Po trzecie – i najważniejsze – Wszystko na sprzedaż jest dziełem o rozterkach Andrzeja Wajdy, weterana polskiej szkoły filmowej, pytającego o to, jaka powinna być sztuka nowoczesna. Autotematyzm, luźna eseistyczna forma oraz charakterystyczny styl wizualny (autorem znakomitych zdjęć był Witold Sobociński) wpisują dzieło Wajdy w poetykę kina Nowej Fali. Jednocześnie reżyser pozostaje jednak głęboko nieufny wobec kultury nowoczesnej, tylko na pozór wolnej i autentycznej. Widać to chociażby w (auto)ironicznym portrecie środowiska filmowego: Wajda drwi z branżowych imprez, snobistycznych mód i ogólnego zakłamania współczesnych. Bohaterowie Wszystkiego na sprzedaż są manieryczni i sztuczni, zatracili gdzieś szczerość i prawdę.
Co znamienne, reżyser Andrzej znajduje chwilowe schronienie przed wszechogarniającą pustką jedynie w galerii sztuki. Nie przypadkiem wystawiane są tam prace Andrzeja Wróblewskiego, przedwcześnie zmarłego przyjaciela Wajdy, który stworzył wstrząsający cykl obrazów przedstawiających wojenny koszmar. Pamięć o przeszłości, poczucie misji oraz potrzeba poszukiwania prawdy to cechy dawnego modelu sztuki, o których twórca Wszystkiego na sprzedaż nigdy nie zapomniał. Tadeusz Lubelski uważa, że Wajda, przyswajając pewne elementy kina nowofalowego, idzie ostatecznie inną drogą, wytyczoną przez artystów pokroju Wróblewskiego i, koniec końców, pozostaje wierny założeniom polskiej szkoły filmowej (Filmowy świat Andrzeja Wajdy, s. 27).
Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że reżyser „polskiego Osiem i pół” nie głosi prawd ostatecznych ani nie formułuje artystycznego programu, a jedynie przedstawia swoje rozterki i wątpliwości. Nie idealizuje przy tym samego siebie: Andrzej, alter ego Wajdy, nie jest postacią bez skazy, ale artystycznym wampirem, który chce zrobić epitafium dla przyjaciela, a ostatecznie realizuje film o sobie samym. Podobno tytuł Wszystko na sprzedaż został zainspirowany widokiem hinduskiego biedaka, wyprzedającego na ulicy cały swój dobytek. Podobnie i Wajda, wystawia swoje życie na widok publiczny, niczego przed odbiorcą nie ukrywając. Wartość filmu nie leży jednak tylko w jego autobiograficznym charakterze: twórca Popiołu i diamentu potrafi przekształcić sumę osobistych refleksji i doświadczeń w intrygujące dzieło o skomplikowanej relacji między sztuką a rzeczywistością.
Wszystko na sprzedaż, Polska 1969. Reżyseria Andrzej Wajda. Scenariusz Andrzej Wajda. Zdjęcia Witold Sobociński. Muzyka Andrzej Korzyński. Scenografia Wiesław Śniadecki. Wykonawcy Andrzej Łapicki (Andrzej), Beata Tyszkiewicz (Beata), Elżbieta Czyżewska (Ela), Daniel Olbrychski (Daniel), Bogumił Kobiela (Bobek) i inni.Produkcja: Zespół Filmowy Kamera. Barwny, 94 min.
