The International Republic of Chopin

nifc20251009_www_fot.krzysztofszlezak_ksz_1316.jpg, default, Piotr Alexewicz before the concert of the 2nd stage of the 19th International Chopin Piano Competition 2025 in Warsaw, photo: Krzysztof Szlęzak / NIFC

#music

If we were to establish a sovereign Chopin State with its capital in the National Philharmonic in Warsaw, it would instantly become a significant player on the world map.

Its citizens – united not by territory, but by music – would form a population that places this country of Romantic pianism somewhere between 40th and 45th among the most populous states in the world. The Chopinians would be a nation more numerous than the societies of Romania, the Netherlands or Chile. In the near future – assuming that the International Republic of Chopin did not struggle with the demographic problems typical of so-called ‘developed’ countries – it would catch up with Canada and Poland in terms of population.

Personal memories of the heated atmosphere of the 19th International Chopin Piano Competition – at times as turbulent as public opinion in any self-respecting democracy – tempt one to gather all these people into a single space. Numbers fire the imagination. On YouTube, videos from the 2025 contest reached 8.5 million users (generating 40 million views), while 6 million viewers followed it on Poland’s TV channel TVP Kultura. Add to this the fact that, according to the Public Opinion Research Center, 44% of Poles were interested in the competition’s results, even if they did not listen to it. The competition also made its debut on TikTok, achieving a reach of 90 million. Even if one adopts cautious estimates (based on engagement rates for high-quality materials quoted by agencies such as Socialinsider and Rival IQ) and assumes that only 20% of recipients stayed with the music for longer, this still yields a powerful throng of new listeners. On top of that comes the ‘black hole’ of data from the Chinese platform Weibo and coverage in traditional media: from the Financial Times, which rarely glances at the world of culture, through the morning show on Japan’s Fuji TV, to daily reports on the British website Gramophone. In the Polish press, online tabloids related the details as the competition progressed, often citing the words of respected critics and musicologists.

These statistics, revealed by the Fryderyk Chopin Institute and the Ministry of Culture and National Heritage at a wrap-up press conference in November 2025, are surely already out of date – the population of the International Republic of Chopin has certainly grown since then.

The dark horse of Polish soft power

Picture display

standardowy (864px desktop)

Kevin Chen’s hands, winner of the 2nd prize at the 19th International Chopin Piano Competition 2025 in Warsaw, photo by Krzysztof Szlęzak / NIFC

Picture image

nifc20251020_www_fot.krzysztofszlezak_ksz_5680.jpg

Aleksander Laskowski, the competition’s press officer, quotes Ben Laude – a respected pianist, podcaster, YouTuber and a kind of ambassador for the International Republic of Chopin: ‘Just as America has Black Friday, so Poland has the Chopin Competition.’ And he adds: ‘I think we should be proud of it, shaping the competition to be the ‘dark horse’ of Polish culture.’

How did it happen that a musical Olympics under the patronage of a composer associated with Romantic exaltation and eternally-suffering artists became a modern brand that slips past the usual confines of classical music? To answer this question, it is necessary to travel back to an era in which TikTok did not yet exist.

Text

I often encountered the view that Chopin is too romantic, that he melts the soul and disarms one psychologically. Some even believed that for these reasons his works shouldn’t be included in a music school’s curriculum. All these manifestations of absolute incomprehension of Chopin’s music were very painful to me.

So wrote Jerzy Żurawlew (1886–1980), the initiator of the Chopin Competition, in 1970. The founder of this modern cultural brand was a pedagogue and pianist, a student of Aleksander Michałowski (1851–1938), who in turn had studied with Karol Mikuli (1821–1897), himself a pupil of Fryderyk Chopin (1810–1849). He was therefore the master’s heir, a custodian of Chopin’s style in its purest form – at least in theory, since Chopin died before the era of sound recording. Perhaps that is just as well. It may be precisely thanks to this that debates over the ideal of performance can still rage on, and why listeners get the chance to hear radically different interpretations of the same score during the competition.

Żurawlew found the answer to his doubts in sport. Seeing how intensely young people respond to rivalry about results, he decided that a competition format would be the perfect solution. For pianists, it also had a purely practical dimension: beyond financial prizes, the tournament provided what is most precious to any artist – visibility and a ticket to performing on international stages. In the first edition, 26 participants from eight countries entered the race for laurels. The winner was Lev Oborin of the Soviet Union – later a pillar of Russian piano artistry and the unforgettable duo partner of violinist David Oistrakh. Today, however, Oborin is mainly remembered by connoisseurs, whereas the name of another contestant from that first competition is known to the entire world – Dmitri Shostakovich also appeared on the Warsaw Philharmonic’s stage. Interestingly, this future giant of 20th-century music did not make it onto the podium – he left Warsaw with only an honourable mention.

