Jedna z najważniejszych aktorek swojego pokolenia, znana z wielu seriali telewizyjnych, spektakli teatralnych i filmów. Popularność przyniosły jej role w serialach, takich jak M jak Miłość, Rodzinka.pl, Aniela, a także w komediach Kiler i Kiler-ów 2-óch, czy dramatach: Komornik, Senność czy Gierek. Związana z Teatrem Narodowym w Warszawie – była aktorką zespołu od 2005 do 2014 roku, w 2020 roku powróciła na deski teatru, grając główną rolę w spektaklu Matka Joanna od Aniołów w reżyserii Wojciecha Farugi. W 2016 r. odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w pracy artystycznej i twórczej, w 2023 roku Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
W 1994 roku Małgorzata Kożuchowska ukończyła Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. W 1994 roku dostała angaż do warszawskiego Teatru Dramatycznego. Jeszcze jako studentka grała w spektaklach Teatru Telewizji, m.in.: Dziesiątej Beethovena Petera Ustinova w reżyserii Bogdana Augustyniaka (1993) i Kłamczusze Maurice'a Hennequina w reżyserii Pawła Trzaski (1993). Później na małym ekranie wystąpiła także w Kordianie Juliusza Słowackiego w reżyserii Jana Englerta (1994) i Modliszce Davida Williamsona, spektaklu Jerzego Domaradzkiego (1994). Również jej sceniczny debiut na deskach teatralnych przypadł na czas studiów. Debiutowała w Teatrze Dramatycznym jako Aldonza-Dulcynea w spektaklu muzycznym Człowiek z La Manchy Mitcha Leigh w reżyserii Jerzego Gruzy (1994). Zaraz potem zagrała Tess w Szóstym stopniu oddalenia Johna Guare'a w reżyserii Piotra Cieślaka (1994). Była to współczesna amerykańska sztuka, broadwayowski przebój mówiący o uprzedzeniach i problemach klasy średniej. W 1995 roku zagrała w zupełnie innej poetyce – była uosobieniem Łakomstwa w Magii grzechu, XVII-wiecznym tekście Calderona reżyserowanym przez Tadeusza Słobodzianka.
W 1994 Kożuchowska po raz pierwszy pojawiła się w serialu telewizyjnym, zagrała w Fitness Club w reżyserii Pawła Karpińskiego. W tym samym roku zagrała Marię, samotną, borykającą się z życiowymi problemami dziewczynę, w filmie Ptaszka Krystyny Krupskiej-Wysockiej. Wystąpiła też w sensacyjnych Młodych wilkach Jarosława Żamojdy (1995), a rok później w politycznych Grach ulicznych, w których Krzysztof Krauze przedstawiał dziennikarskie dochodzenie dotyczące zabójstwa działacza opozycji lat 70., Stanisława Pyjasa. Sukces i popularność przyniosły aktorce brawurowo zagrane role w komediach Juliusza Machulskiego – Kiler (1997) i Kiler-ów 2-óch (1999). Kożuchowska stworzyła w nich pełną energii i bezpretensjonalną postać młodej dziennikarki, Ewy Szańskiej.
