Aktorka zawładnęła sceną na 24 godziny. Co wynika z tego teatralnego eksperymentu?

cielecka-malta-mini, default, „The Second Woman”, występuje: Magdalena Cielecka, 2026, fot. Malta Festival

Magdalena Cielecka przez dobę odgrywała tę samą scenę rozstania, choć za każdym razem z innym partnerem. Co dwie godziny aktorce przysługiwało 15 minut przerwy. Towarzyszyłam jej łącznie 14 godzin, a o wrażenia zapytałam osoby z widowni i samych występujących.

The Second Woman to spektakl autorstwa australijskich reżyserek – Anny Breckon i Nat Randall. A właściwie należałoby napisać: konceptualna struktura, którą można adaptować do lokalnych warunków. Projekt był jak dotąd pokazywany m.in. w Nowym Jorku, Londynie, Amsterdamie, Wiedniu czy Barcelonie, a w czerwcu 2026 roku polska publiczność mogła go zobaczyć podczas poznańskiego Festiwalu Malta.

Sytuacja wyjściowa jest prosta: w zamkniętym, scenograficznym kubiku udającym mieszkanie jedna kobieta sto razy rozstaje się z różnymi mężczyznami. Scenariusz precyzyjnie wyznacza kolejność następujących po sobie działań, ale zakłada również przestrzeń na improwizację. Na przykład: po wejściu do pokoju mężczyzna musi powiedzieć, za co przeprasza partnerkę, a następnie odpowiedzieć na pytanie, o czym myśli. Później para siada przy stoliku z drinkiem i jedzeniem na wynos, a kobieta opowiada o swoich lękach. Mówi, że nie czuje się wystarczająca i że nie zasługuje na swojego partnera, po czym… rzuca w niego makaronem ryżowym.

Dalej jest już tylko krótki taniec, a następnie Virginia (bo tak ma na imię sceniczna postać) zwraca się do mężczyzny, mówiąc: „Idź już” i wręcza mu pięćdziesięciozłotowy banknot. Ten może zdecydować, czy przyjmie pieniądze, czy nie. A także: czy wychodząc z pokoju, powie jej, że zawsze będzie ją kochał, czy że nigdy jej nie kochał. Ale bez względu na to, jakie zdanie padnie w finale, rozdającą karty i panującą nad tą sytuacją i tak – w moim odczuciu – pozostaje bohaterka.

Referencja do artysty

Magdalena Cielecka

W poznańskiej wersji projektu Virginię zagrała Magdalena Cielecka, a partnerowała jej setka mężczyzn w różnym wieku, wyłoniona w otwartym naborze, do którego zgłosiło się łącznie 705 chętnych. Wśród nich znaleźli się: lekarze, architekci, aktorzy, prawnicy, emeryci czy studenci. Największą grupę tworzyli panowie w wieku około 40 lat. „Reżyserkom spektaklu – jak pisano w materiałach prasowych – zależało nie na konkretnym profilu, a na maksymalnej różnorodności: temperamentów, środowisk i doświadczeń życiowych. Mile widziane były osoby queerowe. Przygotowanie aktorskie nie było wymagane”.

Kilka dni przed lokalną odsłoną The Second Woman pytam Agatę Kołacz, dyrektorkę Festiwalu Malta, o to, czy myśląc o polskiej wersji performansu, od razu widziała w głównej roli Cielecką:

Absolutnie tak. Magdalena Cielecka od początku była dla mnie jedyną osobą, która temu wyzwaniu nie tylko sprosta, ale przede wszystkim nada temu swój wybitnie zaangażowany, pełen głębi charakter. W dodatku przyciągnie szeroką publiczność – zarówno tę, która doskonale zna ją ze sceny, ze spektakli najwyżej próby, jak i tę, która kojarzy ją z bardziej popularnych filmowo-serialowych formatów.

