W Konstytucji Marcowej z 1921 roku w rozdziale piątym, artykuł 101 znalazł się zapis o swobodzie emigracji: "Każdy obywatel ma wolność obrania sobie na obszarze Państwa miejsca zamieszkania i pobytu, przesiedlania się i wychodźstwa, niemniej wolność wyboru zajęcia i zarobkowania oraz przenoszenia swej własności".
Wychodźca : tygodnik poświęcony sprawom emigracji i reemigracji R. 11, nr 2/3 (luty/marzec 1932)
Niedługo później władze polskie zaczęły wdrażać kolejne ułatwienia czy sposoby na pomoc chętnym do wyjazdu zagranicę. Istniał system zniżek na bilety czy bagaże, od 1932 roku starający się o tzw. paszport emigracyjny byli zwolnieni z opłaty za niego. Państwo polskie podpisywało z kolejnymi krajami umowy emigracyjne, ułatwiające osiedlanie się tam polskich obywateli (w okresie międzywojennym Polska posiadała podobne umowy m.in. z Francją, Niemcami, Estonią, Boliwią). Istniały organizacje oferujące emigrantom pomoc prawną czy materialną. Największą i najważniejszą z nich było założone 1918 roku Polskie Towarzystwo Emigracyjne, które informowało o możliwościach wyjazdu, pomagało w procedurach, prowadziło hotele emigracyjne w Warszawie, Gdańsku, Gdyni i Wejherowie, wydawało także czasopismo pt. "Wychodźca" oraz poradniki i informatory dla zainteresowanych emigracją. Ze zjawiskiem emigracji wiązały się także ożywione po odzyskaniu niepodległości marzenia o polskich koloniach zamorskich – władze państwowe chętnie dotowały spółki osadnicze, które w dalekich krajach, głównie Ameryki Południowej, tworzyły polskie enklawy, sprzyjały tworzeniu się dużych, zwartych polskich społeczności.
