Bloki na Bielanach, choć powstały zanim zaczęły działać pierwsze "fabryki domów", zbudowano z zastosowaniem prefabrykatów. Piechotkowie byli ich zwolennikami, uważając, że używane świadomie nie muszą skutkować monotonią osiedlowych terenów, a pozwalają budować szybciej i wydajniej niż metodami tradycyjnymi. Pomiędzy 1950 a 1970 rokiem populacja Polski wzrosła o prawie 10 milionów – mieszkań dla nowych obywateli brakowało, głód mieszkaniowy stawał się dramatyczny. Władze PRL zdecydowały się największy nacisk położyć na przemysłową produkcję mieszkań.
W 1969 roku w Bziu Zameckim rozpoczęła działanie pierwsza "fabryka domów", produkująca prefabrykaty na licencji z NRD. Kolejnym etapem miało być powstanie następnych zakładów produkujących elementy wielkopłytowe. Wielu architektów, w tym Sekcja Budownictwa Osiedlowego, której przewodniczącym w latach 1956 – 1976 był Kazimierz Piechotka, obawiając się nadmiernej typizacji oraz niskiej jakości kupowanych zagranicą takich technologii, wymogli na władzach poszukanie innej metody uprzemysłowienia produkcji obiektów mieszkaniowych. W 1968 roku Departament Techniki Ministerstwa Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych ogłosił konkurs na opracowanie systemu konstrukcyjno-montażowego, który pozwalałby na przemysłową produkcję mieszkań. Z 40 startujących w konkursie projektów do finału weszły dwa; ostatecznie zwyciężył "System otwarty z elementów wielkowymiarowych W-70", opracowany przez wieloosobowy zespół kierowany przez Marię i Kazimierza Piechotków.
Szybko został on wdrożony do produkcji w polskich fabrykach domów, dopuszczono też jego modyfikowanie, w zależności od potrzeb konkretnej budowy (tak powstały jego lokalne odmiany, np. Wk-70/T w Tychach czy Wk-70/Z w Zamościu). W-70 zakładał produkcję typowych ścian, stropów, biegów schodowych czy płyt dachowych, jednak dość elastyczny system ich łączenia pozwalał na pewną swobodę w kształtowaniu funkcji i brył budynków (stąd nazwa "system otwarty"). Piechotkowa pisała:
Sposób wykorzystania systemu i detal architektoniczny budynku zależy od potrzeb oraz od chęci, umiejętności i inwencji twórczej autorów i projektantów konkretnych realizacji.
System W-70 błyskawicznie się rozpowszechnił (po raz pierwszy zastosowano go na początku lat 70. w osiedlach Nad Potokiem i Ustronie w Radomiu), jednak co ciekawe, Maria i Kazimierz nigdy nie zaprojektowali żadnego domu w opracowanej przez siebie technologii. W kolejnych latach udoskonalali ją i modernizowali we współpracy z Instytutem Techniki Budowlanej, jednak osiedla projektowali już inni architekci. W latach 1977-1979 zespół Piechotków opracował odmianę systemu W-70 dla Algierii (w tamtych latach wielu polskich architektów pracowało na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej).