Kołacz oglądała The Second Woman dwukrotnie. Dopytuję, jak jej zdaniem kontekst kulturowy wpływa na odbiór tego dzieła. „Ten projekt jest przeglądem naszej relacyjności, męskości, intymności, temperamentu, ale też pewnego rodzaju spontaniczności na scenie. Inaczej wybrzmiewa on w Holandii, inaczej we Włoszech czy Hiszpanii. Różnice widać też w statystykach zgłoszeń i wieku uczestników” – odpowiada.

Aktorka do zadań specjalnych

„The Second Woman”, występuje: Magdalena Cielecka, 2026, fot. Malta Festival

O Magdalenie Cieleckiej mówi się, że jest aktorką do zadań specjalnych. Na swoim koncie ma nie tylko liczne role filmowe i telewizyjne, które przyniosły jej spore grono fanów, ale również wybitne kreacje teatralne.

Na scenicznych deskach Cielecka zadebiutowała w 1992 roku – w spektaklu Ich czworo na podstawie komedii Gabrieli Zapolskiej w reżyserii Krzysztofa Orzechowskiego w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie.

Później zagrała m.in. w Klątwie (1997) Andrzeja Wajdy, Iwonie, księżniczce Burgunda (1997), Magnetyzmie serca (1999) oraz głośnym 4.48 Psychosis (2002) Grzegorza Jarzyny. A także w Hamlecie (1999), Burzy (2003), Aniołach w Ameryce (2007), (A)Pollonii (2009), Kabarecie warszawskim (2013), Odysei. Historii dla Hollywoodu (2021), czy – całkiem niedawno – w Europie (2026) w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. To tytuły, które na trwałe zapisały się w historii polskiego (a niektóre także – światowego) teatru.

Jednak nigdy wcześniej Cielecka nie występowała na scenie przez tak długi czas ani z tak wieloma partnerami. „To będzie wyzwanie aktorskie i kobiece, fizyczne i emocjonalne. Ekscytacja i ciekawość mieszają się tu ze strachem i chęcią ucieczki” – podkreślała przed występem.

„Europa”, reż. Krzysztof Warlikowski

Próby do przedstawienia odbywały się najpierw w warszawskim Nowym Teatrze, w którym Cielecka gra na co dzień, a później w Poznaniu. Aktorce towarzyszyli: Rafał Maćkowiak – wcielając się w różne typy mężczyzn, odgrywał z nią potencjalne scenariusze pod okiem reżyserek – oraz 40 dodatkowych chętnych wyłonionych z castingu.

„Osoby, które pojawią się na próbach, nie wystąpią już podczas właściwego spektaklu – to celowy zabieg, by Magdalena Cielecka do końca nie wiedziała, kogo spotka na scenie. Lista wybranych uczestników zostanie sprawdzona przez management aktorki wyłącznie pod kątem bezpieczeństwa” – tłumaczyli organizatorzy.

Po próbach w Warszawie Cielecka mówiła dziennikarzowi PAP:

To doświadczenie uczy otwartości. Każdy z tych stu mężczyzn jest innym kosmosem, inną osobowością. Przychodzi na ten spektakl z inną energią, w innej psychofizycznej formie i ma wobec tego zdarzenia inne oczekiwania. Będę się starała towarzyszyć im podczas tego performansu – najpierw odebrać ich energię, ich gotowość i stres, po czym zagrać z nimi ową scenę rozstania.

Z kolei kilka godzin przed rozpoczęciem spektaklu, na pytanie Katarzyny Janowskiej o lęki związane z tym, że któryś z mężczyzn będzie próbował przekroczyć jej granice, aktorka odpowiedziała:

Mają jasno określone zasady i ramy. Oczywiście wszystko może się zdarzyć. Na tym polega wyjątkowość tego projektu. Liczymy jednak na to, że nikt nie będzie chciał świadomie przekroczyć żadnych granic. Panowie są zarejestrowani, podpisują umowy, na wszystko patrzą trzy tysiące widzów, więc byłoby to po prostu bardzo nierozsądne. Jeśli chodzi o samą cielesność i bliskość, jestem do tego przyzwyczajona jako aktorka. Mamy też wypracowane z reżyserkami narzędzia, które pozwalają tym zarządzać. To ja prowadzę ten taniec. Oczywiście może się zdarzyć, że partner przejmie inicjatywę. Ale wtedy też będę chciała to wykorzystać w scenie. To wszystko jest właśnie o tym: na ile sobie pozwalamy, gdzie przebiegają nasze granice, czy potrafimy się wyczuć i jacy jesteśmy wobec siebie.

