Robert Bolesto - Życie i twórczość | Artysta

Scenarzysta, dramatopisarz, autor stojący za scenariuszami jednych z ciekawszych polskich filmów ostatnich lat: "Hardkor disko", "Córek dancingu", "Ostatniej rodziny" czy "Serca miłości".

Zdjęcie nagłówka

Szerokość zdjęcia

bardzo duży obrazek (standard)

Podpis obrazka (umieszczony pod zdjęciem)

Robert Bolesto, fot. Rafał Guz / PAP

Text positon (deprecated)

Center

Bolesto urodził się w 1977 roku w Kętrzynie. Skończył tam technikum elektryczne, po którym studiował inżynierię materiałową na Politechnice Warszawskiej. Choć studia przerwał, to z pewnością w pracy artystycznej czerpał z tych doświadczeń: udało mu się zelektryzować polskie kino, w którym błyskotliwe kariery scenariopisarskie wciąż pozostają rzadkością.

Literacki debiut Bolesto zaliczył w 2001 roku "Rzeczpospolitej", gdzie wydrukował opowiadanie "Gorący dzień". W 2002 roku skończył dwuletnie warsztaty pisarskie w Collegium Civitas w Warszawie. W latach 2003-2006 współpracował z Laboratorium Dramatu – założoną przez Tadeusza Słobodzianka stołeczną instytucją, której celem jest rozwój i rozpowszechnianie współczesnej dramaturgii. W tym czasie Bolesto intensywnie pisał teksty teatralne: "Zabić Bonda" (2002), "O matko i córko!" (2003), "Kwitnąc" (2003), "147 dni" (2003), "Trzy policjantki" (2003), "Hycel II" (2003), "Robak" (2004).

Pierwsza inscenizacja tekstu Bolesty to "147 dni" w reżyserii Krzysztofa Rekowskiego zrealizowane w Teatrze Powszechnym w Warszawie (premiera: luty 2005). To monodram, w którym widzom i widzkom pedofil zwierzał się z popełnionych przez siebie w tytułowe 147 dni zbrodni.

W 2006-2007 roku był kierownikiem literackim warszawskiego Teatru Powszechnego, z którego został zwolniony w atmosferze skandalu – powodem był napisany przez Bolestę buntowniczy manifest; sam zainteresowany utrzymuje, że pokazać chciał go tylko Remigiuszowi Brzykowi, ówczesnemu dyrektorowi artystycznemu praskiej sceny. Jak podsumowywał Witold Mrozek,

konserwatywni krytycy zrobili z niego [Bolesty] symbol barbarzyństwa nowego teatru i ikonę wulgarnej wojny pokoleń (wyciągano mu, że z wykształcenia jest elektrykiem, cytowano z oburzeniem ironiczne, buńczuczne manifesty).

Po przerwaniu współpracy z Powszechnym Bolesto zaczął pisać scenariusz filmu o Beksińskich. Jak mówił w wywiadzie dla Made In:

Beksińscy bardziej zaciekawili mnie jako ludzie niż artyści. Zacząłem pisać o nich sztukę teatralną, a po morderstwie malarza powstał scenariusz filmowy, który przeleżał kilka lat w szufladzie. Zgłosił się po niego reżyser Jan P. Matuszyński, który przeczytał o nim przypadkiem na stronie Zdzisława Beksińskiego na Wikipedii.

Efektem tego przypadku było powstanie filmu "Ostatnia rodzina" (2016), pełnometrażowego debiutu Matuszyńskiego obsypanego na całym świecie nagrodami. Bolesto wyróżniony został Orłem za najlepszy scenariusz.

W międzyczasie premierę miały dwa napisane przez Bolestę filmy – pierwszym z nich było "Hardkor Disko" (2014) w reżyserii Krzysztofa Skoniecznego. Bolesto napisał scenariusz wspólnie z reżyserem; był to pełnometrażowy debiut dla nich obojga. "Hardkor Disko" wymierzone jest w mieszczaństwo i opresyjną instytucję rodziny.

