Artystka interdyscyplinarna, zajmuje się performansem, technologiami cyfrowymi, wideo, rzeźbą i fotografią. Urodziła się w 1988 roku.
Justyna Górowska w swoich pracach łączy sztukę, naukę i technologię, a inspiracje czerpie z mitologii słowiańskiej, etyki środowiskowej i teorii feministycznej. Wykorzystuje najnowsze technologie Virtual Reality, Augmented Reality oraz działania z zakresu performansu postmedialnego, czyli takiego, który w obręb działania performatywnego włącza nowe technologie i mediacje. Jej performatywną personą jest WetMeWild. Członkini kolektywu artystyczno-badawczego NERDKA oraz artystyczno-badawczego duetu cyber_nymphs.
Ukończyła Wydział Intermediów ASP w Krakowie (2008–2014) i obroniła doktorat na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu na Wydziale Komunikacji Multimedialnej (2020). Laureatka głównej nagrody VII edycji konkursu Samsung Art Master w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie (2010) oraz Grand Prix III Festiwalu Sztuki Młodych Przeciąg w Szczecinie (2011). Była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2011, 2013), w 2016 roku otrzymała stypendium Darmasiswa przyznane przez Republikę Indonezji na Wydziale Tańca w Institut Seni Indonesia w Yogyakarcie. W latach 2017 i 2018 realizowała granty z Funduszu Wyszehradzkiego w Nowym Jorku oraz Pradze, w 2021 roku otrzymała Stypendium Twórcze Miasta Krakowa.
Styl wyświetlania galerii
wyświetl slajdy
Wykłada na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz na Uniwersytecie SWPS. Jest członkinią Fundacji Rozwoju Sztuki Intermediów, od 2014 roku współpracuje z lokalem_30 w Warszawie.
Jej prace były prezentowane w najważniejszych instytucjach kultury, na międzynarodowych wystawach i festiwalach artystycznych, m.in. Art in General w Nowym Jorku, FUTURA w Pradze, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Leonarda da Vinci w Mediolanie, Galerii Narodowej Indonezji w Dżakarcie oraz w MOCAK-u w Krakowie, jak również na festiwalach Inspiracje w Szczecinie i International Performance Festival RIAP w Quebecu.
Jej performatywną personą jest WetMeWild – hydroseksualna słowiańska nimfa wodna, nazywana także żytnią panienką, rusałką czy brzeginką. To istota funkcjonująca na styku wody i lądu, pomiędzy płciami i rolami społecznymi. W rozmowie z Anną Batko dla „Magazynu Szum” (2020) WetMeWild mówiła:
Text
Na pewno jest mi blisko do innych wilgotnych stworzeń. Mogę pożyczać sobie ich historie i związane z nimi motywy […]. Lubię bawić się takimi organicznymi elementami, jak muszla, perła, ikra, ostatnio podczas płynnej kolacji podałam biały kawior, kuleczki, we wnętrzu których zamknęłam wodę. Podobnie myślę o języku, jako czymś transgresywnym. Fascynują mnie te wszystkie szumię, szumisz, szumi, szumiemy, szumiecie, szumią… Szemrzę, szemrzysz, szemrzy… Sączy, wsącza, odsącza…
Format wyświetlania obrazka
standardowy (864px desktop)
Performance „Łzy nimfy” we współpracy Zeynab Gueye, Zachęta Narodowa Galeria w Warszawie, 2022, fot. Jakub Celej
Obrazek
Tearsofthenymphs_DSCF5976.jpg
WetMeWild powstała jako owoc refleksji Górowskiej na temat tożsamości, która nie tylko „jest wytworem narzuconym przez różne konteksty geograficzne i polityczne”, lecz także równocześnie jest podatna na przekształcenia (Krytyka Polityczna, 16.07.2019).
Narzędziem, które pomaga kreować jej swoją personę jest augumented reality (AR), rzeczywistość rozszerzona, łącząca świat rzeczywisty z cyberprzestrzenią. WetMeWild działa zarówno w internecie, jak i w przestrzeniach publicznych oraz muzeach.