W tej samej rozmowie Cielecka wspominała również o tym, że obawia się omdlenia:

W normalnym spektaklu pewnie przedstawienie zostałoby przerwane. Tutaj chyba nie. Może właśnie o to chodzi w tej formule. Jeśli zemdleję, to może partner będzie mnie cucił. Może wezwie pogotowie. Może zapyta, czy jest lekarz na sali. To wszystko stanie się częścią tego jednego, niepowtarzalnego spotkania.

W dniu pokazu The Second Woman temperatura powietrza w Poznaniu wynosiła około 37 stopni. Atmosfera wyczekiwania była jeszcze bardziej gorąca.

Trudno się oderwać, czyli pierwsze reakcje

Publiczność, która chciała zobaczyć spektakl, miała do wyboru dwa rodzaje biletów. Jeden – umożliwiający wejście do sali podczas wskazanych slotów godzinowych (można było jednak pozostać na widowni dłużej pod warunkiem, że nie opuściło się jej na więcej niż trzydzieści minut). Drugi – dwudziestoczterogodzinny, pozwalający dołączyć do wydarzenia w dowolnej chwili, a następnie wchodzić i wychodzić na salę w trakcie całego pokazu.

Korzystam z tej drugiej opcji. The Second Woman oglądam łącznie przez 14 godzin.

Przed północą pytam siedzące obok mnie widzki o ich wrażenia:

Skupiam się głównie na tym, w jaki sposób Cielecka podchodzi do osób, które wchodzą na scenę. Do niektórych jest z góry pozytywnie nastawiona, do niektórych podchodzi z większym dystansem. To, jak potoczy się dana scenka, determinuje sam początek – ten moment, gdy ona odwraca się w kierunku drzwi i widzi tego mężczyznę po raz pierwszy. Zdecydowanie to mnie bardziej interesuje niż to, co oni zmieniają w tekście.

– odpowiada jedna z nich.

Druga wspomina natomiast o swoim zaskoczeniu:

Spodziewałam się trochę czegoś innego. Myślałam, że będzie tu większa dowolność interpretacji, że będzie to swobodna, luźna rozmowa między kobietą a mężczyzną. A tu jednak sytuacja jest poniekąd wyreżyserowana – jej ramy narzuca scenariusz. Czuję się trochę, jakbym była na castingu.

Po chwili dodaje:

Chociaż planowałam tutaj przyjść na dwie i pół godziny, a siedzę już pięć i nie mogę stąd wyjść. Gdy jedna scena jest nudniejsza, to chcesz zobaczyć kolejną, bo wyobrażasz sobie, że będzie fajniejsza. A gdy jest fajniejsza – to tym bardziej chcesz obejrzeć następne. Żałuję, że nie kupiłam całodobowego biletu.

Udaje mi się też porozmawiać z Małgorzatą Wdowik, reżyserką teatralną, która kilka lat temu pracowała z Cielecką przy spektaklu Wstyd (2021):

Ciekawy jest temat związany z obecnością sceniczną, z byciem tu i teraz. Widać, że są takie momenty, w których Magda zastanawia się, co zrobić; czasami, na przykład, wydłuża pauzę, żeby ta sytuacja mogła się sama wydarzyć. Obserwuję też, w jaki sposób Magda podchodzi do różnych osób. Czasem trochę przyspiesza akcję, jakby chciała już tę scenę skończyć.

Dopytuję o to, jak długo zamierza zostać na spektaklu. „Jak najdłużej” – odpowiada.

