Urodzona w 1998 roku reżyserka teatralna, dramaturżka i współtwórczyni projektów performatywnych. W swojej pracy porusza przede wszystkim tematy związane z opresyjnością norm społecznych, queerowymi biografiami czy strategiami oporu wobec systemowej przemocy.
Ukończyła Wydział Reżyserii Dramatu krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. Studiowała także kulturoznawstwo i filozofię w ramach Międzydziedzinowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Jako studentka realizowała asystentury reżyserskie przy spektaklach Grzegorza Jarzyny ("Burza", 2019) i Mai Kleczewskiej ("Twarzą w twarz", 2021). Debiutowała jako współtwórczyni wystawionego w Teatrze Nowym w Łodzi kolektywnego spektaklu "Kto nie ma nic, ten może wszystko", bazującego na lokalnych historiach i herstoriach. Do Teatru Nowego wróciła pod koniec 2021 roku, prezentując swój samodzielny debiut – spektakl "Wszyscy jesteśmy dziwni" na podstawie reportażu Karoliny Sulej pod tym samym tytułem. Za przedstawienie otrzymała główną nagrodę 13. Koszalińskich Konfrontacji Młodych m-Teatr, a także nagrodę w ramach 28. edycji Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Jury doceniło wówczas zarówno reżyserkę, jak i dramaturżkę spektaklu Annę Mazurek. Artystki współpracowały wcześniej między innymi przy realizowanej on-line w trakcie pandemii etiudzie, będącej adaptacją powieści "Dom dzienny, dom nocny" Olgi Tokarczuk.
Ciężkowska współtworzyła też muzykę do adaptacji nominowanej do Nike powieści "Trash story" Mateusza Górniaka w reżyserii Jana Kantego Zienki (Teatr Nowy w Łodzi, 2022). W tym samym roku przeniosła na scenę wałbrzyskiego Teatru Dramatycznego tekst Górniaka pt. "Jezus" oraz stworzyła – razem z Adamem Dragunem – performatywny dokument "Ostatni raz, kiedy moi rodzice byli w Komunie Warszawa", do którego zaproszeni zostali rodzice artystów. W tandemie z Dragunem zrealizowała także projekt "Deadline" będący koprodukcją teatrów P*AKT w Bratysławie i Alfred ve dvoře w Pradze. Kolejny raz sięgnęła po prozę, inscenizując krótkie formy Lucii Berlin wydane jako "Instrukcje dla pań sprzątających" (Teatr im. Kochanowskiego w Opolu, 2024). W tym samym roku współpracowała z kolektywem TERAZ POLIŻ przy spektaklu "Lesbian Sunset" inspirowanym pierwszym nieoficjalnym zjazdem lesbijek w Polsce, który zorganizowany został w Mielnie w roku 1987. Twórczynie przedstawienia zwróciły się wówczas ku wymazanym herstoriom queerowych kobiet. Wątek nienormatywnej tożsamości i queerowego afektu pojawia się także w jej kolejnej pracy – spektaklu "Nieustraszona miłość Eve Adams" inspirowanym biografią polsko-żydowskiej pisarki i aktywistki anarchistycznej, która w połowie lat 20. XX wieku założyła w Nowym Jorku klub dla środowiska lesbijskiego o nazwie "Eve’s Hangout" (premiera 14 grudnia 2024 roku w Narodowym Starym Teatrze). W rozmowie z Agatą Tomasiewicz opublikowanej w 2022 roku na łamach "Teatru" podzieliła się przemyśleniami na temat marginalizacji seksualności kobiet w powszechnym dyskursie, dodając: "jako kobieta niehetero mam zamiar przyczynić się do wykrajania dla nas tej scenicznej przestrzeni".
Ciężkowska reżyserowała również czytania performatywne dramatów – czytanie tekstu "Wyparte" Darii Kubisiak zakwalifikowało się do finału organizowanego przez TR Warszawa konkursu "Nigdy nie będziesz szła sama" poświęconego tematowi praw reprodukcyjnych, przede wszystkim prawu do aborcji. Reżyserka współtworzyła też działającą przy AST Pracownię Dramaturgiczną, think-tank założony przez grupę pracowników i studentów krakowskiej szkoły o charakterze archiwistycznym, artystycznym i badawczym.
Grudzień 2024.
