W 1947 roku rozpoczęła się budowa Trasy W-Z, niezwykle potrzebnej w od- i rozbudowującym się mieście drogi łączącej Pragę, Śródmieście i Wolę. Do zaprojektowania tej bardzo skomplikowanej inżynieryjnie inwestycji powołano specjalny zespół, nazwany Pracownią W-Z. W jego skład weszli członkowie Biura Odbudowy Stolicy, architekci Stanisław Jankowski, Józef Sigalin i Zygmunt Stępiński; konstrukcję trasy, a przede wszystkim tunelu pod Placem Zamkowym oraz mostu nad Wisłą stworzył ceniony inżynier Stanisław Hempel. Trasa i jej otoczenie od początku były projektowane jako miejska przestrzeń, nie ograniczono się tylko do wytyczenia szosy. W zespole pojawili się więc także: projektant małej architektury, tarasów, wykończeń kamieniarskich – Jan Knothe, autorka detalu rzeźbiarskiego – Barbara Zbrożyna oraz projektantka zieleni – Alina Scholtz.
Trasa W-Z w Warszawie, 1961 - 1968, fot. Archiwum fotograficzne Zbyszka Siemaszki/Narodowe Archiwum Cyfrowe NAC
Budowa Trasy W-Z była sztandarową inwestycją tamtych lat, przywiązywano wagę nie tylko do jej przebiegu, lecz także wyglądu i otoczenia. To dlatego wraz z nią narodziły się projekty licznych obiektów położonych wzdłuż jej biegu, które miały podnosić prestiż, ale i atrakcyjność okolicy – jak schody ruchome przy Placu Zamkowym, wybieg dla niedźwiedzi brunatnych w pobliżu ZOO czy Kino W-Z przy ulicy Leszno. W skład przedsięwzięcia weszła też miejska zabudowa mieszkaniowa: osiedla Praga I, Muranów, Mirów, Młynów. Na ich tle wyróżnia się jedno: ma inną skalę, formę, zostało stworzone w oparciu o całkiem odmienną koncepcję przestrzenną. Właśnie Mariensztat.
