"Jak pies z kotem", reż. Janusz Kondratiuk

Opowiadając o chorobie i śmierci swojego brata, Kondratiuk stworzył film o różnych obliczach miłości. Szczery, bezpretensjonalny i znakomicie zagrany.

Choć przed tegorocznym Festiwalem Polskich Filmów Fabularnych niewielu wymieniało go wśród faworytów, "Jak pies z kotem" wyjeżdżało z Gdyni jako jeden z największych zwycięzców. Film Janusza Kondratiuka podbił zarówno serca publiczności jak i jurorów, zdobywając między innymi nagrody za najlepsze role drugoplanowe. Jego sukces nie dziwi, bo "Jak pies…" to film uczciwy i boleśnie szczery, a przy tym – uwodzicielsko prosty.

Kondratiuk opowiada w nim o ostatnich miesiącach życia swojego brata, Andrzeja, który w 2016 roku zmarł po długiej chorobie i rozległym wylewie odbierającym mu fizyczną sprawność. Janusz Kondratiuk opiekował się nim przez długie miesiące, a rozmowy, jakie odbywali w tym czasie, stały się punktem wyjścia do opowieści o trudnej miłości, wyciąganiu ręki na zgodę i nauce zapominania o urazach z przeszłości. W "Jak pies…" ta opowieść przyjęła formę spóźnionego miłosnego wyznania.

Jej głównym bohaterem jest Janusz (Robert Więckiewicz), reżyser filmowy i wykładowca. Przez lata zawsze był nieco w cieniu starszego brata, Andrzeja (Olgierd Łukaszewicz). Pierwszy mocno stąpał po ziemi, drugi był poetą-lekkoduchem przeświadczonym o tym, że jest wrażliwszy, mądrzejszy i lepszy od innych. Przez lata żyli ze sobą jak tytułowy pies z kotem, ale choroba kazała im zbliżyć się do siebie, dając im szansę na ponowne spotkanie.

Video embed

"Jak pies z kotem" – JUŻ W KINACH

Przedstawiając na ekranie tę historię, Kondratiuk opowiada o różnych obliczach miłości. O szorstkiej miłości starzejących się braci, o miłości odrzucanej i upragnionej, miłości milczącej i miłości bezradnej. Upostaciowaniem tej ostatniej jest filmowa Iga Cembrzyńska (grana przez Aleksandrę Konieczną) – żona Andrzeja i jego bratnia dusza, aktorka i wokalistka, kolorowy ptak, który nie do końca potrafi poradzić sobie z prozą życia. Kondratiuk portretuje ją bez znieczulenia – pokazuje jej alkoholizm, zagubienie i bezradność. Ale w sposobie, w jaki jego kamera patrzy na filmową Igę widać miłość i wyrozumiałość. Bo Kondratiuk daje swoim bohaterom prawo do słabości. Nie ocenia ich, nie krytykuje, po prostu stara się zrozumieć. Może właśnie dlatego jego film tak szybko zdobył serca publiczności.

Opowiadając o chorobie, miłości i śmierci, Kondratiuk postawił na prawdę. Nie tylko tę psychologiczną, ale też prawdę miejsc i okoliczności, w związku z czym większa część zdjęć nakręcona została w domu reżysera w podwarszawskim Łosiu. Tak jak Andrzej Kondratiuk w swych późnych filmach zabierał widzów na ukochaną prowincję, wprowadzając publiczność do swojego intymnego świata, tak tym razem podobny gest wykonał jego młodszy brat.

Nie jest to jedyny ukłon w stronę twórcy "Hydrozagadki". Pomostem przerzuconym przez reżysera pomiędzy twórczością jego i brata jest zaproszenie przed kamerę dzieci Janusza Kondratiuka. Vera Kondratiuk, którą w "Jak pies…" widzimy jako dorosłą kobietę, jako kilkuletnia dziewczynka występowała przecież w filmach swego wuja – "Wrzecionie czasu" i "Śniadaniu dziecka".

"Jak pies z kotem" w reżyserii Janusza Kondratiuka [galeria]

Styl wyświetlania galerii

wyświetl slajdy

Filmowa opowieść o braterskiej miłości u Kondratiuka pulsuje energią znakomitych aktorskich kreacji. Roberta Więckiewicza, który wnosi na ekran nutkę ironii i humoru, emanującej ciepłem i wrażliwością Bożeny Stachury wcielającej się w jego żonę-opokę, a także nagrodzonych w Gdyni Olgierda Łukaszewicza oraz Aleksandry Koniecznej.

Kreując postać chorego Andrzeja Kondratiuka, Łukaszewicz pokazuje wielką aktorską siłę. Tworzy portret człowieka, który będąc od zawsze królem życia, przez chorobę zostaje pozbawiony godności i samodzielności. Upokorzony przez własną słabość desperacko szuka szansy na ocalenie tego kawałka siebie, którego choroba nie zdołała mu odebrać.

Piękną kreację tworzy również Aleksandra Konieczna, która po filmie Kondratiuka i "Ostatniej rodzinie" Jana P. Matuszyńskiego wyrasta na czołową specjalistkę od znakomitych ról drugoplanowych. Jej Iga Cembrzyńska to postać wzruszająco bezradna – topiąca smutki w alkoholu, nieakceptująca wyroków życia, kompletnie niesamodzielna. Konieczna rysuje jej portret z humorem, ale bez złośliwości, oddając jej sprawiedliwość i czyniąc ją postacią z krwi i kości.

O ile film Kondratiuka przekonuje na poziomie fabularnym i psychologicznym, o tyle jego stylistyczna warstwa zostawia nieco do życzenia. Inscenizacja jest tu aż do bólu poprawna, a niektóre sceny aż proszą się o bardziej wyrazisty formalny pomysł. Ale "Jak pies z kotem" to kino, którego siła nie wynika z estetycznej śmiałości czy formalnego wyrafinowania, lecz z prawdy niesionej przez bohaterów i twórców. A że tej w "Jak pies z kotem" nie brakuje, nawet inscenizacyjny banał z czasem przestaje tu uwierać.

"Jak pies z kotem", reżyseria: Janusz Kondratiuk, scenariusz: Dominik W. Rettinger, Janusz Kondratiuk. Zdjęcia: Witold Płóciennik. Muzyka: Bartłomiej Gliniak. Występują: Robert Więcekiewicz, Olgierd Łukaszewicz, Bożena Stachura, Aleksandra Konieczna. Premiera: 19.10.2018.

festiwal filmowy w gdyni

aleksandra konieczna