Aston pragnął zostać śpiewakiem operowym, studiował dyrygenturę, miał słuch absolutny i świetnie grał na fortepianie. Udział w zespole Warsa, w którym wyróżniał się najbardziej, otworzył mu drzwi do teatru rewiowego Morskie Oko, gdzie mógł się zaprezentować przed szeroką, warszawską publicznością, spragnioną dobrej muzyki.
Najbardziej zasłynął z tang, gatunku, który podbił serca Polaków już w pierwszych dniach po odzyskaniu niepodległości. W 1932 artysta nagrał poruszające "Czemuś o mnie zapomniał", do którego muzykę napisał Szymon Kataszek, prekursor jazzu w Polsce. To ugruntowało pozycję Astona jako niekwestionowanego mistrza sentymentalnych, łapiących za serce szlagierów. W samym 1933 roku nagrywał tango za tangiem, od "To płacze serce", po "Tylko Ty" i "Jesienne róże". Równolegle do działalności w zespole Warsa, nagrywał własną muzykę, myśląc o solowej karierze, do czego zainspirowała go jego indywidualna popularność. Już w 1932 roku współpracował ze znanymi muzykami: nagrał fokstrot "Katiuszę" (znany również pod tytułem: “To lubią Sowiety”), skomponowany przez Zygmunta Białostockiego do słów Andrzeja Własta. Rok później zaśpiewał walca "Bajki" ze słowami Juliana Tuwima, wkrótce także walc “Opium”, opowiadający historię kochanka kompletnie odurzonego obiektem swoich westchnień i walc "Morfina" - o femme fatale, zatruwającej serce i duszę wciąż nią oczarowanego podmiotu lirycznego.
Wkrótce członkowie zespołu Warsa rozpoczęli solowe kariery, niekiedy współpracowali, nagrywając wspólnie utwory, jak Aston z Faliszewskim w 1936 roku piosenkę "Znakiem tego".
Głos Astona reklamował różne produkty i był obecny w filmie. Artysta wystąpił w kilku z nich jako piosenkarz, m.in. w "Dwóch Joasiach", filmie z Jadwigą Smosarską, gdzie dyrygował także orkiestrą, czy “Manewrach miłosnych”, gdzie wykreował postać cygana, która przeszła do historii polskiego filmu.
W 1935 roku poślubił aktorkę Lucynę Nowikow.
Śpiewał także hebrajską wersję "Tej ostatniej niedzieli". W polskiej wersji językowej filmu "Top Hat" ("Panowie w cylindrach") wykonywał piosenkę "Cheek to cheek" (polski tytuł: "W siódmym niebie").
Postrzegany był jako ciepły i czarujący człowiek, pozbawiony zawiści wobec innych artystów.
Po napaści na Polskę w 1939 roku ewakuował się wraz z innymi pracownikami Polskiego Radia do Lwowa. Aston dołączył do Tea Jazz Orchestra Henryka Warsa, występującej na terenie ZSRR.
Po napaści Niemiec na ZSRR, orkiestra przestała istnieć. Aston trafił z żoną do Kirgistanu, gdzie niemal umarli z głodu. Ocalił ich przyjaciel z, członek orkiestry Filharmonii Kirgijskiej, Ryszard Frank (właśc. Henryk Szprycer).
Wkrótce małżonkowie dołączyłi do 2 Korpusu Armii Andersa. Zachowały się dwie ich fotografie w mundurach żołnierskich z tamtego okresu. Aston współpracował z utworzonym przy Armii Teatrze Wojskowym, założonym przez Feliksa Konarskiego, teatr ten podróżował z armią przez Iran, Palestynę I Egipt, zanim dotarł do Włoch. W tym czasie Aston wystąpił m.in. w Rozgłośni Polskiego Radia w Kairze.
Najsłynniejsza piosenka wykonywana przez Astona pochodzi właśnie z czasów, gdy był w Armii Andersa – to "Czerwone maki na Monte Cassino", napisane dzień przed bitwą przez Feliksa Konarskiego (słowa) z muzyką Alfreda Schütza, początkowo śpiewane przez Gwidona Boruckiego. Aston, który brał w tej słynnej bitwie czynny udział, wykonał "Czerwone maki" dla Radia BBC, z ostatnią zwrotką po włosku. Zaśpiewał ją także w filmie "Wielka droga" w reżyserii Michała Waszyńskiego o 2 Polskim Korpusie. Z lat 40 pochodzi także anglojęzyczna piosenka "Warsaw melody", wyrażająca tęsknotę Astona za ukochaną, zniszczoną stolicą.