Since then, the pantheon of winners has been joined by stars such as Maurizio Pollini, Martha Argerich, Krystian Zimerman, Đặng Thái Sơn and Bruce Liu. Equally impressive is the list of finalists – to name just a few: Vladimir Ashkenazy, Arthur Moreira Lima, Fou Ts’ong and Bernard Ringeissen. A separate place belongs to those who left Warsaw with ‘only’ an honourable mention, only to conquer the world later: from the outstanding composer Andrzej Czajkowski and Deutsche Grammophon star Tamás Vásáry, through Emanuel Ax – Yo-Yo Ma’s chamber partner – to top Bach interpreter Angela Hewitt and Szymon Nehring, who today confidently ventures into contemporary repertoire. The contestant most emblematic of the jury’s fallibility remains Ivo Pogorelich. This great individualist did not even reach the finals in 1980, sparking one of the biggest scandals in the competition’s history. Years later, a mischievous joke still circulates in the corridors: ‘Who actually won the competition that Pogorelich lost?’

This was how, decade by decade, the competition’s brand crystallised. As well as the prestige of great names is the added weight of history: the Warsaw event is the world’s oldest monographic music competition and one of the longest-running without interruption. It belongs to a small elite of veterans – alongside New York’s Naumburg International Piano Competition and two founded in the 1930s: the Henryk Wieniawski Violin Competition in Poznań, and the Queen Elisabeth Competition in Brussels.

Warsaw’s fan culture

Picture display

standardowy (864px desktop)

Piotr Ryszard Pawlak with the audience after his concert in the 3rd stage of the 19th International Chopin Piano Competition 2025 in Warsaw, photo: Krzysztof Szlęzak / NIFC

Picture image

nifc20251015_www_fot.wojciechgrzedzinski_grz_6301.jpg

‘I’m a “civilian”, I have no musical education,’ says Jakub Piątek, director of Pianoforte, a documentary about some of the participants in the 18th Chopin Competition that went on to win an Emmy. ‘Despite that, the competition has always been a phenomenon to me. Every five years, I have the sense that the whole of Poland “tunes in” to this event. It’s when we fortunately abandon our national football team to instead discuss scherzos and mazurkas. It enters into everyday life: you land at Chopin Airport, get into a taxi, and the driver suddenly starts telling you how he once drove Ivo Pogorelich.’

In 2005, when Rafał Blechacz won the 15th Competition, I too was a ‘civilian’, with no clue about classical music. Even so, I remember the media and national commotion, reminiscent of the atmosphere after a World Cup medal for the Polish team. Five years later, I had learnt how to listen to Chopin thanks to radio broadcasts. During the 17th edition, I was in the audience a few times, although I still followed some of the stages on YouTube, and finally, for the 18th edition, I watched almost the whole thing inside the Philharmonic building. With each subsequent edition, I get the impression that Warsaw lives Chopin more intensely. Queues for passes – a scarce commodity, since tickets sell out instantly on the day of release – grow longer and longer. Waiting in those lines is often doomed to failure from the start, but people still stand there: from the crack of dawn for the morning auditions, from noon for the evening sessions. That winding queue, lashed by rain and wind, is where citizens of the International Republic of Chopin from all over the globe rub shoulders. Languages and time zones mingle, and heated debates on polonaise interpretations blend with tips on how to survive the Polish autumn’s typical weather.

Traces of Chopin’s global republic can be found in the most unexpected places. Conversations about interpretative nuances were overheard in the Vietnamese bistro Toàn Phở right next to the Philharmonic. There, four students from Warsaw Polytechnic were commenting on the concerts with verve: two former music-school pupils and two who had let themselves be dragged out to a ‘boring concert’, only to become unexpectedly engrossed in the rivalry. On another occasion, riding the metro in far-flung Bródno, one passenger caught my eye because they were absorbed in the Chopin Courier, the daily magazine distributed at the Philharmonic during the competition.

Since getting into the hall bordered on a miracle, the city created its own stands. Broadcasts were watched in trendy cafés, bars and even at the Museum of King Jan III’s Palace at Wilanów. A particularly special fan zone sprang up at Bar Studio in the Palace of Culture and Science – there, the final auditions, thanks to an initiative by pianist Emilia Sitarz, were made accessible with live commentary for d/Deaf people.