Referencja do dzieła

"Wstyd", reż. Małgorzata Wdowik

Podobną deklarację słyszę od choreografki Katarzyny Sikory, którą zagaduję przy automacie z kawą: „Planuję zostać bardzo długo, muszę się przespać, ale później tu wrócę”.

Pytam także, czy coś ją zaskoczyło. „Różnorodność panów i to, że tak dużo jest mężczyzn w średnim wieku” – podkreśla.

Dramaturg Marcin Miętus dodaje: „Początkowo myślałem, że przyjdę tylko na chwilę, ale zostanę na dłużej i wrócę też jutro, po tym, jak się prześpię. Do tej pory bardzo podobał mi się moment z Jackiem Poniedziałkiem, balansujący na granicy autentyzmu i fikcji. Oraz z osobą z niebieskimi pasemkami we włosach, która na scenie definiowała się jako on; była to wzruszająca i piękna sekwencja”.

Inna widzka, która przyjechała do Poznania z Warszawy, mówi mi z kolei, że najbardziej zachwyciły ją „cięte riposty i świeżość umysłu Cieleckiej” oraz że ma zamiar oglądać spektakl przez całą dobę.

Publiczność, która dopinguje

„The Second Woman”, występuje: Magdalena Cielecka i Jacek Poniedziałek, 2026, fot. Malta Festival

Następnego dnia rano – gdy Cielecka gra już szesnastą godzinę – pytam Martę Bryś, badaczkę i wykładowczynię krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych, o jej odczucia:

To jest takie wydarzenie, które wygenerowało – przynajmniej we mnie – dużo skrajnych emocji, różnych wykluczających się myśli. Począwszy od samej aktorki, tego, jak wygląda i jak ta sytuacja jest przeprowadzona, po dobór mężczyzn, ich różnorodność, ale też – moje reakcje. Nie spodziewałam się, że to będzie tak uzależniające, że tak trudno będzie stąd wyjść; i że tak szybko będę chciała wrócić. Odczuwam niesamowitą solidarność i empatię z Magdaleną Cielecką, która podejmuje tu ogromny wysiłek fizyczny, emocjonalny i psychiczny. Jej zawodowstwo aktorskie – niezbędne, żeby utrzymać tę sytuację – jest niesamowite.

Bryś analizuje też ramy samego wydarzenia:

Mamy do czynienia z sytuacją ograniczoną scenariuszem, możliwość improwizacji po stronie Cieleckiej jest niewielka. Ona jest niejako zmuszona do przeprowadzenia tej sceny: muszą paść konkretne słowa, zdania, bo inaczej całość nie pójdzie dalej. To jest z jednej strony dość konserwatywne myślenie o teatrze, a z drugiej – zrozumiałe, bo nie dałoby się przez dwadzieścia cztery godziny utrzymać improwizacji z osobami bez doświadczenia scenicznego. To fascynujące doświadczenie, chyba dla wszystkich, sądząc po reakcjach i tym, że wczoraj, gdy wychodziłam po północy, to widownia była pełna. Słyszałam, że w nocy było tak samo. Myślę, że to wydarzenie będzie długo komentowane i oczywiście mam nadzieję, że Magdalena Cielecka dotrwa do końca, bo to jest ogromnie wyczerpująca forma.

Przemysław Gulda – krytyk teatralny, muzyczny i konsultant literacki w warszawskim Teatrze Studio – o swoich wrażeniach opowiada mi tak:

Ciekawe jest to, że te sceny na jakimś poziomie są takie same, a jednocześnie każda jest zupełnie inna. Fascynuje mnie to, w jaki sposób zaczynają się one ze sobą linkować i układać w strukturę. To są takie drobiazgi: hasła, zdania czy gesty, które pojawiają się w jednej scenie i wracają 17 scen dalej.

Marcin, grafik i fotograf, około godziny 11 rano mówi:

Jestem zaskoczony, że wytrzymałem tak długo. Myślałem, że po trzech, czterech epizodach zrezygnuję, bo to będzie tak powtarzalne i nudne, że odpuszczę. A jestem tutaj od godziny 18.

