Zainicjowana dwa lata temu Alternatywna Akademia Tańca to z kolei całoroczna seria intensywnych tygodniowych badań i warsztatów, odbywających się co dwa miesiące. Zaproszony, wybitny w swej dziedzinie zagraniczny artysta-pedagog przez tydzień prowadzi w Poznaniu intensywne zajęcia z artystami z całej Polski, zawsze zakończone prezentacją dla publiczności. Udział w Akademii część artystów ma zapewniony na zasadzie stypendialnej. Tym najzdolniejszym i najbardziej zaangażowanym pokrywane są koszty diet i hotelu.
Browarowe zjazdy to również okazja do bliższego poznania tanecznego środowiska na co dzień pracującego w oddalonych od siebie ośrodkach. To także okazja do wymiany doświadczeń, nawiązywania artystycznych i osobistych przyjaźni. Dzięki Alternatywnej Akademii Tańca, tak jak i dzięki Solo Projekt (kolejnej inicjatywie Leśnierowskiej), uczestnicy AAT wzajemnie się inspirują, wspierają i kibicują swoim artystycznym poczynaniom. W pierwszej edycji AAT nauczycielami byli: Arkadi Zaides z Izraela, który jest także świetnym lektorem ga-ga, Hooman Sharif, norwesko-irański pedagog, Jozef Fruček, Ria Higler z Holandii, Chris Haring z Wiednia oraz Nowozelandka Simon Aughterlony, Jonathan Burrows, Michael Schumacher z Amsterdamu. Zapraszani są artyści różniący się od siebie. Prezentacja dla publiczności jest również bardzo ważną częścią tej misji.
Kolejną istotną inicjatywą centrum tańca Starego Browaru jest Polski Program Rezydencyjny, którego pierwsza edycja odbyła się 2006 roku. Mając możliwości infrastrukturalne, zaledwie po dwóch latach działalności, Arts Stations Foundation zaczęła wspierać powstawanie nowych produkcji, wyszukiwanie młodych artystów, którzy odważyliby się i potrafiliby stworzyć nowe dzieła. Solo wydawało się najlepszym ekonomicznie wyborem. Trzech młodych artystów dostaje stypendium, aby podczas browarowej rezydencji stworzyć taneczne solo. Takich utworów powstało już siedemnaście. Siedemnaście rezydentek i rezydentów, sześć ośrodków reprezentowanych przez choreografów: Warszawa (Anita Wach, Renata Piotrowska, Karol Tymiński, Ramona Nagabczyńska, Aleksandra Borys, Anna Nowicka, Izabela Szostak), Kraków (Dominika Knapik, Małgorzata Haduch, Magdalena Przybysz, Rafał Urbacki), Łódź (Konrad Szymański, Aleksandra Ścibor), Lublin (Tomasz Bazan), Poznań (Janusz Orlik), Wrocław (Irena Lipińska). Julia Holczyk dodała:
Chociaż wypada częściowo zgodzić się ze stwierdzeniem, że program ten znakomicie pokazuje, jak nadrabiamy zaległości w dziedzinie tańca współczesnego, nie wyczerpuje to jednak jego funkcji, z których najważniejsza polega na stymulowaniu rozwoju rodzimej choreografii. Nie mniej istotny jest aspekt wytyczania dla tańca nowych dróg, skupienie na jego możliwościach ekspresyjnych, dogłębna analiza składników ruchu, zmaganie z jego intencjonalnością, wielością form, obecnością realnego ciała tancerza w ruchu, oraz reinterpretacja relacji z publicznością.