‘The Chopin Competition is a global-scale phenomenon. Even when compared with giants such as the Queen Elisabeth Competition or the Van Cliburn, the Warsaw event is something “off the scale”,’ says Jakub Piątek, who documented last year’s competition again, this time for a Netflix documentary series. ‘Many participants experience a shock here. They walk onto the stage in the first round and see a full house. At other competitions, at that point there’s a handful of people in the auditorium, mostly family members, and the crowds only arrive for the finals. The hall here is full from the very beginning.’

Do we really need the Chopin Competition?

Picture display

standardowy (864px desktop)

Tianyao Lyu greeting the audience after his concert in the 2nd stage of the 19th International Chopin Piano Competition 2025 in Warsaw, photo: Wojciech Grzędziński / NIFC

Picture image

nifc20251011_www_fot.wojciechgrzedzinski_grz_7851.jpg

‘I tend to side with Chopin: I don’t think he would approve of a competition in his name,’ confessed Alan Walker. This is a voice that is hard to completely ignore. Walker has devoted his life to the study of Romantic composers’ biographies: he spent a quarter of a century on his canonical, three-volume monograph about Franz Liszt, and also wrote about Robert Schumann. In 2018, he published Fryderyk Chopin: A Life and Times, later translated into Mandarin, Vietnamese and Polish. The biographer reminds readers that Chopin kept his distance from the ‘virtuoso duels’ fashionable during his lifetime. He disliked the excessive theatricality of performance – an element that is especially visible today thanks to sophisticated broadcast techniques. Watching competition auditions online during streams, we are closer to the musicians than ever before. We see every gesture a pianist makes, every facial expression, inevitably affecting our experience of the music.

The musicologist points to one more fact: Chopin does not need advertising. His music is present in concert programmes to a degree that even Bach or Beethoven might envy. Virtually his entire oeuvre lives on the world’s stages – pianists reach not only for the large-scale works, but even for the shortest, seemingly marginal compositions.

‘Now I suppose I should pack my bags and head for the airport,’ Walker added at the end of our conversation. Though meant as a joke, the remark strikes at the heart of the matter. To understand the Polish phenomenon of the competition’s reception, you need to be aware of the specific tension that accompanies its fans. Paradoxically, many people who follow the rounds with bated breath are, deep down, opposed to the very idea of rivalry in art. They do not believe in objective evaluation, and view the form of ‘musical Olympics’ – with all its marketing and broadcasts – as contrary to the spirit of music. What is fascinating, however, is that this intellectual objection in no way diminishes their enthusiasm. Professionals and amateurs alike may complain about the commercialisation of Chopin, but when that fateful October comes every five years, they still drop everything to participate in this world.

‘Granted, Chopin will not disappear, but the infrastructure that carries him just might,’ says Laskowski, confronted with Walker’s provocative thesis. ‘We live in a world in which concert halls, in order to survive, are increasingly cutting back on classical music. More and more orchestras are disappearing from the map. Chopin will endure, but concerts may not. Our mission is to prove to the world that a solo recital of 19th-century music still has the potential to attract millions.’

This translates into concrete things: ticket sales, sponsor interest, media buzz. But the most important effect is this: thanks to it, young, brilliant people keep choosing the piano instead of fleeing to other sectors.

He died of tuberculosis, but COVID does not scare him

„Teraz chyba muszę naprawdę spakować walizki i udać się na lotnisko.” – dorzucił na koniec Walker. Choć był to żart, dotyka on sedna sprawy. Mam wrażenie, że aby w pełni zrozumieć polski fenomen recepcji Konkursu, trzeba uświadomić sobie specyficzne napięcie, jakie towarzyszy jego kibicom. Paradoksalnie, wielu ludzi śledzących rozgrywki z wypiekami na twarzy, w gruncie rzeczy sprzeciwia się idei rywalizacji w sztuce. Nie wierzą w obiektywną ocenę, a formę „muzycznych igrzysk” – wraz z całym ich marketingiem i transmisjami – uważają za sprzeczną z duchem muzyki. Co jednak fascynujące, ten intelektualny sprzeciw w niczym nie zmniejsza ich zapału. Zarówno profesjonaliści, jak i amatorzy, mogą narzekać na komercjalizację Chopina, ale gdy przychodzi październik, i tak rzucają wszystko, by uczestniczyć w tym święcie.