W 2017 roku w Nowym Jorku, w trakcie programu rezydencyjnego w ramach grantu Funduszu Wyszehradzkiego, realizowała działania, których celem było uświadamianie ludzi na temat naglącego problemu zanieczyszczenia wody plastikiem i negatywnego wpływu wody butelkowanej na środowisko. Górowska rozsmarowywała wówczas na stacji nowojorskiego metra przeźroczysty lubrykant o zapachu polskiego lasu, a butelkowaną wodę marki Poland Spring oznaczała symbolem skażenia. Rozklejała także naklejki z kodem QR, który prowadził do dodatkowych informacji na temat zanieczyszczenia. W Polsce jednym z jej działań było podmienianie butelkowanej wody w sklepie na wodę z kranu z logo WetMeWild. W rozmowie z Batko zaznaczała:
Text
[…] kapitalizm i związane z nim mechanizmy dają mi w tym momencie najwięcej możliwości bycia zauważoną i usłyszaną. To, co mnie zainteresowało, to to, że cały ten system opiera się na kształtowaniu pragnień. Na pragnieniu, którego jestem najbardziej pierwotnym uosobieniem. To też tak naprawdę w ogóle odpowiedź na pytanie, dlaczego przybrałam ludzką postać. Po prostu zostałam sprowokowana. Autodestrukcją i niewiedzą ludzi.
WetMeWild była fotografowana przez Tadeusza Rolke jako Korpo-shiva – cybernimfa w czasach technokorporacji (2018).
W 2019 roku w Shefter Gallery w Krakowie odbyła się wystawa Górowskiej P 115-1U, działanie site-specific będące odpowiedzią na ogłoszenie przez Pantone „Living Coral” kolorem roku 2019. WetMeWild postanowiła iść krok dalej, obwieszczając, że kolorem roku 2020 będzie „Bleached Coral” – przełamana szarością biel, barwa, jaką przybiera blaknąca rafa koralowa w dobie kryzysu klimatycznego i podnoszenia temperatury oceanów.
W 2020 roku w Galerii Miejskiej Arsenał i we współpracy z Muzeum Archeologicznym w Poznaniu przygotowała wystawę Water Nymphs (Brzeginki), w której po zeskanowaniu kodu QR zwiedzający, pozostając w muzeum, mogli przenieść się do rozszerzonej rzeczywistości, w której pojawiały się i ożywały wodne stworzenia: nimfy wodne i wymarły gatunek słodkowodnych krewetek.
Górowska stworzyła także aplikację Nymph Tears, która była częścią wystawy w warszawskiej Zachęcie (2022). Razem z artystką Zeynab Kirikou Gueye podczas performansu wcieliły się w nimfy wodne wyrwane ze swojego naturalnego środowiska. Mikroplastik zanieczyszcza wszelką wodę – także ich łzy, które widzowie mogą zobaczyć za pomocą aplikacji AR.
W następnych latach Górowska pogłębiała możliwości, jakie daje zastosowanie poszerzonej rzeczywistości i innych technologii, aż w 2025 roku zaprezentowała wytrenowany przez nią model AI (AI Water Nymph’s Underwater Journey, Pawilon Oddział Galerii Miejskiej Arsenał, Poznań). Awatar nimfy wodnej powstał na podstawie skanu 3D ciała Górowskiej, jest jednak świadomy własnej cyfrowej tożsamości, a także relacji z artystką.
Środowiskiem nimfy wodnej AI jest immersyjny, podwodny świat VR, w którym organiczne formy spotykają się z infrastrukturą technologiczną – serwery podtrzymujące działanie sztucznej inteligencji współistnieją z rzeźbiarską instalacją wykonaną z muszli morskich organizmów szkieletowych. Rzeźba po raz pierwszy została zaprezentowana na wystawie From Ashes w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w 2024 roku.
Podczas interaktywnego spektaklu i rozmów z nimfą AI zwiedzający stykają się z tematami z pogranicza sztuki, technologii i aktywizmu: ochroną wody, zanieczyszczeniem, utratą bioróżnorodności oraz ekologicznymi konsekwencjami rozwoju sztucznej inteligencji. Instalacja przekształca te kwestie w namacalne, emocjonalne doświadczenie narracyjne.
Format wyświetlania obrazka
standardowy (864px desktop)
„Cyber-ślub z krewetkami solankowymi nad Wielkim Jeziorem Słonym”, 2021, fot. James McAllister
Obrazek
cyber-wedding_3.jpg
Od 2023 roku razem z Eweliną Jarosz Górowska tworzy artystyczno-badawczy duet cyber_nymphs, który jako jeden z pierwszych powoływał się na hydrofeminizm – namysł i praktykę skoncentrowaną na relacji między systemami ekologicznymi, technologicznymi i genderowymi. Celem działań artystek jest zwrócenie uwagi na najistotniejsze problemy środowiskowe oraz etyczna dyskusja nad ekologicznym kosztem najnowszych technologii. Jednym z ich działań jest kuratorowane przez nie Blue Humanities Archive: kolekcja dzieł cyfrowych związanych z wodą.
