Dorobek?
Beata Tyszkiewicz zawsze grała bardzo dużo, ról pierwszoplanowych i mniejszych. W spisie obejmującym jej dorobek jest ponad sto postaci filmowych i pięć telewizyjnych. Mówi, że nie miała powodów, aby odrzucać propozycje, które zawsze, z jakichś względów, bywały interesujące, nawet epizody. Grała w filmach wschodnioniemieckich i zachodnioniemieckich, węgierskich, rosyjskich, indyjskich i francuskich (mieszkała przez pewien czas we Francji). W serialach znakomitych i nieważnych (Noce i dnie, Polskie drogi, Komediantka). Pracowała z Wajdą, Konwickim, Hasem, Delvaux, Mészáros, Lelouchem, Gavrasem, zyskiwała coraz to nowe zaszczytne tytuły: „pierwszej damy polskiego kina”, „anioła PRL-u”, „Catherine Deneuve Wschodu”, „gwiazdy stylowego kostiumu”, „carycy kina słowiańskiego”, ale jej filmowe bohaterki noszą w sobie niespełnienie, które jest niespełnieniem aktorki.
„Nie jestem przywiązana do swojego dorobku. Nigdy nie zrobiłam własnej filmografii, nie mam nawet kaset z filmami, w których wystąpiłam. Może dlatego, że nigdy nie zagrałam czegoś, co by mnie naprawdę charakteryzowało. Gdyby ktoś chciał dziś zostać moim agentem i chciał mnie komuś przedstawić, to właściwie co by pokazał? Gdzie te role?” („TeleRzeczpospolita” nr 2, 30 stycznia 1997)
W kolejnych latach, bardzo udanie, grała w filmach postaci charakterystyczne i komediowe. Najwięcej uznania przyniosły jej role w filmach Juliusza Machulskiego (Berna w Seksmisji –1984, Hrabina Żwirska w Vabanku II – 1985, Dama na bazarze w Kingsajzie – 1987). Zagrała również w kilku komediach romantycznych – była ciocią głównej bohaterki, Zosi (Magdalena Cielecka) w jednej z pierwszych w polskim kinie, czyli Zakochanych Piotra Wereśniaka (2000), u tego reżysera zagrała też podobną rolę w Nie kłam, kochanie (2008). W poważniejszej roli wystąpiła u boku Jana Nowickiego, Danuty Szaflarskiej i Niny Andrycz w Jeszcze nie wieczór Jacka Bławuta (2009) – filmie rozgrywającym się w domu dla emerytowanych aktorów w Skolimowie.
„Prym wiedzie Jan Nowicki, uroczo zawiany, dekadencki i wulgarny. A jednak przepełniony dziką witalnością, odgrywający rolę McMurphy’ego z Lotu nad kukułczym gniazdem, prowodyra myślowej (i ruchowej) rewolucji. Jest też skryta jak potwór w szafie (choć na własne życzenie) Beata Tyszkiewicz, która arystokratycznym i karykaturalnym gestem zaprasza do wyrafinowanej aktorskiej gry zakochanego w niej adoratora. Wszyscy są trochę sobą, a trochę ekranową projekcją swoich emploi. Ich życiowe oraz zawodowe wybory odbijają się w lustrze sztuki” - pisał Michał Walkiewicz (Filmweb, 20.03.2009).
Tyszkiewicz pojawiła się jeszcze w popularnej komedii Mitji Okorna Listy do M. (2011) i u Jerzego Skolimowskiego w 11 minutach (2015). Spróbowała też sitcomu. Specjalnie dla niej prywatna telewizja Polsat przygotowała dwie telenowele - dopisany współcześnie dalszy ciąg powieści Heleny Mniszkówny Trędowata (1999) i częściowo opartą na jej życiu Izabella (2000). Pojawiła się w popularnych serialach TVN Magda M., Teraz albo nigdy i Niania. Publiczność telewizyjna pokochała ją także jako wieloletnią jurorkę w bijącym rekordy popularności show Taniec z gwiazdami.
Poza filmem
Oprócz aktorstwa zajmuje się także fotografią i pisaniem. Wystawa zdjęć, które robiła swoim córkom, miała swój wernisaż w warszawskiej Zachęcie i wędrowała po salach wystawowych kraju. Pisywała felietony do katowickiej „Trybuny Robotniczej” i łódzkich „Wiadomości Dnia”. Na początku lat 90., w czasach mody na talk-showy miała także swój program Naprawdę jaka jesteś... emitowany w II Programie TVP. Gościła w nim swoje koleżanki i przeglądając ich torebki rozmawiała o przedziwnej i fascynującej psychice kobiet. Od 1994 roku jest prezesem Fundacji Kultury Polskiej promującej twórczość młodych artystów różnych dziedzin. W 2004 roku ukazały się jej wspomnienia, tytułem nawiązujące do słynnego filmu Wajdy - Nie wszystko na sprzedaż.
„Lubię aktorów, jakimi byli kiedyś i jakimi widział ich Fellini, jaskrawo przedstawiając błazeństwo aktorskiego fachu. Wszyscy odnajdywaliśmy się w jego filmach i postaciach, mających odniesienia do naszego dzieciństwa, naszych rodziców, naszej bezradności, samotności, miłości. Ubierał aktorów w kolorowe szmatki naszych wspomnień i marzeń, by odtańczyli i odśpiewali, wylali łzy i zanieśli się śmiechem nad naszym życiem. Aktorzy powinni być komediantami.” („Film” nr 12/1996)
W latach 2000. Beatę Tyszkiewicz można było oglądać w kilku serialach, takich jak Plebania (2004–2005), Magda M. (2006), Teraz albo nigdy! (2008–2009) i Niania (2009), w której wystąpiła w roli samej siebie.
Początek nowego milenium to ostatnie lata aktywności filmowej aktorki. W 2017 z powodów zdrowotnych zakończyła karierę. Zanim to się stało, wystąpiła w kilku filmach grając głównie drugoplanowe role. Były to komedie romantyczne Nie kłam, kochanie (2007) i Listy do M (2011). Wystąpiła także w roli sprzątaczki w komedii Ryś (2007). Jej ostatnią rolą przed wycofaniem się z życia publicznego była kreacja w filmie Studniówk@ (2017).
Ważniejsze nagrody:
- 1975 - Nagroda Komitetu ds. PR i TV za role w serialu Polskie drogi
- 1995 - Nagroda Rady Prezydenckiej za wybitny wkład w sztukę filmową XX wieku na XIX Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Moskwie
- 1996 - Nagroda Specjalna jury na XXI Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za rolę Berty Sonnenbruch w filmie Niemcy Zbigniewa Kamińskiego
- 1997 - Francuska Legia Honorowa
- 2008 - Złoty Medal Zasłużonym Kulturze Gloria Artis
- 2015 – Nagroda Kryształowego Dzika za całokształt twórczości na Festiwalu Reżyserii Filmowej w Jeleniej Górze
Opracowanie: 2002; aktualizacja: NMR, listopad 2016; JP, maj 2026.
