Po wydaniu "Słowa i ciała", "Twarzy księżyca", pierwszego tomu "Nowej baśni" oraz "Tylko Beatrycze" Parnicki miał już w Polsce swoich stałych czytelników. Jego popularność rosła, chociaż każda kolejna książka wymagała przy odbiorze niemałego wysiłku intelektu i wyobraźni. Ale bliższy kontakt z pisarzem mogli czytelnicy nawiązać dopiero w 1963 roku, kiedy Parnicki przyjechał do Polski zaproszony przez wydawnictwo PAX. Ten półroczny pobyt był niezwykle ważny i potrzebny – pozwolił pisarzowi zorientować się nie tylko w sytuacji kultury polskiej, ale także poznać opinie i komentarze na temat swojej twórczości. Ze zdziwieniem stwierdził wtedy, że nie wszyscy nazywają go powieściopisarzem historycznym, tak jakby nie rozumieli metody poznawania dziejów, którą od początku swej twórczości konsekwentnie starał się rozwijać. Dlatego we wstępie do "I u możnych dziwny", powieści osnutej na wątkach tajemniczej młodości Sienkiewiczowskiego Zagłoby, pisał:
Bronię tezy, iż powieścią historyczną jest taka powieść, jakiej koncepcja podstawowa zrodzona została w następstwie zapłodnienia intelektu i wyobraźni autora przez wydarzenie rzeczywiście historyczne (lub zespół takich wydarzeń), które stało się znane autorowi w wyniku zapoznania się z informacją, zawartą w naukowym dziele historycznym. W ten sposób narodziły się koncepcje podstawowe wszystkich moich powieści historycznych.
Tak więc Parnicki zawsze mocno akcentował swój historycznopisarski rodowód.
Rok 1963 przyniósł pisarzowi dwie nagrody. Pierwszą była literacka nagroda im. W. Pietrzaka, drugą – nagroda paryskiej "Kultury".
W lipcu 1967 roku Parnicki na stałe powrócił do Polski. W latach sześćdziesiątych pojawiają się kolejne tomy "Nowej baśni", tworząc wraz z innymi powieściami szkielet wielkiej konstrukcji literacko-biograficznej pisarza. Tak trzeba bowiem traktować to dynamiczne dzieło - właśnie jako perspektywę ścierania się prawdy i zmyślenia, faktów i fantazji.
Proza Parnickiego odkrywa przed czytelnikiem nie tylko świat historycznie odległych wydarzeń, ale przybliża i ujawnia sam mechanizm twórczy. Powieści Parnickiego są powieściami o pisaniu powieści, o budowaniu fabuły, która ma zawładnąć światem przedstawionym i samym autorem. Wielogłosowość dzieła Parnickiego miała w zamyśle autora stworzyć nowy styl powieści historycznej, innej od tradycyjnej Sienkiewiczowskiej narracji. To była projekcja niekończącej się opowieści, wychwytującej zdarzenia w chwili ich narodzin i w fazach kolejnych ujęć, retrospekcji i przekształceń. To była opowieść bez zakończenia.
W roku akademickim 1972/73 Parnicki wygłosił w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego cykl wykładów, w których analizował i prezentował swoją twórczość.
W 1983 roku Uniwersytet Jagielloński uhonorował Parnickiego tytułem doktora honoris causa. Pisarz był także laureatem między innymi nagrody Fundacji A. Jurzykowskiego w 1985 roku i dwukrotnie Nagrody Państwowej I stopnia.
Teodor Parnicki zmarł 5 grudnia 1988 roku w Warszawie.