Upewniam się, czy oglądał The Second Woman przez te 17 godzin bez przerwy. „Miałem małą przerwę, niecałą godzinę” – odpowiada, po czym dodaje:

To jest jak serial. Nie mogę się doczekać kolejnego odcinka, bo chcę się dowiedzieć, co wydarzy się dalej i chcę zobaczyć kolejnych bohaterów. Magda jest wspaniała; to, jak wyczuwa partnerów i się nimi opiekuje – zwłaszcza gdy widzi, że ktoś nie daje rady czy się stresuje... Czekam na statystyki, ile osób powiedziało „kocham”, a ile – „nie kocham”, no i ile wzięło pieniądze. Projekt nazywa się The Second Woman, ale to właściwie jest o mężczyznach, męskości, maczyzmie.

Rzeczywiście, oglądamy na scenie pewien wycinek polskiej męskości. Niektórzy uczestnicy są zdystansowani, przejęci i zestresowani, inni – pewni siebie, a czasem nawet bezczelni. Przykładowo: jeden z mężczyzn na zadane przez Cielecką pytanie o to, o czym myśli, odpowiedział: „O tym, jak wyglądasz nago”.

Łapię się na tym, że odczuwam złość i niepokój, gdy ktoś przekracza granice i zachowuje się jak buc. Ale aktorka świetnie sobie w takich sytuacjach radzi – rzuca błyskotliwymi ripostami albo sugestywnymi minami; ani na moment nie traci czujności.

W miarę upływu kolejnych godzin performansu publiczność coraz częściej i głośniej reaguje na to, co dzieje się na scenie. Na przykład: gdy mężczyzna, wychodząc z pokoju, mówi do Cieleckiej, że nigdy jej nie kochał – zostaje wybuczany i wygwizdany. Widzki i widzowie dopingują aktorkę, wiwatują, komentują i wspierają ją emocjonalnie. Na widowni wytwarza się atmosfera, która z minuty na minutę bardziej niż z teatrem, kojarzy się z meczem piłkarskim czy innym wydarzeniem sportowym.

Kobiece spojrzenie kamery

Akcja The Second Woman przez cały czas jest rejestrowana przez kamery, co pozwala śledzić rozgrywające się na scenie wydarzenia w różnych planach i zbliżeniach, również na znajdującym się obok scenograficznego kubika ekranie. Zespół filmowy w Poznaniu składał się wyłącznie z kobiet.

To wyraźne przesunięcie z perspektywy męskiego spojrzenia (male gaze) w stronę kobiecego spojrzenia (female gaze). Tym pierwszym terminem teoretyczka filmowa Laura Mulvey określiła – w swoim słynnym eseju z 1975 roku Przyjemność wzrokowa i kino narracyjne – sposób przedstawiania kobiet na ekranach, który jest podporządkowany patriarchalnej strukturze myślenia i widzenia. Jej zdaniem kobiety filmowane przez mężczyzn często pokazywano jako bierne obiekty seksualne, a ich rolę sprowadzano do zaspokajania estetycznych potrzeb męskiego odbiorcy.

Niejako w kontrze wobec tego wiele lat później pojawiła się strategia bardziej feministycznego, kobiecego spojrzenia. Ono z kolei stara się nie ograniczać żeńskich bohaterek do ich powierzchownej fizyczności, ale pokazywać je jako wielopoziomowe, niejednoznaczne czy niezależne, rejestrując przy tym drobne gesty, emocje czy rodzącą się na ekranie intymność.

