Tym, co mnie interesuje i od zawsze interesowało, to rozbijanie czy rozbrajanie dominujących narracji. Przyglądanie się tym miejscom, w których można wzmocnić mniej widzialne, mniej słyszalne, być może defaworyzowane, być może dyskryminowane, a być może po prostu słabsze głosy. W wielu moich projektach łączy się wiedza akademicka z aktywizmem właśnie z narzędziami sztuki współczesnej, ale też z poszukiwaniem komponentów krytycznej pedagogiki
– tak Ewa Chomicka przedstawiała się w wideo nakręconym na potrzeby promocji Polskiego Pawilonu na 61. Biennale Sztuki w Wenecji, na którym jest jedną z dwóch kuratorek (razem z Jolą Woszczenko) polskiego projektu Języki z wody Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego.
Kieruje Laboratorium Praktyk Muzealnych w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN – działem, którego zadaniem jest między innymi rozwój interdyscyplinarnych, eksperymentalnych inicjatyw, łączących sztukę współczesną, badania i aktywizm. Interesuje ją krytyczna refleksja instytucjonalna, polityczność kultury i sztuki, wzmacnianie różnorodności i oddolnych głosów, a także poszukiwanie nowych – reagujących na zmieniające się potrzeby i wyzwania – narzędzi. Rozwija inicjatywy na pograniczu wystawiennictwa, performansu, interwencji, poszerzania partycypacji, badań w działaniu (arts-based-research).
Zaangażowana w działania na rzecz klimatu, jest m.in. współzałożycielką kolektywu Kultura dla Klimatu i współautorką przewodników proekologicznych dla obszaru kultury i sztuki. Jako facylitatorka prowadzi warsztaty, think-tanki, wspiera procesy grupowe.
Od lat zaangażowana w inicjatywy feministyczne (współzałożycielka zespołu Pochwalone, wieloletnia performerka Chóru Kobiet, współkuratorka projektów artystyczno-badawczych eksplorujących temat siostrzeństwa).
