„Trzy miłości”, reż. Łukasz Grzegorzek

Choć film Łukasza Grzegorzka nie sprawdza się jako erotyczny thriller, okazuje się intrygującym filmowym eksperymentem. Nie do końca spełnionym, ale z całą pewnością odważnym.

Polskie kino od dekad pozostaje bezradne wobec filmowego erotyzmu, a udane przykłady filmowej erotyki alla polacca moglibyśmy policzyć na palcach jednej ręki. Określenie, że thriller erotyczny nie należy do najpopularniejszych gatunków rodzimej kinematografii, byłoby eufemizmem. Trzy miłości Łukasza Grzegorzka nie zmieniają tego stanu rzeczy. I choć brakuje w nich grozy (co dyskwalifikuje je jako dreszczowiec), okazują się ciekawym filmowym eksperymentem, w którym psychologiczny dramat łączy się z campową komedią. Opowiadając o erotycznym trójkącie łączącym warszawską aktorkę (Marta Nieradkiewicz) z jej zaborczym byłym mężem (Marcin Czarnik) oraz młodszym od nich o piętnaście lat dilerem (Mieszko Chomka), reżyser zaprasza bowiem do rozmowy o granicach miłości, o obsesji, pożądaniu, potrzebie bliskości i zdradzie.

Video embed

Trzy miłości (2025), reż. Łukasz Grzegorzek, oficjalny zwiastun PL, w kinach od 5 września

Ta ostatnia przydarza się nie tylko filmowym bohaterom. Trzema miłościami Grzegorzek sam dokonuje zdrady własnego stylu, do którego zdążył nas przyzwyczaić od czasu pełnometrażowego debiutu z 2016 roku. Już w Kamperze reżyser odcinał się od typowej dla polskiego kina histeryczności i dramatyzmu, by opowiedzieć historię młodego małżeństwa w kryzysie. W późniejszych Córce trenera i Moim wspaniałym życiu potwierdzał, że w jego żyłach płyną ironia, ale i czułość.

Trzy miłości okazują się na tym polu nie lada zaskoczeniem. Reżyser przekracza tu swoje „granice komfortu” i serwuje nam opowieść o toksycznych relacjach toksycznych bohaterów w toksycznym świecie, skupiając się na filmowej autoironii, a nie emocjonalnej prawdzie postaci. Bezwstydnie celebruje kicz własnej opowieści, a ekstremalne emocje i wielkie dramy zostają przez niego wzięte w ironiczny cudzysłów.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Kadry z filmu „Trzy miłości” w reżyserii Łukasza Grzegorzka, 2025, fot. Gutek Film

Obrazek

trzy_milosci_09.jpg

Grzegorzek zaznacza go już na etapie wyboru filmowej formy. Pisane „kwiecistym” fontem plansze otwierające kolejne rozdziały opowieści przywodzą skojarzenia z harlequinami, a pokazywany na ekranie świat teatru podkreśla fikcjonalność oglądanej historii. Opowiadając o miłości trójki bohaterów, ich seksualnych spełnieniach i emocjonalnych niespełnieniach, Grzegorzek bawi się filmowymi cytatami – tym razem nie z amerykańskiego kina niezależnego, ale z Krótkiego filmu o miłości Kieślowskiego, Okna na podwórze Hitchcocka i Teorematu Pasoliniego. Zaczerpnięte z nich voyeurystyczne motywy i historia młodego uwodziciela stają się częścią autotematycznej opowieści, z gruntu niepoważnej i dystansującej się od samej siebie. Jej bohaterowie są dramatyczni i śmieszni zarazem, nadęci i jednocześnie autoironiczni. Świetnie widać to w kreacji Marcina Czarnika, który nieustannie balansuje na granicy między ekranową psychopatią a slapstickiem.

Oglądając film Grzegorzka, nie sposób stwierdzić, w jakim stopniu ten cringe’owy humor jest wykalkulowany, a w jakim to listek figowy mający zasłaniać nieumyślne śmiesznostki tej historii. Bo choć reżyser bezsprzecznie prowadzi z nami estetyczno-intelektualną grę, trudno powiedzieć, czemu ma ona służyć. I to chyba największy mankament filmu Łukasza Grzegorzka, obrazu sprawnie opowiedzianego, filmowanego znakomicie przez Weronikę Bilską i brawurowo zagranego przez Martę Nieradkiewicz oraz Marcina Czarnika, a jednocześnie zostawiającego nas z poczuciem nieważności obejrzanej historii.

„Trzy miłości” w reżyserii Łukasza Grzegorzka [galeria]

Styl wyświetlania galerii

wyświetl slajdy

Trzy miłości sprawiają wrażenie filmowej dykteryjki: z efektownymi hopsztosami, kilkoma mniej lub bardziej przewidywalnymi zwrotami akcji i imponującą estetyczną obudową – ale bez serca. Sposób, w jaki Grzegorzek, a także jego współscenarzyści – Krzysztof Balcewicz, Natalia Grzegorzek i Weronika Bilska – kreślą portrety trójki bohaterów, sprawia, że nie sposób się z nimi zżyć, czy choćby na moment utożsamić. Psychopatyczny czterdziestolatek z niezaspokojoną potrzebą kontroli, naiwna, nieco pretensjonalna aktorka i młody diler mający do zaoferowania jedynie dragi i swoją młodość – w Trzech miłościach żadna z tych postaci zdaje się nie zasługiwać na uczucie. Są toksyczni, źli, egoistyczni. Trudno im kibicować, a więc i ich ból przegranej lub radość zwycięstwa obchodzą nas mniej niż powinny.

Trzy miłości okazują się przez to doświadczeniem niejednoznacznym – odważnym, ale mało angażującym. Bo choć Grzegorzek z otwartą przyłbicą wchodzi na nieznane sobie dotąd pole i przekracza obyczajowe granice polskiego kina, to chłód jego filmu i unieważniająca go autoironia sprawiają, że jego film nie zostaje z nami na dłużej, stając się jedynie ekranową przygodą na jeden seans.

Trzy miłości, reż. Łukasz Grzegorzek.

Scenariusz: Łukasz Grzegorzek, Krzysztof Balcewicz, Natalia Grzegorzek i Weronika Bilska. Zdjęcia: Weronika Bilska. Scenografia: Milena Czarnik. Kostiumy: Hanka Podraza. Montaż: Łukasz Grzegorzek, Patrycja Piróg. Występują: Marta Nieradkiewicz, Marcin Czarnik, Mieszko Chomka. Premiera: 5 września 2025.

Łukasz Grzegorzek

thriller psychologiczny

filmy erotyczne

marta nieradkiewicz

marcin czarnik