– Zgoda, Chopin nie zniknie, ale infrastruktura, która go niesie, już tak – mówi Aleksander Laskowski, rzecznik Konkursu, skonfrontowany z polemiczną tezą Walkera. – Żyjemy w świecie, w którym sale koncertowe, by się utrzymać, coraz częściej rezygnują z klasyki. Z mapy znikają kolejne orkiestry. Chopin przetrwa, ale koncerty mogą zniknąć. Naszą misją jest udowodnić światu, że solowy recital XIX-wiecznej muzyki wciąż ma potencjał przyciągania milionów.

To konkret: sprzedaż biletów, zainteresowanie sponsorów, medialny szum. Ale najważniejszy jest skutek: dzięki temu młodzi, genialni ludzie wciąż wybierają fortepian, zamiast uciekać do innych branż.

Zmarł na gruźlicę, ale COVID mu niestraszny

Picture display

standardowy (864px desktop)

Yehuda Prokopowicz przed wyjściem na scenę II etapu Konkursu Chopinowskiego 2025 w Warszawie, fot. Wojciech Grzędziński / NIFC

Picture image

nifc20251012_www_fot.wojciechgrzedzinski_grz_9814.jpg

Gdyby historia nie serwowała nam niespodzianek, a warszawskie igrzyska odbywały się zgodnie z planem co pięć lat, w 2027 roku świętowalibyśmy hucznie setne urodziny Konkursu podczas jego jubileuszowej XX edycji. Kalendarz jednak nie wytrzymał starcia z rzeczywistością. Cykl łamały dwukrotnie siły wyższe: II wojna światowa i COVID-19.

IV Konkurs – pierwszy po wojnie – zorganizowano dopiero w 1949 roku. Była to edycja wyjątkowa, bo „wygnana z domu”. Gmach Filharmonii, spalony przez niemieckie wojska w 1939 roku i zbombardowany podczas Powstania Warszawskiego, leżał w gruzach. Przesłuchania przeniesiono więc na deski Teatru Roma, akustycznie nieprzystosowanego do takich wyzwań. Na powrót do macierzy trzeba było czekać aż do 1955 roku, kiedy zakończono odbudowę Filharmonii Narodowej, stąd przesunięcie V Konkursu.

Diagnosing Chopin: Uncovering a Life of Illness

Przez dekady chopinowskiego cyklu nie zachwiały ani napięcia zimnej wojny, ani krajowe zawirowania polityczne czy transformacja ustrojowa. Tę ciągłość naruszył dopiero koronawirus. Choć XVIII Konkurs w 2021 roku udało się przeprowadzić z udziałem widzów, przebiegał on w cieniu sanitarnych rygorów, a na widowni zobaczyliśmy morze maseczek. Wspominam te koncerty jako doświadczenie graniczne, dzięki którym naprawdę zrozumiałem potęgę Chopina. Pod maseczką brakuje powietrza, człowiek szybko robi się senny – percepcja muzyki staje się fizyczną udręką. Objawieniem był dla mnie występ Nikołaja Chozjainowa w II etapie – jednego z wielkich przegranych tamtej edycji. Gdy grał Fugę a-moll, chłonąłem muzykę całym ciałem, zapominając, że minutę wcześniej byłem u kresu wytrzymałości.

– Codziennie przechodziliśmy przez bramkę mierzącą temperaturę – opowiada fotograf Filip Dowjat, autor albumu Wdech, dokumentującego moment wyjścia muzyków na scenę. – Paradoksalnie, ta pustka wokół pomogła: ponieważ był to jedyny event takiego formatu na świecie, śledzili go nawet moi znajomi kompletnie niezainteresowani klasyką. Wszyscy byli w to zapatrzeni.

Stulecie bez Konkursu (i bez AI)

Picture display

standardowy (864px desktop)

Zuzanna Sejbuk przed występem w I etapie XIX Konkursu Chopinowskiego, fot. Krzysztof Szlęzak / NIFC

Picture image

zuzanna_sejbuk_nifc20251007_www_fot.krzysztofszlezak_ksz_0087.jpg

– Na szczegóły jeszcze za wcześnie – zastrzega rzecznik. – Chcielibyśmy jednak, by rok 2027 stał się globalnym koncertem chopinowskim. Planujemy rodzaj międzynarodowego święta z udziałem wspaniałych laureatów minionych edycji.

W Warszawie rewolucji na razie nie będzie. Szlaki przecierają inni – w styczniu 2026 roku, podczas I Konkursu Muzyki Polskiej im. Józefa Elsnera w Opolu, przyznano specjalną „Nagrodę AI”. Choć impreza skierowana jest do młodzieży (od uczniów podstawówek po studentów), wieść o cyfrowym jurorze wywołała w środowisku muzycznym gwałtowne reakcje. Organizatorzy studzili emocje, tłumacząc, że to tylko „eksperyment i ciekawostka”, a algorytm oceniał wyłącznie techniczne parametry: stabilność i spójność brzmienia.