Występowała też w telewizyjnym serialu o życiu studentów – Pokój 107 w reżyserii Mirosława Dębińskiego (1997), pojawiła się też w obsadzie telenoweli Złotopolscy. Kożuchowska stawała się znaną aktorką telewizyjną i filmową, a tymczasem w teatrze miała okazje grać m.in. Febe i Dworkę w Jak wam się podoba według Szekspira w reżyserii Piotra Cieślaka (1996) i Duniaszę w Wiśniowym sadzie Antoniego Czechowa w reżyserii Leonida Hejfeca (1997). Wystąpiła także w dwóch głośnych przedstawieniach, które wyznaczyły kierunek nowego teatru polskiego na kilka następnych sezonów. Była Bianką w Poskromieniu złośnicy Szekspira w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego (1997) i Candy w Niezidentyfikowanych szczątkach ludzkich i prawdziwej naturze miłości Brada Frasera w reżyserii Grzegorza Jarzyny (1998). Pierwsze z tych przedstawień było feministyczną interpretacją dramatu Szekspira, pełną odniesień do popkultury, pokazującą nowoczesny świat, drugie przełamującym tabu spektaklem, odważnie pokazującym miłość, seks i przemoc oraz zagubionych we współczesnym świecie ludzi, którzy rozpaczliwie poszukują miłości. Jej kolejnymi teatralnymi rolami były przede wszystkim postaci z dramaturgii współczesnej. Na scenie Teatru Dramatycznego aktorka zagrała w spektaklach Cieślaka – Polly w Operze żebraczej Vaclava Havla (1999) i Blanche w Obsługiwałem angielskiego króla Bohumila Hrabala (2003), a także Królową w Alicji w krainie czarów wg Lewisa Carolla w reżyserii Tomasza Hynka (2001). Wystąpiła również gościnnie w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej jako Irene/Marie/Emma/Kelly/Aktorka w Tonacji blue czyli Blue Room Davida Hare’a w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego (2000). W Teatrze Telewizji także grała w spektaklach wg tekstów współczesnych pisarzy, była m.in. Desiree w Zagładzie ludu albo moja wątroba jest bez sensu Wernera Schwaba w reżyserii Filipa Bajona (1998), Reporterką w Niech żyją agenci Marka Bukowskiego w reżyserii Witolda Adamka (1998), Eunice w Co nie jest snem Eustachego Rylskiego w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego (2000), Kingą w Złodziejkach chleba Ewy Lachnit w reżyserii Natalii Korynckiej-Gruz (2002) i Lili Kroll w Czerwonych kometach Andreasa Sautera i Bernharda Studlara w reżyserii Andrzeja Strzeleckiego (2007).
Od 2001 do 2011 roku w telenoweli M jak miłość Kożuchowska grała jedną z głównych ról, Hankę. Po przebojowej Ewie z komedii Machulskiego tym razem stworzyła postać statecznej, młodej matki. Mówiła o swojej roli:
Hanka przez pierwsze dwa lata była czarnym charakterem. [...] Gdyby ktoś powiedział mi wtedy, że będę przez pięć lat grała jedną postać w serialu, to odpowiedziałabym, że się do tego nie nadaję. Nie miałam pojęcia, że tak długo będę musiała się z tą postacią mierzyć i zaprzyjaźniać. Bez sympatii taki związek byłby nie do wytrzymania... („Gazeta Wyborcza” 2005, nr 72).
W 2002 roku ponownie można było zobaczyć ją w komedii Juliusza Machulskiego Superprodukcja. W tej satyrze na środowisko rodzimych filmowców zagrała samą siebie, gwiazdę filmu Świństwo. W 2005 roku wcieliła się w mecenas Annę Zenke, kochankę tytułowego Komornika z nagrodzonego Złotymi Lwami na Festiwalu w Gdyni filmu Feliksa Falka. Stworzyła postać twardej i bezwzględnej kobiety. W Senności Magdaleny Piekorz (2008), obrazie o ludziach pozostających w życiowym letargu, zagrała jedną z głównych ról – Różę, niespełnioną aktorkę cierpiącą na narkolepsję.
W 2004 roku Kożuchowska zagrała w Błądzeniu, przedstawieniu Jerzego Jarockiego na podstawie tekstów Witolda Gombrowicza. Pojawiła się w trzech rolach: Alicji z Dziewictwa, Albertynki z Operetki, a wreszcie Rity, żony Gombrowicza. W Błądzeniu stworzyła bardzo dobry duet z Mariuszem Bonaszewskim, który wcielił się w postaci m.in. Józia, hrabiego Szarma i Witolda II. Janusz R. Kowalczyk chwalił ją za Ritę:
Świetnie radziła sobie występująca gościnnie Małgorzata Kożuchowska – aktorka warszawskiego Teatru Dramatycznego. [...] Przejmująca była zwłaszcza jedna z ostatnich scen, ślub we francuskim merostwie schorowanego 63-letniego Gombrowicza z młodą Ritą, odtworzony według relacji jego małżonki („Rzeczpospolita” 2004, nr 126).
