Do jej najważniejszych osiągnięć należą dwa projekty dotyczące Warszawy. Na wystawę "Warszawa wczoraj, dziś i jutro", zorganizowaną u progu II wojny światowej w Muzeum Narodowym, na zlecenie prezydenta miasta Stefana Starzyńskiego wykonała serię dokumentującą warszawskie zjawiska wymagające zmiany (stąd tematy takie jak wywóz śmieci czy hycel). Drugi cykl dotyczący Warszawy był częścią słynnej ekspozycji "Warszawa oskarża", przygotowanej w 1945 roku. Chomętowska pokazała wówczas nie tylko zrujnowane miasto, ale też powracających do niego ludzi. Stolicę fotografowała również w czasie wojny, jednak te zdjęcia w większości zaginęły.
Wraz z wystawą "Warszawa oskarża" Chomętowska podróżowała po Europie. W Londynie podjęła decyzję o emigracji, stamtąd też zgłosiła pisemny akces do późniejszego ZPAF, co stawia ją w gronie założycieli tego stowarzyszenia. W 1947 roku, sprowadziwszy z kraju córkę Gabriellę i syna Piotra, wyemigrowała do Argentyny, gdzie nie powróciła już do zawodu fotografki. Jej twórczość na długi czas została zapomniana.
W 1979 roku Muzeum Historyczne m. st. Warszawy pokazało tryptyki Chomętowskiej ukazujące stolicę w trzech różnych momentach historii: miasto przedwojenne, w ruinie i odbudowane.
Najpełniej fotografie Zofii Chomętowskiej zostały przypomniane w 2010 roku przez warszawską Galerię Asymetria na wystawie zatytułowanej "Leikarka".
Autorka: Karolina Puchała-Rojek.
Tekst i reprodukcje udostępnione przez Fundację Archeologia Fotografii; styczeń 2011.
