Pierogi, pączki i krupnik przypłynęły do USA wraz z emigrantami, w drugiej połowie XIX wieku. Początek masowej emigracji zarobkowej do Ameryki Północnej przypada na lata 70. XIX wieku. Łącznie w latach 1872–1913 z ziem polskich pod zaborem pruskim wyemigrowało 1,2 mln osób, z tego 450–600 tysięcy wybrało emigrację zamorską przede wszystkim do USA, a reszta udała się do Niemiec (głównie do Zagłębia Ruhry).
Wychodźstwo z ziem polskich zaboru austriackiego, głównie z Galicji, datuje się od lat 80. XIX wieku – wyjeżdżano głównie do Stanów Zjednoczonych, ale też do Ameryki Południowej (tzw. gorączka brazylijska). Szacuje się, że do 1914 roku z Galicji wyemigrowało około 1 mln–1,1 mln osób spośród ludności polskiej, ukraińskiej i w mniejszej liczbie żydowskiej. W przybliżeniu można stwierdzić, że ponad 80% kolejnych fali emigrantów galicyjskich kierowało się na kontynent amerykański (USA, Brazylia). W dalszej kolejności do krajów monarchii Habsburgów, a tylko w niewielkiej liczbie do innych państw europejskich.
Szczytowy okres migracji z zaboru rosyjskiego przypadł na lata 90. XIX wieku. Z łącznej liczby około 1,3 do 1,4 mln emigrantów, którzy opuścili obszar zaboru rosyjskiego do 1914 roku, większość była mieszkańcami wsi. Około 75% tych osób udało się do Ameryki Północnej, ponad 10% do Ameryki Południowej, reszta do krajów europejskich. Wśród emigrantów, oprócz Polaków, spory odsetek stanowiła ludność żydowska.