Zagrać z Cielecką. Reakcje mężczyzn

„The Second Woman”, występuje: Magdalena Cielecka, Krzysztof Materna, 2026, fot. Malta Festival

Na scenie pojawiali się zarówno mężczyźni bez doświadczenia scenicznego, jak i znane – z teatru czy ekranu – postacie, a wśród nich m.in.: Tomasz Raczek – krytyk filmowy i publicysta, który wystąpił w pierwszej godzinie The Second Woman; Michał Merczyński – dyrektor warszawskiego Nowego Teatru, w którym pracuje Cielecka; Jacek Poniedziałek – również aktor Nowego Teatru; Radomir Witt – dziennikarz, korespondent sejmowy TVN24, Cezi Studniak – aktor i dyrektor Przeglądu Piosenki Aktorskiej; Łukasz Wójcik – aktor z warszawskiego Teatru Dramatycznego; Jakub Skrzywanek – reżyser teatralny i dyrektor ds. artystycznych Narodowego Starego Teatru; Krzysztof Materna – satyryk, aktor, dyrektor ds. artystycznych Teatru Bagatela; Rafał Bryndal – satyryk, dziennikarz; Mateusz Atman – scenarzysta, reżyser, scenograf czy Mateusz Baran – dziennikarz TVP Kultura, aktor i student reżyserii.

Co ciekawe, przed zagraniem swojej sceny performerzy nie mogli oglądać spektaklu.

„Wszystko na sprzedaż”, reż. Mateusz Atman, Agnieszka Jakimiak

Pytam Atmana – który niedawno współreżyserował wspólnie z Agnieszką Jakimiak spektakl Teatru Telewizji Wszystko na sprzedaż na podstawie scenariusza Andrzeja Wajdy (w jedną z ról wcieliła się Magdalena Cielecka) – o to, jak to jest zagrać ze słynną aktorką:

Na początku sceny miałem się przedstawić, ale powiedziałem: „O siódmej się śmiejesz, o dziewiątej płaczesz i tak w kółko – to chyba jest niezdrowe”. Magda rozpoznała mnie po tym cytacie z naszej pracy nad Wszystko na sprzedaż. Odwróciła się z życzliwym uśmiechem – to było najpiękniejsze przywitanie. Ten występ był dla mnie wielkim przeżyciem, ale myślę, że to nie powinno być o mnie, tylko o niej. O Magdzie. Kiedy poznałem ją osobiście, zachwyciła mnie jej zawodowa charyzma, tajemniczość i profesjonalizm, a prywatnie – inteligencja i ciepło. Nie mogłem oprzeć się pokusie spotkania z nią na scenie. Było intensywnie: serce mi waliło, trzęsły mi się ręce, a jednak było to piękne. Przez moment wydała mi się zmęczona – pojawiłem się na scenie po osiemnastu godzinach jej performansu. Przeprosiłem, że zamiast ją wspierać, tylko dokładam swój ciężar. Chyba się rozluźniła, bo zażartowała, że chce jej się siku. Roześmiała się, gdy wskazałem dywan, mówiąc: „Be my guest”. Scenariusz, scenografia, czas trwania – wszystko wydawało mi się klaustrofobiczne, a jednak Magda nie tylko miała całość pod kontrolą, ale odnajdywała swobodę i lekkość w improwizacji i naturalności. Może też dlatego, gdy na koniec zaoferowałem, by ze mną wyszła – została jeszcze sześć godzin. To była syzyfowa praca, ale Magda dotarła na szczyt.

Mateusz Baran o występie z Cielecką mówi natomiast tak:

To doświadczenie absolutnie niesamowite z kilku powodów. Dla mnie to powrót po wielu latach na teatralną scenę. Był we mnie lęk, czy sobie poradzę, czy będę czujny, czy będę partnerem, czy w ogóle będę – bo to jest o byciu tu i teraz. Ale Magdalena Cielecka jest artystką totalną, to ona jest czujna, zapraszająca. Zaskoczyła mnie już na samym początku. W chwili, w której według scenariusza nalewam nam alkohol, ona nagle rzuca: „Ty pij, a ja zaraz wracam”. I tak zostałem sam na tej scenie, co się wcześniej chyba nie przydarzyło żadnemu innemu performerowi. Ciekawe są również te sytuacje odgrywania ról – nie do końca wiadomo, kto tu nad kim ma kontrolę, kto jest podwładnym, kto dominuje. To wymaga wyjścia ze strefy komfortu, ale pomimo tego czułem się tam – i mam nadzieję, że ona też – bezpiecznie.

