Winiarski udowodnił też, że trzymając się swoich pierwotnych założeń można stworzyć nowe możliwości, które są niezwykle płodne artystycznie: artysta komplikował układy czarnych i białych kwadratów przez dodanie losowo wybranego koloru lub trzeciego wymiaru. Formy przestrzenne od początku interesowały Winiarskiego, budował trójwymiarowe obiekty przypominające architektoniczne modele nowoczesnego miasta. Na płaskich powierzchniach, które przybierały kształty już nie tylko tradycyjnego prostokąta lub kwadratu, ale także rombu lub wysokich, cienkich listewek pojawiała się gra z iluzją perspektywiczną. Już w 1968 roku artysta zaczął tworzyć programy, w wyniku których powstawały prace wielobarwne, reliefowe struktury wizualne, a nawet formy kinetyczne. Najpełniej zrealizowane dzieła przestrzenne Winiarskiego powstały w Holandii w postaci dwóch dużych realizacji wzniesionych w 1974 roku w Gorinchem ("Geometria w krajobrazie").
W latach 70. XX wieku artysta rozpoczął próby wciągnięcia widzów w swoją koncepcję gry przypadków. Początkowo odbiorcy spełniali rolę bierną, tak jak w monumentalnym environment zrealizowanym w Zachęcie w 1970 roku, po którym mogli się poruszać, ale nie mieli wpływu na jego kształt. W 1972 roku Winiarski przedstawił w Galerii Współczesnej w Warszawie projekt, w którym widzowie mieli swój kreacyjny udział.
"Wiosną 1972 roku udało mi się jedną z sal galerii przemienić w swoisty 'salon gier', jako imprezę towarzyszącą mojej wystawie. Widzowie włączyli się w zaplanowaną zabawę."
Na planszach powstawały czarno-białe lub kolorowe elementy, za każdym razem inne, zawsze stanowiące rezultat innego przebiegu gry odbywającej się wedle określonych, narzuconych przez artystę reguł. Zapoczątkowało to cała serię prac pt. Gry, poprzez które artysta chciał pokazać widzowi, że za każdym jego obrazem stoją reguły gry, program - i nic więcej.
W 1977 roku Winiarski wprowadzając pojęcie czasu sporządził przedstawiony w 144 rysunkach program swojej pracy do 1980 roku. Jakby przewidywał, że około tego właśnie roku nastąpi pewna istotna zmiana w jego twórczości. Nie przestając realizowania prac zgodnych z dotychczasowym "dogmatem" artysta pod wpływem inwazji malarstwa tzw. nowego ekspresjonizmu sięgnął po inne środki wyrazu.
Począwszy od pierwszej połowy lat 80. Winiarski zaczął zwracać się ku intuicji, emocjom oraz przeżyciom, realizując prace otwarte na asocjacyjne interpretacje. W jego twórczości pojawiły się niespokojne, dramatyczne formy, jak "Czarny kwadrat czyli fruwająca geometria" z 1984 roku, praca pokazana w "Zachęcie" na wystawie "Język geometrii". Była to instalacja złożona z siedmiu wielorakich, kanciastych form, które powstały z wielkich kwadratów pociętych na części i połączonych w nowe układy. W tym samym roku artysta sformułował manifest "Geometria w stanie napięcia", któremu towarzyszyła instalacja pod tym samym tytułem.
W 1987 roku Winiarski rozpoczął realizację serii kompozycji geometrycznych budowanych z zapalonych zniczy. Instalacje te, niejednokrotnie powtarzane w Polsce i za granicą, nosiły wspólny tytuł "Geometria czyli szansa medytacji".
W latach 1967-77 Winiarski realizował także prace scenograficzne do takich sztuk jak "Medea" Eurypidesa, "Makbet" i "Otello" Szekspira, "Tragedia optymistyczna" Wiszniewskiego, "Przy pełni księżyca" Szukszyna, "Specjalność zakładu" Macieja Bordowicza.
Wybrane wystawy indywidualne:
- 1968 – Galeria Współczesna, Warszawa
- 1972 – Galeria Repassage, Warszawa
- 1976 – "Continued", Galeria Labirynt, Lublin
- 1978 – Magazijn Galerie, Groningen
- 1979 – Hoffmann Galerie, Friedberg
- 1980 – Foto-Video, Kraków
- 1984 – "Geometria w stanie napięcia", Galeria RR, Warszawa
- 1991 – Starmach Gallery, Kraków
Wybrane wystawy zbiorowe:
- 1969 – I Biennale konstruktywizmu, Norymberga
- 1969 – Międzynarodowe Biennale Sztuki Współczesnej, Sao Paulo
- 1971 – Międzynarodowe Biennale Sztuki Współczesnej, Sao Paulo
- 1971 – II Biennale konstruktywizmu, Norymberga
- 1974 – "Doświadczenia i Poszukiwania", Muzeum Sztuki, Łódź
- 1977 – "Historical Aspects of Constructismus", Düsseldorf
- 1978 – "System and Coincidence", Stuttgart
- 1979 – "Polish Avant-Garde", Edynburg, Glasgow
- 1981 – "Konstrukcja w procesie", Łódź
- 1984 – "Język geometrii", Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa
- 1985 – "Konstrukcja w procesie", Monachium
- 1991 – "Doppelte Identität", Landesmuseum, Wiesbaden
- 1992 – "Polnische Avantgarde 1930-1990", Berlin
- 1992 – "Reduktivismus", Wiedeń
Autorka: Ewa Gorządek, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, marzec 2006.
