Sandra Korzeniak - Życie i twórczość | Artysta

Jako dziecko uważała, że aktorka to najwspanialsza osoba na świecie. O występach na scenie i przed kamerą marzyła od najmłodszych lat. Dziecięce pragnienia powiodły ją daleko – stworzyła niezapomniane kreacje w spektaklach Krystiana Lupy, Mai Kleczewskiej i Pawła Miśkiewicza.

Zdjęcie nagłówka

Szerokość zdjęcia

bardzo duży obrazek (standard)

Podpis obrazka (umieszczony pod zdjęciem)

Sandra Korzeniak w przedstawieniu "Persona. Marilyn", reżyseria: Krystian Lupa, fot.Chang Qian

Text positon (deprecated)

Center

Pierwsze artystyczne kroki stawiała w rodzinnym mieście – Krakowie. Po studiach w tamtejszej szkole teatralnej (ukończyła je w 2000 roku) trafiła do zespołu Starego Teatru. To tam przez kolejne osiem lat stworzyła istotne dla swojej kariery i wizerunku role. Została "aktorką Krystiana Lupy": zagrała tytułową rolę kobiecą w "Mistrzu i Małgorzacie", wcieliła się w Marię w "Zaratustrze", jako Edie Sedgwick wystąpiła w legendarnym spektaklu "Factory 2". Na teatralnej ścieżce spotykała się także z innymi artystami, bo – jak sama słusznie zauważa – nigdy nie ograniczała się do współpracy z Lupą. W Krakowie zagrała także m.in. w "Wiśniowym sadzie" Remigiusza Brzyka, "Polaroidach" Michała Kotańskiego, "Niewinie" Pawła Miśkiewicza, "Śnie nocy letniej" i "Zbombardowanych" Mai Kleczewskiej.

W 2008 roku Korzeniak przeprowadziła się do Warszawy. Dołączyła do zespołu Teatru Dramatycznego, gdzie stworzyła jedną z najbardziej ikonicznych ról polskiego teatru: wcieliła się w Marilyn Monroe w drugiej odsłonie tryptyku "Persona" Krystiana Lupy. To za tę kreację, która – jak przeczytać można było w uzasadnieniu – "na nowo ustanowiła kategorie aktorskiej prawdy i fałszu" została w 2009 roku wyróżniona Paszportem Polityki, jedną z najważniejszych polskich nagród w świecie sztuki.

"Persona. Marilyn" i rola Korzeniak nie pozostawiły krytyki obojętnej. W kreacji upatrywano zarówno geniuszu aktorskiego i reżyserskiego, który pozwolił na stworzenie "jednego z najbardziej wstrząsających studiów samotności w polskim teatrze" (jak pisała w Dialogu Anna Róża Burzyńska), jak i znamion nadużycia Lupy, którego Korzeniak rzekomo miała paść ofiarą. Mówiono m.in. o "perfidii" i "premedytacji" reżysera igrającego z psychicznym rozchwianiem aktorki balansującej na granicy teatralnej iluzji i prywatności. Tak Marcin Kościelniak w pisał w tekście dla Polish Theatre Perspectives:

Wyświetlone podczas przedstawienia nagranie z wyznaniem Korzeniak uruchamia lawinę wątpliwości. Pytanie, czy jest to nagranie autentyczne, czy preparowane [...] jest tutaj perfidnie przez reżysera wkalkulowane w sytuację odbioru. Jest to pytanie zaraźliwe: dotyczy najpierw Korzeniak, za chwilę Monroe, a na koniec aktora w ogóle – i w ogóle człowieka.

Sama artystka podkreśla jednak, że do wykorzystania nagrania osobiście namówiła reżysera:

Zawsze mi zależało na tym, by reżyser bacznie obserwował, co proponuję i by wyłapywał te rzeczy, które są prawdziwe, autentyczne, kruche, ulotne, [...] w których jest ryzyko osobiste [...].

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Scena z przedstawienia "Pod presją", reż. Maja Kleczewska, fot. Monika Stolarska/Boska Komedia

Obrazek

boska_komedia_pod_presja_fotstolarska-10.jpg

Artystka stworzyła także kreacje filmowe: wystąpiła m.in. w "Niewidzialnych" Pawła Sali, "Hiszpance" Łukasza Barczyka, filmie "Sąsiady" Grzegorza Królikiewicza i obrazie "Dziura w głowie" w reżyserii Piotra Subbotko. Rola w filmie Barczyka była dla Korzeniak spełnieniem artystycznych marzeń – na telefon z filmową propozycją czekała wiele lat. "Ten film jest tak wielopoziomowy, że warto oglądać go mnóstwo razy" – mówiła o "Hiszpance" w Polskim Radio.

Korzeniak jest aktorką niezwykle zaangażowaną w swoją pracę, nierzadko wstrząsające kreacje przeżywa do tego stopnia, że często nie jest w stanie uśmiechnąć się podczas aplauzu. "Ja chcę podróży, przygody, magii, a nie turystycznej wycieczki", mówiła o swojej relacji z zawodem w rozmowie z Anetą Kyzioł. Te wyjątkowe doznania niewątpliwie zapewniła jej współpraca z najwybitniejszymi polskimi reżyserami sięgającymi głęboko do ludzkich lęków i pragnień. Jak mówiła o swojej współpracy z Lupą w kontekście "Mistrza i Małgorzaty":

Krystian wciąga nas w przygodę. Trzeba mu ślepo zawierzyć i wtedy to się sprawdza. Na początku jest wielki chaos [...], a za chwilę to wszystko, co jeszcze przed chwilą było chaosem, zaczyna razem grać.

Ważniejsze nagrody i wyróżnienia

2000 – Nagroda Publiczności oraz II nagroda za rolę Warwary Michajłowny w przedstawieniu "Letnicy. Opowieść" wg Maksyma Gorkiego w reżyserii Krystiana Lupy podczas XVIII Festiwalu Szkół Teatralnych

2003 – Artystyczne Stypendium Prezydenta Miasta Krakowa

2003 – nagroda aktorska za rolę Nadii w spektaklu "Polaroidy" w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie (reż. Michał Kotański) podczas Kaliskich Spotkań Teatralnych

Za rolę Marylin w przedstawieniu "Persona. Marylin" w reż. Krystiana Lupy aktorka otrzymała:

2009 – Feliks Warszawski w kategorii pierwszoplanowa rola żeńska

2010 – Paszport "Polityki"

2010 – Indywidualna nagroda na XVI Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej

Za rolę Mabel w spektaklu "Pod presją" aktorka otrzymała:

sezon 2017/18 – Nominacja do Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza przyznawanej przez miesięcznik Teatr

2018 – Nagroda podczas Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (razem z całym zespołem aktorskim)

2018 – Nagroda główna za najlepszą rolę kobiecą na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie.

2019 – Złota Maska

2019 – Nagroda Publiczności oraz druga nagroda aktorska na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych

Źródła: polityka.pl, wyborcza.pl, e-teatr.pl, polskieradio.pl, trwarszawa.pl. Oprac. MO, kwiecień 2019.