Łukaszewicz zasłynął jako znakomity interpretator poezji - "Psalmy Dawida" w przekładzie Romana Brandstaettera (1985) stały się w jego wykonaniu spektaklem o wierze i zwątpieniu, o modlitwie i bluźnierstwie zarazem, peanem na cześć Boga, ale i obrazem słabości człowieczej. Przygotował także monodramy według wierszy Jerzego Harasymowicza, Stanisława Grochowiaka, prozy poetyckiej Maurice'a Gilliamsa.
"Są tematy, które mnie pochłaniają, są wyobrażeniem modlitwy, walką o sens własnego istnienia w zawodzie. Ale są i żarty. Życie w fikcji artystycznej składa się z żartów i lirycznych zadumań - nic innego nie ma. Reszta to informacja" ("Gazeta Olsztyńska" 28-30 listopada 1997).
Ironiczny i pełen goryczy był monodram "A kaz tyz ta Polska" wg Stanisława Wyspiańskiego (2000), z którym jeździ po całym kraju. Od Wyspiańskiego uczy się Łukaszewicz zaangażowania w ważne sprawy - z szyderstwem z jednej, a patosem z drugiej strony. W 2005 roku aktor wystąpił w plenerowym widowisku uświetniającym 25-lecie powstania "Solidarności". Spektakl na podstawie poezji Zbigniewa Herberta przygotował Jerzy Zoń z krakowskim Teatrem KTO (początkowo przedstawienie grano pod tytułem "Zapis", potem tytuł zmieniono na "Kronika").
Na scenie warszawskiego Teatru Współczesnego w "Odwrocie" (2000) Williama Nicholsona grał rolę męża odchodzącego po przeszło trzydziestu latach do innej kobiety.
"(…) po raz pierwszy uosabia człowieka obarczonego sporym bagażem lat i przeżyć, których dojmujący ciężar coraz bardziej mu doskwiera" - pisał Janusz R. Kowalczyk. - "Obnosi swą zmęczoną twarz i ciało, dziwnie pokurczoną, wymiętą sylwetkę, emanującą zgorzkniałą determinacją. Mistrzostwo" ("Rzeczpospolita" 16 października 2000).
Wystąpił tutaj jeszcze w roli Elisa w "Wielkanocy" Augusta Strindberga w reżyserii Erwina Axera (2001), świetnie wcielił się w postać Cudzoziemca z "Wniebowstąpienia" Tadeusza Konwickiego w inscenizacji Macieja Englerta (2002).
Był pomysłodawcą i inicjatorem kilku niecodziennych akcji aktorów warszawskich scen. W Dzień Wszystkich Świętych przed Teatrem Narodowym odbyły się: "Namiot Przymierza" (1999) będący happeningiem-posłaniem aktorów polskich poświęconym pamięci Żydów oraz "Sybir - ostatnie pożegnanie" (2000) - hołd złożony zesłańcom. Był także inspiratorem "Nocy pielgrzyma" - misterium teatralnego ku czci Juliusza Słowackiego, które odbyło się z okazji odsłonięcia pomnika poety w stolicy (29 września 2001).
"Artystą być to rodzaj powołania" - podkreśla Łukaszewicz. - "Jak istnieje etos inteligenta niosącego kaganek oświaty, tak istnieje etos artysty, który dzieli się z widownią tym, co przeżywa, dzieli się zagadką bytu, miłości, ciekawością innego człowieka. Artystą się bywa. Kiedy uda się dotknąć najistotniejszych problemów, filozoficznego skrótu, jakiegoś wyrazu, przenikającego do kości" ("Gazeta Lubuska" 8-9 maja 1999).
"Aktorstwo traktuję jako rodzaj służby. Celem naszej pracy, każdego artysty, jest przecież dawanie poprzez sztukę świadectwa, wpływanie na ludzi, pobudzanie do refleksji, rozwijanie ich intelektualnie, kształtowanie ich postaw" ("Aktorstwo to rodzaj służby", "Przegląd Tygodniowy" 29 marca 2000).
Na scenie warszawskiego Teatru Polskiego, z którą związany jest od 2003 roku, grał w spektaklach Jarosława Kiliana, m.in. Prospera w "Burzy" (2003) i Jakuba w "Jak wam się podoba" (2006) Williama Szekspira, a także Mentesa i Mentora w "Odysei" Homera (2005). Był Franciszkiem Gamciewiczem w "EuroCity / Z Przemyśla do Przeszowy" Aleksandra Fredry w inscenizacji Andrzeja Łapickiego (2005), wziął też udział w ciekawym projekcie Teatru Polskiego zatytułowanym "Wyzwolenie - próby" (reż. Adam Wojtyszko, Weronika Szczawińska, Wawrzyniec Kostrzewski), w którym młodzi adepci reżyserii mierzyli się z dramatem Wyspiańskiego (2007). W 2009 roku wystąpił jako Sajetan Tempe w "Szewcach" S. I. Witkiewicza i jako Czas w "Opowieści zimowej" Williama Szekspira. Udzielił swojego głosu przedsięwzięciom muzycznym takim jak "Raj utracony" Krzysztofa Pendereckiego wystawiony w Operze Wrocławskiej (2009) i "Obłoczni czyli sen Chopina" Grzegorza Walczaka, które to przedstawienie także wyreżyserował (2011). Ostatnią jego, jak dotąd, rolą jest Tejrezjasz w "Królu Edypie", którego w warszawskim Teatrze Dramatycznym wystawił czeski reżyser Jakub Krofta (2014).
Ważniejsze nagrody:
- 1970 - Nagroda im. Zbigniewa Cybulskiego za wybitne osiągnięcia aktorskie;
- 1979 - Wyróżnienie za rolę Billy'ego w "Locie nad kukułczym gniazdem" Dale'a Wassermana w Teatrze Powszechnym w Warszawie na 19. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych;
- 1984 - Nagroda aktorska za rolę Franza w "Pułapce" Tadeusza Różewicza w Teatrze Studio w Warszawie na 24. Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu;
- 1986 - Nagroda aktorska za "Psalmy Dawida" w przekładzie Romana Brandstaettera na 9. Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu;
- 2000 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;
- 2001 - III miejsce w plebiscycie publiczności na najlepszą rolę męską Spotkań, za rolę Edwarda w "Odwrocie" Williama Nicholsona w reżyserii Macieja Englerta z Teatru Współczesnego w Warszawie na 40. Rzeszowskich Spotkaniach Teatralnych;
- 2002 - Złoty Medal za Zasługi dla Obronności Kraju;
- 2005 - Srebrny Medal Gloria Artis - Zasłużony Kulturze;
- 2008 - Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec;
- 2009 - Statuetka Polski Walczącej przyznawanej w dowód uznania przez Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej.
- 2010 - Tiburon International Film Festival - Golden Reel Award dla najlepszego aktora za film "Generał Nil".
- 2011 - "Splendor Splendorów im. Krzysztofa Zaleskiego", nagroda Teatru Polskiego Radia za kreacje radiowe.
- 2014 - Złoty Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis.
Opracowanie: grudzień 2001.
Aktualizacja: NMR, październik 2016.
