmarł 14 listopada 2022 roku w Warszawie, w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA. Przyczyną śmierci artysty była ciężka infekcja. Pogrzeb Artysty odbędzie się w Alei Zasłużonych cmentarza Powązkowskiego w Warszawie; zostanie on pochowany w grobie rodzinnym.
Nagrody i odznaczenia
- 1973 – III Nagroda w konkursie Premier i Nagroda Publiczności na 11. Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu za utwór "Bo z dziewczynami"
- 1974 – Złoty Krzyż Zasługi
- 1993 – Złoty Mikrofon Polsko-Amerykańskiej Agencji Artystycznej w Nowym Jorku
- 2000 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- 2003 – Nagroda Artystyczna Polskiej Estrady "Prometeusz" – za najwyższe osiągnięcia artystyczne i twórcze
- 2005 – Nagroda specjalna Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz honorowe wyróżnienie Złoty Liść Retro za wieloletnie propagowanie dorobku artystycznego dwudziestolecia międzywojennego
- 2008 – Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
- 2008 – Przyjaciel Zaczarowanego Ptaszka – tytuł i statuetka przyznawane przez Fundację Anny Dymnej "Mimo Wszystko", organizującej Festiwal Piosenki Zaczarowanej dla osób niepełnosprawnych utalentowanych wokalnie
- 2008 – Dyplom "Piękniejsza Polska" – za tworzenie piękna, którym możemy szczycić się przed światem
- 2009 – Złoty Fryderyk za całokształt twórczości
- 2012 – Odznaka Honoris Gratia przyznawana za zasługi dla Miasta Krakowa przez prezydenta miasta, którą otrzymał z rąk Jacka Majchrowskiego 24 października podczas uroczystego koncertu z okazji jubileuszu 55 lat pracy artystycznej
- 2014 – Tytuł Osobowość Roku za całokształt dokonań
- 2014 – Medal Bene Merenti – Civitas Radomiensis (Dobrze Zasłużonemu – Społeczeństwo Radomia)
- 2016 – Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
- 2017 – Pierścień Patrioty
Źródło: Wikipedia, materiały własne
Nadpisz opis powiązanego wpisu
Od nadwornego muzyka Stanisława Augusta Poniatowskiego do Witolda Lutosławskiego. Czego możemy nauczyć się o historii muzyki, spacerując po Starych Powązkach?