– Większość odbiorców reaguje na takie pomysły krytycznie – zauważa Aleksander Laskowski. – Istotą konkursu jest przecież obcowanie nie tylko z samym wykonaniem, ale i z osobowością artysty. To właśnie ludzki czynnik czyni Konkurs Chopinowski tak atrakcyjnym. Zmieniamy się, idąc z duchem czasu, ale jest to ewolucja, a nie rewolucja. Nie możemy zawieść publiczności. Ludzie kupują nietanie bilety z wyprzedzeniem, rezerwują loty z drugiego końca świata, bo nam ufają. Wierzą, że przeżyją tu coś wyjątkowego. I mam poczucie, że wciąż nam się to udaje.

Nie tylko zwycięzcy

Picture display

standardowy (864px desktop)

Mateusz Krzyżowski, przed występem w I etapie XIX Konkursu Chopinowskiego, fot. Krzysztof Szlęzak / NIFC

Picture image

mateusz_krzyzowski_nifc20251005_www_fot.krzysztofszlezak_ksz_1584.jpg

Na razie wiemy o jednej atrakcji przygotowywanej na stulecie Konkursu. Będzie to serial Jakuba Piątka – siedem odcinków, łącznie 300 minut opowieści, rzucających nowe światło na konkursowe zmagania.

– Przy pracy nad Pianoforte mieliśmy w montażowni wrażenie, że usuwamy mnóstwo pięknych scen, by utrzymać w filmie szybką, intensywną narrację – zdradza reżyser. – Mam cichą nadzieję, że w serialu znajdzie się więcej miejsca na „awers” tej sytuacji: na samą muzykę i występy, a nie tylko mordercze przygotowania. Liczę też na głębsze wejście w życie prywatne. W kinie nie mogliśmy na zbyt długo przenosić się do domów we Włoszech czy Chinach, by nie gubić napięcia. Formuła serialu daje nam ten oddech – spędziliśmy u naszych bohaterów mnóstwo czasu i wreszcie będziemy mogli to pokazać.

Reżyser na razie nie zdradza personaliów bohaterów. Dyskrecja była kluczowa zwłaszcza podczas realizacji zdjęć – ujawnienie, kogo śledzi kamera, mogłoby zasugerować jurorów lub wpłynąć na krytyków. Tym bardziej, że twórcy dostali bezprecedensowy kredyt zaufania. Serial pozwoli zajrzeć tam, gdzie wstęp mieli dotąd nieliczni: na tajne obrady jury, które tym razem rejestrowały kamery i kilkanaście mikrofonów.

Dla Piątka była to fascynująca obserwacja psychologiczna: – Widzisz ludzi, którzy dekadę czy dwie temu byli dokładnie w tym samym miejscu, co oceniani dziś uczestnicy. Julianna Awdiejewa stała tam zaledwie 15 lat temu. Tworzy się tu piękny, zamknięty krąg między mistrzami a pokoleniem wchodzącym w dorosłość. Jedni oceniają, drudzy są oceniani. Z filmowego punktu widzenia to absolutny samograj.

Bohaterami poprzedniego dokumentu Piątka była szóstka pianistów o skrajnie różnych losach: dwoje stanęło na podium, dwoje dotarło do finału, jedna pianistka odpadła wcześniej, a Marcin Wieczorek musiał wycofać się z powodów zdrowotnych. Co ciekawe, wszyscy stali się później ambasadorami Chopina.

Praca przy Konkursie Chopinowskim była dla reżysera okazją do refleksji nad brutalnością Konkursu, ale i funkcjonowania obiegu kultury. – Jako ludzkość nie wymyśliliśmy nic lepszego, żyjemy w pewnym konstrukcie – przyznaje Piątek. – Mamy do czynienia z nadprodukcją: jest za dużo filmów, prawdopodobnie też za dużo muzyków klasycznych. Konkursy służą branży jako sito do wyławiania talentów, choć nie jest to do końca fair. Przeświecała nam myśl, że właściwie wszyscy z tych osiemdziesięciu uczestników I etapu zasługują na to, by opowiedzieć ich historię. Chcieliśmy skupić się nie na tych, którzy wygrają, ale na tych, dla których światła reflektorów zwykle nie wystarcza. Ten anarchistyczny wymiar filmu cieszy mnie najbardziej.

Language English

chopin competition

classical music