Kolejną interesującą rolą Kożuchowskiej była Jana w tragikomedii Petra Zelenki Opowieści o zwyczajnym szaleństwie w reżyserii Agnieszki Glińskiej (2005). Opowieści... przedstawiały absurd współczesnej rzeczywistości, gdzie irracjonalne zdarzenia stają się normą, a ludzie poszukujący miłości wpędzają się w coraz większą samotność. Ci, którzy tak jak Jana, nie chcą dopuścić do siebie myśli, że ceną za normalne życie jest poddanie się szaleństwu, skazani są na ciągłe stresy i rozczarowania.
W 2005 roku aktorka przeniosła się do Teatru Narodowego. Tutaj miała okazję występować w kolejnych przedstawieniach Jarockiego – Kosmosie według Gombrowicza (2005) oraz Miłości na Krymie Sławomira Mrożka (2007). W Gombrowiczowskim przedstawieniu była „marzycielską i wyzbytą marzeń zarazem Leną” – notował Tomasz Miłkowski („Przegląd” 2005, nr 45). Znów ciekawie zagrała w parze z Bonaszewskim – Ludwikiem. Oboje stworzyli, jak pisała Anna R. Burzyńska:
Intrygujące role – mieszczące się w schemacie „Kosmosu” jako powieści kryminalnej, a zarazem schemat ten podnoszące do poziomu przypowieści. („Tygodnik Powszechny” 2005, nr 46).
W Miłości na Krymie zagrała natomiast Tatianę, młodą nauczycielkę zakochaną bez wzajemności w poruczniku Sjejkinie.
[…] bardzo dobra rola Małgorzaty Kożuchowskiej, subtelnie zaznaczającej symboliczny wymiar swojej postaci, a zarazem unikającej papierowości. (Anna R. Burzyńska, „Tygodnik Powszechny” 2007, nr 4).
Na deskach Narodowego aktorka wcieliła się w postać Hrabiny w Umowie, czyli łajdaku ukaranym Pierre’a Marivaux w reżyserii Jacquesa Lassalle’a (2009). Jacek Wakar notował:
Patrząc na Małgorzatę Kożuchowską (Hrabina) i Grzegorza Małeckiego (Lelio), przypominałem sobie Niebezpieczne związki de Laclos. Kożuchowska łączy w tej roli kruchość Madame de Tourvel z wyrachowaniem Markizy de Merteuil. Potrafi zmienić się w jednej chwili: od obrony przejść do ataku. („Dziennik” 2009, nr 57).
W 2010 roku zagrała Dianę w Księżniczce na opak wywróconej Pedro Calderona de la Barki w reżyserii Jana Englerta. Kożuchowska mówiła o sztuce:
To opowieść o teatrze, ale także o miłości. O tym, jak kostium może zmienić człowieka i jak zwykła przebieranka może wpłynąć na nasze życie. Zwłaszcza gdy nam się spodoba być kimś innym, niż jesteśmy w rzeczywistości.
Największą sensację wzbudziła jednak Kożuchowska w roli Margaret w Kotce na gorącym, blaszanym dachu Tennessee Williamsa w reżyserii Grzegorza Chrapkiewicza w 2013 roku. Choć spektakl spotkał się z mieszaną opinią krytyki, widzowie ustawiali się w kolejkach, by obejrzeć swoich ulubionych aktorów (prócz Kożuchowskiej m.in. Janusza Gajosa i Ewę Wiśniewską) w sztuce amerykańskiego dramaturga.
