W realizowanych projektach Sielewicz oscyluje między tym, co osobiste, a tym, co uniwersalne. Jedną z jej charakterystycznych strategii kuratorskich jest autofikcja, jednak sama podkreśla, jej dzialalność ma wymiar społeczny.
„Jeśli chodzi o rolę sztuki, to jest nią poszukiwanie nowych języków – takich, które pozwalają jasno nazwać uniwersalne prawdy, konflikty i przemoc, a jednocześnie nie sytuują się w pozycji pozornej niewinności. Jako jednostki i instytucje wszyscy jesteśmy częścią złożonego, coraz bardziej skomplikowanego świata” – mówiła pod koniec kwietnia 2026 roku w rozmowie z Marceliną Burzec.
W marcu 2026 roku Natalia Sielewicz została kuratorką wystawy w MSN Maria Jarema. Pęknięty modernizm prezentującej prace, jednej z najbardziej oryginalnych postaci polskiej sztuki nowoczesnej okresu międzywojennego i powojennego. Ekspozycja podkreśla aktualność twórczości artystki, znalazły się na niej prace ze wszystkich okresów twórczości Marii Jaremy, a także dzieła polskich i zagranicznych twórców, których podziwiała i z których dorobkiem się mierzyła. Określenie „pęknięty modernizm”, według kuratorów (drugim był Éric de Chassey) odnosi się do jej działalności artystycznej.
Na 61. Biennale Sztuki w Wenecji Natalia Sielewicz pełni funkcję kuratorki Pawilonu Estońskiego, w którym prezentowany jest projekt The House of Leaking Sky artystki Merike Estny.
„Współpraca z artystami z regionu bałtyckiego pozwala mi mierzyć się ze wspólnymi historiami, kwestionować odziedziczone narracje i uczestniczyć w żywym dyskursie artystycznym, który nieustannie się redefiniuje – co jest istotnym elementem mojej praktyki kuratorskiej” – mówi w materiale zamieszczonym na stronie Pawilonu.