Z kolei w 2015 roku premierę miały "Córki dancingu" w reżyserii Agnieszki Smoczyńskiej – musical, który okazał się jednym z najoryginalniejszych pełnometrażowych debiutów ostatnich lat. Nie była to pierwsza współpraca Bolesty i Smoczyńskiej – wcześniej reżyserka zrealizowała krótki metraż na podstawie tekstu scenarzysty ("Aria Diva", 2007), co poskutkowało tym, że twórcy… przestali się do siebie odzywać na cztery lata. Na szczęście dla kina postanowili znów połączyć siły – i to nie po raz ostatni.

Samą historię, która zainspirowała Bolestę do napisania "Córek dancingu", opowiedziała scenarzyście Zuzanna Wrońska z zespołu Ballady i Romanse, który tworzy wspólnie z siostrą, Barbarą Wrońską. Siostry Wrońskie są autorkami muzyki do filmu. Jak opowiadał Bolesto, również przy scenariuszu ściśle ze sobą współpracowali – autorki muzyki pisały piosenki zainspirowane scenami wymyślonymi przez Bolestę i na odwrót, Bolesto tworzył sceny po tym, jak otrzymał od Wrońskich piosenkę.

W wywiadzie Iwony Kurz dla "Pleografu. Kwartalnika Akademii Polskiego Filmu", Bolesto mówił:

Figi i Daktyle, zespół muzyczny z "Córek Dancingu", miał pierwowzór – Dorosłych. Pytałem ich o komunę: czy interesowali się polityką, czy wchodzili w relacje polityczne, czy mieli jakieś problemy tego rodzaju. Odpowiadali, że nie, że ich to kompletnie nie interesowało. Żyli w swoim świecie.

Bolesto poszedł tym tropem, w wyniku czego "Córki dancingu" to film o PRL-u, w którym na próżno szukać wielkiej polityki i historii – dostarcza za to na pewno masę rozrywki.

W 2017 roku ukazało się "Serce miłości", napisany przez Bolestę film w reżyserii Łukasza Rondudy o dwójce artystów, Zuzannie Bartoszek i Wojciechu Bąkowskim. Przy scenariuszu Bolesto współpracował z portretowaną parą – jak mówił w wywiadzie, kompletnie nie interesowała go prawda na temat bohaterów i chciał, by opowiadali mu tylko to, co mieli ochotę wyjawiać. Nie chciał pisać filmu kosztem komfortu psychicznego swoich bohaterów.

Bolesto i Smoczyńska ponownie spotkali się przy międzynarodowym projekcie "The Field Guide to Evil" (tytuł polski "Atlas zła"; polska premiera miała miejsce podczas festiwalu Nowe Horyzonty w 2018 roku) – reżyserka zrealizowała napisany na jego potrzeby przez Bolestę segment "Kindler i dziewica". Scenariusz zainspirowany był dziewiętnastowieczną mazurską legendą o mężczyźnie, który zjadał ludzkie serca.

Po fali sukcesów w kinie Bolesto wrócił do teatru – jego tekst "Strach" zainscenizowany został przez Małgorzatę Wdowik, zaś za dramaturgię odpowiedzialna była Joanna Ostrowska (premiera: kwiecień 2018, TR Warszawa). Wspólnie ze Smoczyńską zrealizował z kolei "Świętą kluskę" – przebojowy teatralny musical o bulterierce wychowywanej przez parę pracowników korporacji (premiera: październik 2018, Komuna//Warszawa).

W wywiadzie dla Dwutygodnika o swojej metodzie pracy mówił:

Pytając o ideę [przyświecającą historii filmowej], szukasz odpowiedzi na pytanie, o czym jest dany film. A to pytanie najgorsze. Często zadają je reżyserzy, aktorzy, dziennikarze. To bardzo ogranicza w trakcie pracy. I zamyka na inne idee. (…) Jestem też przeciwnikiem treatmentu i wszystkich innych tzw. podpórek, które mają pomóc w pisaniu.