Pracowała w Stradeczu nad Bugiem koło Brześcia z tkaczkami, zatrudniona przez Radę Towarzystw Popierania Przemysłu Ludowego. W 1934 roku na prośbę Uniwersytetu Wileńskiego reaktywowała ośrodki tkactwa tzw. dywanów grodzieńskich, które stały się jej pasją do końca życia. Przywracanie dawnej techniki, jej uwspółcześnianie i piękno tkanin podwójnych powstających w jej zespole doceniono na Międzynarodowej Wystawie Sztuk i Rzemiosł w Berlinie w 1938 roku. Plutyńska pomagała również znaleźć klientów na wyroby tkaczek z najdalszych zakątków wschodniej Polski, doprowadziła do tego, że dzieła twórców ludowych sprzedawane były w Warszawie i innych miastach. Po wojnie wskrzesiła ośrodki tkactwa tkanin podwójnych. W latach 1946-61 nauczała w Katedrze Tkaniny Ręcznej i Artystycznej w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jest autorką wielu publikacji dotyczących sztuki ludowej: tkactwa, kilimów. Sama także tworzyła własne tkaniny w technice dwuosnowowej.
Irena Huml pisała:
pełnię artystycznego wyżycia dały Plutyńskiej przede wszystkim tkaniny podwójne, w pewnym stopniu pokrewne kilimowi […] tym pokrewieństwem jest dążenie do budowania kompozycji na zasadach klasycznego, jak w dywanach Wschodu, podział na bordiurę i temat główny, zawarty w środkowym prostokącie.
Sama Plutyńska w jednym z listów wyjawiła:
Nie motywów do powtarzania szukamy u dywanów Wschodu. Ale staramy się z nich wyczytać prawa, które są wspólne wszelkiej Sztuce całego Świata. Jeśli się wychodzi z tych samych praw i założeń siłą rzeczy osiąga się podobne rezultaty. Nie są one ludowe ani orientalne – są dobre albo złe.
Autor: Anna Demska, "Eleonora Plutyńska. Wprost na krośnie" w: "Rzeczy niepospolite. Polscy projektanci XX wieku", pod red. Cz. Frejlich, 2+3D/Fundacja Rzecz Piękna, 2013 (polska wersja "Out of the ordinary", Instytut A. Mickiewicza, 2011), oprac.i red. Zuzanna Liszewska Soloch.
