Twórczość Marleny Kudlickiej opiera się na eksplorowaniu relacji znaczeniowych i przestrzennych między takimi obszarami jak funkcja, język, konstrukcja, struktura, kontur, kształt czy system. Na ich podstawie tworzy rzeźby. Tytuły jej prac tworzą dodatkowe poetyckie znaczenia i stanowią zaproszenie do eksplorowania problemów komunikacji, gramatyki i przestrzeni. Precyzyjnie rozmieszczone rzeźby nie funkcjonują niezależnie od siebie; oddziałują jako całość, tworząc zamkniętą kompozycję przestrzenną.
Wykorzystywane przez Kudlicką gramatyczne i matematyczne formuły ulegają estetyzacji. Matematyka jest tu uniwersalnym językiem, podstawą globalnej komunikacji realizowanej dzięki wzorom, równaniom, liczbom, znakom i wykresom. W przypadku sztuki Kudlickiej matematyka i fizyka wyraża się w języku, język uobecnia się w matematyce i fizyce, a kluczem do ujęcia ich w jeden system jest praktyka artystyczna.
Kudlickiej często używa stali, szkła i emalii. Jej obiekty charakteryzują się dbałością o detal i precyzją wykonania. Przy instalowaniu ich w przestrzeni galerii nawet najdrobniejsze przesunięcie może nie tylko zaburzyć całą strukturę, ale nawet doprowadzić do ich zniszczenia. Dlatego też artystka bada pojęcia precyzji i błędu, które stają się niekiedy znaczącym elementem wystawy. Kategoria błędu jest tu inspiracją – zarówno w rzeźbie i instalacji, jak i strukturze tekstowej. Mimo sztywno ustalonych struktur języka i rygoru nieomylności matematycznych obliczeń, działanie artystyczne Kudlickiej uczula na błędy wynikające ze złożoności struktur wynikowych, na które obok kalkulacji wpływać mogą przecież ludzka wątpliwość czy niepewność.