I jeszcze:

Wspaniałe są też reakcje publiczności, rzeczywiście wytworzyła się tu jakaś niesamowita wspólnota ludzi zorientowanych wokół teatru, wspólnego kibicowania i przeżywania tego, co dzieje się na scenie. To jest coś absolutnie nie do przecenienia.

„The Second Woman”, występuje: Magdalena Cielecka, Mateusz Baran 2026, fot. Malta Festival

Bartek, który także zagrał z Cielecką, zapamiętał tę scenę tak:

To było jedyne w swoim rodzaju doświadczenie. Gdy Magdalena Cielecka się odwróciła, w tej pierwszej scenie, to zobaczyłem na jej twarzy zmęczenie. Obliczyłem, że byłem 74. mężczyzną, z którym grała. Trochę mnie też przeciągnęła – nie powiedziała swojej kwestii na początku, milczała, nie wiedziałem, co dalej robić. Nagle widzowie zaczęli mi podpowiadać kolejne zdania, ale wydawało mi się, że powinniśmy się trzymać scenariusza. Nie oglądałem poprzednich realizacji tego spektaklu, więc byłem zaskoczony tym, że ona rzuca we mnie makaronem czy że daje mi na końcu sceny pieniądze. Widać, że ona gra – jest w swoim żywiole, a my jesteśmy takimi pionkami rozstawianymi po scenie.

Inny uczestnik, Bogdan Wasilkiewicz, dzieląc się ze mną swoimi wrażeniami, mówi:

Fajnie jest wystąpić z taką znakomitą aktorką, która ma tyle wspaniałych ról i jest – dla mnie – aktorką doskonałą w każdym calu. Bo, czy ja ją widzę teraz na scenie, czy na ekranie w „Chyłce”, ona gra całą sobą. Widać, że przeżywa to, co dana bohaterka ma w sobie. Dla mnie to było nowe wyzwanie, którego się bałem, ale cieszę się, że jako osoba na wózku, zostałem zaakceptowany przez organizatorów. Zgłosiłem się ostatniego dnia castingu, nie wiedziałem, czy mi się uda, konkurencja była duża, więc chyba cieszę się podwójnie. Czuję się dumny i szczęśliwy, bo wystąpić na dużej scenie w takim przedstawieniu, to ogromny zaszczyt.

Wasilkiewicz w swojej wypowiedzi nawiązuje również do hasła tegorocznej Malty, które brzmiało „Za miłość!”:

Czym jest ta miłość dla każdej z osób? Cieszę się, że osoby z niepełnosprawnością zostały dostrzeżone – nam się często daje tylko prawo do życia, a co z prawem do miłości czy pracy? Zamyka nam się drogi rozwoju, ale próbuję się nie poddawać i walczę z tym na każdym poziomie. Staram się być aktywny – nawet zapisałem się na kurs nurkowania. Chciałbym, żeby więcej osób z niepełnosprawnościami wyszło z domu, żeby były aktywne i żeby było nas widać.

„Nigdy czegoś takiego nie przeżyłam”

„The Second Woman”, 2026, fot. Malta Festival

Chwilę po zejściu ze sceny – na gorąco – Magdalena Cielecka tak opowiadała dziennikarzom i dziennikarkom o tym, czego doświadczyła:

Nigdy czegoś takiego nie przeżyłam, te emocje były mega wysokie. Ani przez chwilę nie poczułam zmęczenia, nie zmrużyłam oka. Właściwie nie jadłam nic poza tym, co na scenie, bo naprawdę nie chciało mi się jeść. Czułam adrenalinę i wsparcie widowni, tę świadomość sali, która wstrzymuje oddech w momentach napięcia na scenie. Potem feria oklasków, braw. Plus też, na przykład, coś, czego ja z teatru nie znam, bo tam to jest niedozwolone, czyli wszechobecne telefony i kręcenie, więc trochę czułam się jak w takim terrarium. Ale dowiedziałam się, że jestem wystarczająca. To, o co tak dobijałam się sto razy, prosząc partnerów o potwierdzenie i to się potwierdziło. Cieszę się, jestem z siebie dumna, że dałam radę.

