Dramaturżka, reżyserka, redaktorka i pedagożka. Twórczyni aktywnie działająca na rzecz etycznej zmiany w polskim teatrze.
Urodziła się w 1979 roku w Sosnowcu. Swoją edukację związała z Krakowem – jest absolwentką teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz dramaturgii na Wydziale Reżyserii PWST w Krakowie (od 2017 roku AST – Akademii Sztuk Teatralnych). Rozpoczynała jako dramaturżka i autorka adaptacji, współtworząc spektakle takich twórców, jak Paweł Miśkiewicz, Jan Klata czy Agnieszka Holland. Razem z Magdą Stojowską pracowała nad dramaturgią "Factory 2" w reżyserii Krystiana Lupy (2008), której to pracy poświęciła swoją rozprawę doktorską złożoną w 2013 roku. O atmosferze w trakcie tworzenia "Factory 2", niewolnej od nadużyć, opowiedziała między innymi Monice Kwaśniewskiej, autorce artykułu "Między wolnością a manipulacją" poświęconego sytuacji aktorów i aktorek pracujących nad tym spektaklem.
Scena z przedstawienia "Lady Dada" w reżyserii Igi Gańczarczyk, 2021, fot. Klaudyna Schubert/Cricoteka
W 2009 roku wyreżyserowała swój pierwszy spektakl – "Całopalenie" na podstawie tekstu Dei Loher w przekładzie Doroty Sajewskiej (była to prapremiera dramatu niemieckiej autorki). W kolejnych latach tworzyła zarówno jako reżyserka (m.in. "W małym dworku" na podstawie Witkacego, wyróżnione Nagrodą im. Andersena w Odense "Opowieści zimowe" będące nieoczywistą interpretacją klasycznych baśni), czy "Piccolo Coro dell'Europa" inspirowane "Królem Maciusiem Pierwszym" Korczaka), jak i jako dramaturżka (m.in. "Miasto snu" Krystiana Lupy, "Leni Riefenstahl" Eweliny Marciniak czy "Kram z piosenkami" Cezarego Tomaszewskiego). Kluczowym tematem w realizacjach Gańczarczyk jest kwestia kobiecego głosu (kobiecej opowieści) i tematyka feministyczna. W 2011 roku wyreżyserowała monodram "Nie ja" (spektakl zwyciężył w nurcie OFF Przeglądu Piosenki Aktorskiej) inspirowany sztuką Becketta o tym samym tytule i poświęcony kobiecemu mówieniu i niemocie, cielesności i werbalności. W 2014 roku zrealizowała – w ramach corocznego programu "Lato w teatrze" – projekt artystyczno-społeczny "Najwyraźniej nigdy nie był pan 13-letnią dziewczynką" inspirowany tekstami Virginii Woolf oraz innymi żeńskimi narracjami. Celem projektu było stworzenie przestrzeni, w której głos mogłyby zabrać dziewczynki. Inną pracą, która łączyła wymiar pedagogiczny (warsztaty z młodymi osobami) i feministyczno-równościowy (afirmowanie figury buntowniczki w kulturze i nakłuwanie stereotypów dotyczących płci) było "Wolę się ścigać niż zakochiwać" z 2018 roku. W "Murzynach" na podstawie Jeana Geneta (2015) Gańczarczyk postawiła na stuprocentowo kobiecą obsadę, a całość osnuła koncepcyjnie wokół kwestii czarnego feminizmu. Herstoryczny (oddający pole historiom dziewczyn i kobiet) wymiar miały także takie prace artystki, jak m.in. "Lady Dada", w którym naświetliła biografię i postać awangardzistki Elsy von Freytag-Loringhoven czy pandemiczny projekt on-line "Wku***ona TV" będący reakcją na zaostrzenie ustawy aborcyjnej.
Jest redaktorką serii Linia Teatralna krakowskiej Korporacji Ha!art, w ramach której wydano m.in. szereg monograficznych opracowań dotyczących najistotniejszych postaci europejskiego teatru, pierwsze obszerne omówienie twórczości Helmuta Kajzara, a także pionierskie na polskim rynku książki dotyczące tańca współczesnego.
W latach 2016–2021 była prodziekanką Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej szkoły teatralnej, po zakończeniu pełnienia tej funkcji pozostała w relacji ze szkołą jako wykładowczyni. Jako pedagożka aktywnie działa na rzecz etycznej zmiany w polskim teatrze; na rzecz zwalczania przemocy i nadużyć wynikających z hierarchii. Pracowała przy tworzeniu Kodeksu Etyki w krakowskiej szkole teatralnej i regulaminie powołania Rzeczników ds. Etyki. W rozmowie z Witoldem Mrozkiem przyznała, że utrwalona w historii polskiego teatru szkodliwa wizja nauki zawodu poprzez przemoc i eksponowanie na ekstremalne doświadczenia jest dla niej zupełnie obca ("nie potrafię nawet wytłumaczyć, jaka za tym może stać >>metoda dydaktyczna<<", stwierdziła).
Jest członkinią Pracowni Dramaturgicznej – badawczo-artystycznego think-tanku zajmującego się eksplorowaniem i poszerzaniem możliwości współczesnej dramaturgii. W 2021 roku ukazała się współredagowana przez Gańczarczyk (i opublikowana z inicjatywy Pracowni Dramaturgicznej) książka "Dramaturgia. Przewodnik" stanowiąca pionierską w Polsce publikację dotyczącą współczesnej dramaturgii wykraczającej poza pole teatru.
W 2021 roku otrzymała nominację do Paszportu Polityki. Członkini zespołu nominującego w kategorii Teatr Monika Kwaśniewska pisała w uzasadnieniu – nawiązując do jej działań na polu etyki – że bez Gańczarczyk "polski teatr byłby dziś kompletnie innym miejscem". Z kolei Katarzyna Niedurny podkreśliła jej "wykonywaną od wielu lat cichą, konsekwentną i trudną pracę" na rzecz bardziej równościowego i etycznego środowiska teatralnego.