Równocześnie Kożuchowska pojawiała się w lżejszym repertuarze. Wspólnie z Dorotą Landowską, Beatą Ścibakówną i Edytą Olszówką wystąpiła w skrojonym na przebój przedstawieniu One Pam Gems w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego (Teatr Komedia w Warszawie, 2006). W 2007 roku na ekrany weszła komedia romantyczna Dlaczego nie! w reżyserii Ryszarda Zatorskiego, gdzie Kożuchowska, grając Renatę, zaprezentowała się jako femme fatale w kolorze blond. W 2008 roku zagrała główną rolę w Senności Magdaleny Piekorz na podstawie scenariusza Wojciecha Kuczoka.
Oprócz serialu M jak Miłość, można ją było oglądać także w takich serialach jak Kryminalni, Prawo Agaty, Teraz albo nigdy i Druga szansa. Dużą popularność zdobyła postać Natalii Boskiej, którą odgrywa w komediowej produkcji Rodzinka.pl w reżyserii Patricka Yoki, emitowanej w TVP2 od 2011 do 2020 roku oraz wznowionej po przerwie w 2025 roku.
Równolegle Małgorzata Kożuchowska zagrała wiele istotnych ról w filmach takich jak Bad Boy, Gierek, Zołza, Chłopi.
W 2025 roku aktorkę można było zobaczyć także w serialu Netflixa Aniela w reżyserii Jakuba Piątka i Kuby Czekaja na podstawie scenariusza Pawła Demirskiego. Kożuchowska wcieliła się w główną rolę: kobiety wiodącej luksusowy tryb życia, która po odejściu męża zmuszona jest ułożyć sobie życia na nowo na symbolicznym blokowisku. Serial, będący zjadliwą satyrą społeczną, spotkał się z ogromnym zainteresowaniem publiczności. Krytycy podkreślali przede wszystkim znakomitą kreację Małgorzaty Kożuchowskiej, której scenariusz dał możliwość pokazania swoich aktorskich możliwości. „Małgorzata Kożuchowska w roli głównej to sensacja” – pisał Łukasz Adamski na łamach „Rzeczpospolitej”, „Cały serial opiera się na jej roli. Bez niej by go nie było” – dodawał Jakub Majmurek w „Tygodniku Powszechnych”.
Nagrody:
- 1999 – Nagroda przyznawana przez Akademię Teatralną w Warszawie dla absolwentki szkoły aktorskiej, która w pięć lat po jej ukończeniu osiągnęła najlepsze wyniki w zawodzie;
- 2004 – Złota Kaczka, nagroda dla najlepszej aktorki w plebiscycie czytelników miesięcznika „Film”; Telekamera dla najlepszej aktorki, nagroda przyznana w plebiscycie czytelników „TeleTygodnia”; Nominacja do nagrody Feliksów Warszawskich za najlepszą rolę żeńską, za role Alicji, Albertynki i Rity w przedstawieniu Błądzenie wg Witolda Gombrowicza w reżyserii Jerzego Jarockiego z Teatru Narodowego w Warszawie;
- 2005 – TeleKamera dla najlepszej aktorki, nagroda przyznana w plebiscycie czytelników „TeleTygodnia”; Najlepsza polska aktorka
- 2004 – tytuł w plebiscycie czytelników „Super Expressu”; Srebrny Motyl – nagroda redakcji miesięcznika „Super Linia”;
- 2008 – Superjantar za najlepszy debiut aktorski 10-lecia – za rolę w filmie Kiler w reżyserii Juliusza Machulskiego na 27. Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”.
- 2013 – Wygrana w plebiscycie magazynu Viva – „Viva Najpiękniejsi”
- 2013 – 6. Festiwal Reżyserii Filmowej – Kryształowy Dzik za współpracę z reżyserem.
- 2015 – Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
- 2016 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
- 2023 – Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
- Autor: Monika Mokrzycka-Pokora, czerwiec 2007; aktualizacja: czerwiec 2016, JP styczeń 2026
Autor: Monika Mokrzycka-Pokora, czerwiec 2007; aktualizacja: czerwiec 2016, JP styczeń 2026.