Polska Platforma Tańca
W 2008 roku Joanna Leśnierowska wraz z Anną Hryniewiecką z Centrum Kultury Zamek w Poznaniu podjęła ideę Polskiej Platformy Tańca. Dzięki temu z osoby wspierającej polskich artystów tańca duchowo i materialnie (dzięki Arts Stations Foundation), kierownika artystycznego miejsca, w którym polscy i zagraniczni artyści mogliby się spotkać i pracować, Leśnierowska wzięła niejako pod swoje skrzydła cały taniec polski. Idea organizowanej cyklicznie Polskiej Platformy Tańca polega na prezentacji zagranicznym krytykom, kuratorom, organizatorom festiwali, dyrektorom teatrów i domów tańca tego, co najbardziej wartościowe w polskim tańcu powstało w ciągu ostatnich dwóch lat. Dzięki prezentacjom platformowym o polskim tańcu zaczyna się mówić, a kilkoro młodych artystów zaczęło międzynarodowe projekty lub prezentacje. Rezultatem tej aktywności Joanny Leśnierowskiej jest integracja środowiska, ta zaś stwarza dobry pretekst podjęcia krytycznej debaty o tańcu, tańcu polskim w szczególności.
Rozmową z Joanną Leśnierowską otwiera książkę Anny Królicy "Pokolenie solo". Początki swojej trwającej już ponad dekadę pracy kuratorka wspomina tak:
Chodziło mi przede wszystkim o rozbudzenie w artystach jak i w publiczności głębszej świadomości i bogactwa współczesnych zjawisk tanecznych, rozpoczęcie nad nimi dyskusji i tym samym przygotowanie odpowiedniego gruntu dla dynamicznego rozwoju sztuki choreografii w Polsce. Te wypowiadane przeze mnie niemal jednym tchem marzenia były rezultatem śledzenia polskiej i międzynarodowej sceny tanecznej z pozycji piszącego o tańcu obserwatora, bo moja droga zawodowa zaczęła się właśnie od krytyki tanecznej.
Leśnierowska jest również współzałożycielką sieci European Dance Houses Network (EDN), w latach 2011-2014 była członkiem rady programowej ds. tańca w Instytucie Muzyki i Tańca. Jest również jednym z prezenterów stowarzyszonych w Aerowaves. W 2014 została uhonorowana Nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podczas Platformy tańca w Lublinie za choreografię do przedstawienia "Insight".
Solistka i choreografka
Sama Leśnierowska z powodzeniem wystąpiła w 2009 roku w projekcie Marysi Stokłosy "Prawa półkula".
Prawa Półkula / The Right Hemisphere from Maria Stoklosa on Vimeo.
W kolejnych latach była solistką w "Unknown. Seans" (2012) w choreografii Renaty Piotrowskiej oraz "JOSHA" (2012) Márty Ladjánszki. W 2011 roku zrealizowała choreografię do "Rekonstrukcji", w której wystąpiła obok Aleksandry Borys i Janusza Orlika. W 2014 roku stworzyła "(Rooms by the sea)" z cyklu ćwiczenia w patrzeniu, w którym wystąpili: Aleksandra Borys, Márta Ladjánszki i Janusz Orlik. Od listopada 2015 roku wspólnie z Januszem Orlikiem tropiła w Brazylii południowoamerykańskie ślady w biografii kompletnie nieznanej dotąd w Polsce tancerki i choreografki Yanki Rudzkiej, która stworzyła Szkołę Tańca Uniwersytetu Federalnego i stała się jedną z najważniejszych postaci tańca współczesnego w Salwadorze. Ta oryginalne działanie było, jak tłumaczy Leśnierowska:
pogłębioną refleksją nad twórczością Rudzkiej i poszukiwaniem w jej pracy impulsów i inspiracji dla specjalnie stworzonego spektaklu, który połączy polskich i salwadorskich tancerzy pozwalając tym samym na zbliżenie obu tanecznych środowisk i światów.
Premiera spektaklu odbyła się kwietniu 2016 roku na międzynarodowym festiwalu Vivadança w Salvadorze i stanowiła jedno z jego najistotniejszych wydarzeń. PROJEKT YANKA RUDZKA powstał dzięki wsparciu Culture.pl i był częścią wydarzeń z okazji ogłoszonego w Brazylii roku kultury polskiej.
