Aleksandra Gryka urodziła się 17 maja 1977 roku w Warszawie. W 1997 roku ukończyła Państwową Średnią Szkołę Muzyczną II stopnia im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie fortepianu Jaśminy Strzeleckiej. W latach 1998-2003 studiowała kompozycję w Akademii Muzycznej w Krakowie pod kierunkiem Krystyny Moszumańskiej-Nazar oraz Magdaleny Długosz i Marka Chołoniewskiego (kompozycja elektroakustyczna). Ukończyła studia uzyskując dyplom z wyróżnieniem. Była laureatką programów stypendialnych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Fundacji Promocji Twórczości. W 2003 roku była także stypendystką Central Washington University w ramach programu wymiany studenckiej z Akademią Muzyczną w Krakowie.
W 2000 uczestniczyła w kursach kompozytorskich prowadzonych pod auspicjami paryskich centrów nowej muzyki IRCAM / ACANTHES w Krakowie i Helsinkach, zaś w 2001 w kursach dla kompozytorów w Buckow w Niemczech. W 2002 brała udział w letnich warsztatach dla kompozytorów w Reichenau w Austrii w ramach programu Internationalen Sommer Akademie Prag-Wien-Budapest.
Jest laureatką I nagrody w Konkursie Kompozytorskim EuroArtMeeting we Wrocławiu za utwór High3bbingNor. na orkiestrę symfoniczną (2000) oraz Nagrody Fundacji Christoph und Stephan Kaske-Stiftung za twórczość elektroakustyczną (2004). Dwukrotnie zdobywała nominacje do Paszportu Polityki w kategorii Muzyka poważna (2003, 2006). W 2006 roku uzyskała również nominację do Nagrody TVP Kultura, a w roku 2009 – nominację do Nagrody Mediów Publicznych Cogito za utwór Youmec.
Utwory Aleksandry Gryki były wykonywane w Polsce oraz za granicą, m.in. w Niemczech, Holandii, Francji, Wielkiej Brytanii, Luksemburgu, Stanach Zjednoczonych oraz we Włoszech i na Ukrainie. Prezentowane były m.in. podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień", Festiwalu Prawykonań w Katowicach, festiwali Sacrum Profanum i Audio Art w Krakowie, Musica Polonica Nova we Wrocławiu oraz Instalakcje w Warszawie.
Całość otworzyła Aleksandra Gryka, bardzo rozbudowanym, jak na swoje standardy, utworem W.ALTER’s(Z.). Dawno nie słyszałem tak zajmującego nowego utworu tej kompozytorki, która po swoim spektakularnym debiucie pozostaje trochę w cieniu, najwyraźniej jednak poważnie pracując. W swojej kompozycji łączy charakterystyczne dla siebie ostre, agresywne brzmienia elektroniczne z bogatym arsenałem instrumentarium Kwadrofonika (dwoje pianistów i dwoje perkusistów) oraz neurotycznym, słabo czytelnym w odbiorze monologiem sopranu
– pisał o utworze Gryki dziennikarz Adam Suprynowicz dla Dwutygodnika.
Współpracowała z wieloma znakomitymi wykonawcami specjalizującymi się w muzyce współczesnej, w tym z berlińską grupą NOVOFLOT, kwartetem smyczkowym Asasello z Kolonii, Kwartetem Śląskim, z zespołami Nonstrom, an_ARCHE NewMusicEnsemble, Kwartludium i Kwadrofonik oraz z polskimi artystkami Gośką Isphording i Barbarą Kingą Majewską.
Od 2005 roku komponuje także muzykę dla teatrów w Warszawie, Wrocławiu, Toruniu, Częstochowie, Koszalinie, Szczecinie, Zielonej Górze, Łodzi i Krakowie. W 2012 roku za muzykę do przedstawienia Trash Story w reżyserii Marcina Libera otrzymała nagrodę na XII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej Rzeczywistość Przedstawiona w Zabrzu. Jej dzieła sceniczne wystawiane są od 2006 roku w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie.
W następnych latach Gryka pogłębiała swoje zainteresowanie przecięciami muzyki i nauk ścisłych, nielinearnym postrzeganiem czasu i formami multimedialnymi. Przykładem mogą być utwory, takie jak emptyloop zaprezentowany na Warszawskiej Jesieni w 2021 roku, o którym Krzysztof Stefański pisał: „Aleksandra Gryka w emptyloop z powtarzanych gestów muzycznych tworzyła intrygującą rytmiczną strukturę. Nie brakowało w nim pięknych brzydkich brzmień, a płynne przechodzenie zespołu od dźwięku do flażoletu było imponujące”.
Coraz istotniejszą rolę zaczęły też w twórczości kompozytorki odgrywać formy sceniczne, jak chociażby spektakl LAGMA z 2020 roku, który Gryka współtworzyła z Daną Chmielewską, Alicją Czyczel i Martą Szypulską w Centrum Teatru i Tańca w Warszawie. Odpowiedzialna w nim była nie tylko za warstwę dźwiękową, lecz pojawiła się w nim także jako performerka. Jak wspominała w wywiadzie przeprowadzonym przez Izę Smelczyńską na łamach Culture, była to też okazja, by pracę nad sferą dźwiękową konfrontować z wymaganiami i potrzebami innych performerów, a także stawiać pytania o relacje między dźwiękiem, ciałem a ruchem.
W 2020 roku Gryka wraz z Moniką Sadkowską zawiązały Chór Klimatyczny, projekt kobiecego chóru śpiewającego „o klimacie i dla klimatu”. Wspólne śpiewanie ma być tyleż wyrazem lęków i niepokojów związanych z widmem katastrofy klimatycznej, co i sposobem na wykroczenie poza atomizację i poczucie bezradności, przywrócenie sprawczości i międzygatunkowej solidarności.
Doświadczenie prowadzenia Chóru Klimatycznego Gryka zastosować może w pracy nad projektem Języki z wody Daniela Kotowskiego i Bogny Burskiej, reprezentującego Polskę na Biennale w Wenecji w 2026 roku. Centralną częścią dzieła, opowiadającego o wykraczaniu poza ludzkie metody komunikacji i szukaniu pozaludzkiego porozumienia, jest zainspirowana m.in. śpiewem wielorybów pieśń, intonowana przez Chór w Ruchu, w którym śpiewają zarówno osoby słyszące, jak i Głuche. Tak jak we wcześniejszej praktyce Kotowskiego język osób Głuchych nie jest tu traktowany jako erzac języka osób słyszących, lecz
[z]godnie z ideą Deaf Gain głuchota rozumiana jest [...] jako odrębna kultura i tożsamość oferująca nowe perspektywy i formy ekspresji. Znaczną część materiału wideo i audio zespół zrealizuje w wodzie – środowisku, w którym osoby Głuche mogą swobodnie komunikować się językiem migowym, podczas gdy osoby słyszące wydają zdeformowane dźwięki. Granica między powietrzem a wodą stanie się przestrzenią eksperymentów komunikacyjnych – swoistym lustrem, w którym spotkają się różne języki, ciała i sposoby odczuwania.
Eksplorowane w pracy zagadnienia międzygatunkowych relacji, odmiennych kodów językowych, dowartościowania tego, co wymyka się sztywnej normie, pozostają w ścisłej korespondencji z dotychczasową praktyką Gryki. Wątkiem, który jest tu wyeksponowany szczególnie wyraźnie, pozostaje muzyka jako obszar spotkania i negocjacji, nagięcia języka, który wyznacza normę.