Zaraz po ostatnim występie publiczność nagrodziła aktorkę długimi i gromki brawami – w pełni zasłużonymi – z podziwem skandowała też jej imię.

Dorota Wyżyńska, redaktorka i dziennikarka „Gazety Wyborczej”, tak podsumowała to wydarzenie:

Wiedziałam, że to będzie ciekawy eksperyment. I nie miałam wątpliwości, że Magda Cielecka będzie doskonała. Ale nie przypuszczałam, że powstanie tak zachwycający spektakl, tak wciągający i emocjonujący. Wychodząc po północy, po sześciu godzinach oglądania, naprawdę czułam niedosyt. Oczywiście wróciłam następnego dnia. To nie był tylko zbiór stu scen z kolejnymi partnerami. Miałam wrażenie, że układ, kolejność zapraszanych osób, bardzo różnych typów ludzkich, nie są przypadkowe. Że jest w tym zamysł, że reżyserki czuwają nad dramaturgią całości. A publiczność była zachwycona, kiedy Magda Cielecka, prowadząc rozmowę z partnerem, nawiązywała błyskotliwie do sceny sprzed kilku godzin. Reakcje publiczności były wyjątkowe. Z każdą godziną coraz bardziej gorące. Drugiego dnia tuż przed końcem ludzie reagowali naprawdę jak na koncercie rockowym. Zresztą Magda Cielecka, wychodząc do oklasków, sama przyznała, że czuje się jak Rolling Stonesi.

Z kolei Izabela Szymańska, dziennikarka i zastępczyni koordynatorki Culture.pl, podkreśliła:

Jestem pod ogromnym wrażeniem Magdaleny Cieleckiej. Miałam nadzieję, że jakoś da radę, ale absolutnie nie podejrzewałam, że to jest możliwe, by ktokolwiek był tak błyskotliwy przez 24 godziny! Najbardziej urzekła mnie scena ze starszym panem, który był totalnie oszołomiony aktorką. I gdy patrzył jej w oczy, Magda Cielecka wzięła go za rękę i z największą czułością wypowiedziała kwestię: „Nie zasługuję na ciebie”. Było to jak spotkanie zakochanego widza i diwy – ona wie, że jej wizerunek zbudowała głównie jego wyobraźnia, a on chce w ten wizerunek wierzyć. Bardzo mnie to wzruszyło i przypomniało, że to „pomiędzy” jest podstawą magii teatru.

Agata Kołacz, dyrektorka Festiwalu Malta, nawiązując do swojej wypowiedzi sprzed polskiej premiery The Second Woman, powiedziała: „Dziś, kiedy jesteśmy już po tym wykonie, wiem, że poza głębią jest też w tym niesamowite poczucie humoru, dystans i żądza wyzwania. A to, co wykonała Magdalena Cielecka, przerosło oczekiwania wszystkich”.

W komentarzach w mediach społecznościowych widzki i widzowie od kilku dni albo dzielą się swoimi odczuciami i emocjami, wrzucając zdjęcia oraz filmiki, albo ubolewają nad tym, że nie udało im się dotrzeć do Poznania. Dopytują przy okazji o możliwą powtórkę.

Ale The Second Woman to wydarzenie jednorazowe, rozgrywające się w określonym miejscu i czasie, niemożliwe do powtórzenia – dlatego właśnie tak wyjątkowe, wciągające, przełomowe i fascynujące.

Magdalena Cielecka stworzyła natomiast kolejną rolę, która – bez wątpienia – przejdzie do historii polskiego teatru.

Autorka serdecznie dziękuje wszystkim osobom, które – na potrzeby tego tekstu – zechciały opowiedzieć o swoich wrażeniach.

Język Polish