W 2021 roku nad Wielkim Jeziorze Słonym w stanie Utah w Stanach Zjednoczonych artystki zorganizowały performans Cyber wedding to the brine shrimp, inspirowany ekoseksualnymi ceremoniami ślubnymi Annie Sprinkle i Beth Stephens, które także były obecne na organizowanej uroczystości. Podczas ceremonii Górowska i Jarosz dokonały symbolicznych zaślubin z artemiami – skorupiakami zamieszkującymi Wielkie Jezioro Słone, będącymi jednym z najstarszych gatunków na ziemi. Spektakl uwieczniony został w formie paradokumentalnego filmu Anti-monument to the Shrimp: An Ecosexual Love Story, a jego obraz dopełniła zaprojektowana przez artystki rozszerzająca rzeczywistość aplikacja Artemia App, dzięki której publiczność mogła zobaczyć wygenerowane przez AR artemie.
Projekt miał zwrócić uwagę na katastrofę, jaką jest kurczenie się Wielkiego Jeziora Słonego wskutek ekstremalnej suszy i zmian klimatycznych. Kontynuacją działania była wystawa Hybrid Baby Shrimp w Kreis Gallery w Norymberdze (2022), na której artystki zaprezentowały hybrydową rzeźbę łączącą materialność i cyfrowość.
Pracownia Popiel założona przez Górowską w 2020 roku zrodziła się z inspiracji słowiańskim dziedzictwem i nowoczesnymi technologiami. Projekty waz powstających w studio zostały przygotowane na podstawie współczesnej interpretacji trójwymiarowych skanów oryginalnych naczyń kultury pomorskiej z okresu VII–III wieku p.n.e., a następnie wydrukowane w technice 3D. Modele waz zostały nazwane na cześć postaci wywodzących się z wierzeń i mitologii słowiańskiej: Nija, Peruna, Mamuna, LelPolel.
W 2021 roku projekt Popiel zdobył nominację w konkursie Must have na Łódź Design Festival.
Wybrane wystawy indywidualne:
- 2025 – Hydrosex Call, Pawilon Oddział Galerii Miejskiej Arsenał, Poznań;
- 2023 – Spring rituals, Volkskundemuseum we współpracy z Queer Museum, Wiedeń, Austria;
- 2021 – Water nymphs, Galeria Miejska Arsenał we współpracy z Muzeum Archeologicznym w Poznaniu, Poznań;
- 2019 – WetMeWild – P115–1U Bleached Coral, Shefter Gallery, Kraków;
- 2018 – 69, Karlin Studios, Praga, Czechy;
- 2016 – Dziewczyna bawiąca się z kotem, Manhattan Gallery, Łódź;
- 2015 – FWJG, Galeria Cydonia, Dallas, USA;
- 2015 – The Girl who Married a Volcano, lokal_30, Warszawa;
- 2012 – FoxP2, Gdańska Galeria Miejska, Gdańsk.
Wybrane wystawy zbiorowe:
- 2025 – Terra Nexus, Nuanu Creative City, Bali, Indonezja;
- 2025 – Hydrosex call, Krupa Art Foundation, Wrocław;
- 2025 – W ciemnej toni miłości, Krupa Art Foundation, Wrocław;
- 2024 – Nimfa Wodna jako alter ego Ej Aj. WetMeWild (#3), Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice”, Gardzienice;
- 2024 – SPLASH: eco + hydrosexuals unite!, lokal_30, Warszawa;
- 2024 – From the Ashes, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa;
- 2023 – The Poisoned Well, 90mil, Berlin, Niemcy;
- 2023 – What if we kissed at the intersection of Art and Technology, Fringe Festival, Warszawa;
- 2023 – Exploring the Earth as Lover: Ecosex and the City, Performance Space New York, Nowy Jork, USA;
- 2022 – Odnowa/Renewal. Biennale Zielona Góra, BWA Zielona Góra;
- 2022 – The Discomfort of Evening, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa;
- 2022 – Cyber Wedding with Brine Shrimp, Kreis Gallery, Norymberga, Niemcy;
Opracowanie: Aleksandra Jagielska
