Współrealizowany z twórcami Szkoły Ekopoetyki audioesej Tak wiele zależy od czerwonej taczki narodził się ze sprzeciwu wobec systemowej przemocy korpokapitalizmu i cierpienia istot zamieszkujących planetę. W trakcie dziesięciu spotkań autorzy wypracowywali wraz z zaproszonymi gośćmi dobre praktyki działania, myślenia i tworzenia w trosce o środowisko. Tytuł podcastu został zaczerpnięty z utworu Czerwona taczka amerykańskiego poety i pisarza Williama Carlosa Williamsa, a literatura stanowiła punkt wyjścia w rozważaniach na temat języka opowieści o kryzysie klimatycznym i wyobraźni.
Do serca „lasu królów i cesarzy”, który istnieje od czasów ostatniego zlodowacenia, Dyba Lach wraz z Filipem Springerem zaprosili słuchaczy podcastu Pierwszy las. Rozmowy o Puszczy Białowieskiej. Jak przekonywał reporter, do puszczy wyruszyli, „by przyjrzeć się jej z bliska i popatrzeć na nią oczami tych wszystkich, którzy i które puszczę znają, badają ją, opisują albo po prostu nie mogą bez niej żyć”. Swoimi doświadczeniami dzielili się m.in.: Stanisław Łubieński, Michał Żmihorski, Adam Wajrak, Michał Szczerba, Dorota Borodaj, Michał Książek, Anna Kamińska. Audioserial powstał przy okazji premiery filmu biograficznego Simona Kossak w reżyserii Adriana Panka.
Podcasterzy podążyli też śladem dźwięków, które odeszły niepostrzeżenie: maszyny do pisania, parowozów, darcia pierza, syreny fabrycznej, a nawet żałoby lub ciszy. Tak Dyba Lach i Filip Springer opisują swój audioesej Co ucichło?:
Żyjemy coraz szybciej, wokół nas przybywa zgiełku i hałasu. Krajobraz, w którym żyjemy, ma także warstwę dźwiękową. Wiele z tych dźwięków dobrze znamy, choć niektóre z nich są z nami od bardzo niedawna. Inne odeszły bezpowrotnie. I tylko czasem ich nagłe pojawienie się sprawia, że stajemy. Cały ten kołowrót, w którym żyjemy, zatrzymuje się ze zgrzytem, a my wsłuchujemy się w dźwięk z dalekiej, bądź nie tak dawnej przeszłości.
Reżyserując i koordynując wydarzenia artystyczne, spektakle, koncerty czy filmy, artystka poszukuje nowych środków wyrazu, autorskiego języka opowieści. W swoich projektach nie tyle wykorzystuje różne narzędzia przekazu, ile tworzy między nimi relacje budujące unikalną strukturę narracji angażującej odbiorcę.
