Choć życie Krzysztofa Kamila Baczyńskiego było tak krótkie, został zapamiętany nie tylko jako niezłomny bohater, lecz także najwybitniejszy poeta pokolenia wojennego. Urodzony w Warszawie, był uczniem Państwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego, które rozpoczął w 1933 roku, a w 1939 uzyskał świadectwo dojrzałości. Jego kolegami z równoległej klasy byli Jan Bytnar, Tadeusz Zawadzki i Aleksy Dawidowski – czyli „Rudy”, „Zośka” i „Alek”, późniejsi żołnierze Grup Szturmowych Szarych Szeregów i bohaterowie książki Kamienie na szaniec.
Baczyński należał do półlegalnej Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Spartakus”. Od 1937 roku był w komitecie wykonawczym organizacji, a od 1938 roku został współredaktorem jej pisma „Strzały”, w którym publikował swoje pierwsze wiersze.
Wykazywał talent plastyczny i myślał o karierze ilustratora, jednak wojna uniemożliwiła mu rozpoczęcie studiów w Akademii Sztuk Pięknych. W czasie okupacji niemieckiej pozostawał w Warszawie. Krótki czas uczęszczał do Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarskich im. C.K. Norwida. Od 1940 roku publikował konspiracyjne tomiki wierszy (m.in. pod pseudonimem Jan Bugaj), a także anonimowo w podziemnych antologiach i czasopismach („Dzień Warszawski”, „Miesięcznik Literacki”). Jako poeta współpracował z referatem literackim Podwydziału Propagandy Mobilizacyjnej „Rój” Biura Informacji i Propagandy AK.
Miłość swojego życia, Barbarę Drapczyńską, poznał 1 grudnia 1941 roku na wieczorku literackim organizowanym przez studentów polonistyki. Cztery dni później poprosił ją o rękę, a ślub wzięli 3 czerwca 1942 roku w kościele na warszawskim Powiślu.
Od jesieni 1942 roku studiował polonistykę na tajnych kompletach Uniwersytetu Warszawskiego. Był w komitecie redakcyjnym wydawanego między grudniem 1943 a kwietniem 1944 miesięcznika literacko-społecznego „Droga” tworzonego przez grupę młodzieży akademickiej. Był członkiem socjalistycznej organizacji „Płomienie”. Otrzymywał stypendia z konspiracyjnych funduszów literackich.
W lecie 1943 roku wstąpił do Harcerskich Grup Szturmowych AK. Ukończył turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola” ze stopniem starszego strzelca podchorążego rezerwy piechoty. Od 1943 roku był sekcyjnym w 2 plutonie „Alek” 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”, od lipca 1943 zastępcą dowódcy 3 plutonu 3 kompanii batalionu „Parasol”. W chwili wybuchu Powstania Warszawskiego nie zdołał dotrzeć do swojego plutonu, walczył w okolicy Placu Teatralnego, tam też zginął, w wieku zaledwie 23 lat.
