Pochodził zapewne z Legnicy. Najpierw pracował w Zgorzelcu (Görlitz), zaś od 1451 roku we Wrocławiu (był spokrewniony z rodziną tamtejszych patrycjuszy - Ungeraten), gdzie źródła odnotowują jego osobę do roku 1495. W latach 1475-1488 Tauchen występował jako członek cechu kamieniarzy i murarzy: w 1476 roku był nawet jednym z dwóch starszych mistrzów tej nowo powołanej korporacji zawodowej. Od ok. roku 1475 był zatrudniony przy budowie wieży dzwonnej kościoła św. Jakuba w Nysie, przy której mógł pracować do ok. roku 1493 - momentu ukończenia jej rzeźbionej dekoracji. Tauchen był co najmniej dwukrotnie żonaty. We Wrocławiu zamieszkiwał w wieżach miejskich murów. Zmarł w niedostatku.
We Wrocławiu Tauchen stworzył swe najznakomitsze dzieła, związane głównie z wyposażeniem świątyń. Archiwalnie potwierdzona jest aktywność artysty w zakresie utworów architektonicznych i rzeźbiarskich w kamieniu oraz prac wykonywanych w metalu.
Kamieniarskim dziełem jest wieżowe sakramentarium, znajdujące się w prezbiterium kościoła parafialnego św. Elżbiety i wykonane w latach 1453-1456. Całość o charakterze zdecydowanie architektonicznym z daleka prezentuje się okazale, jednak szczegółowym formom, zwłaszcza niezbyt licznym przedstawieniom figuralnym (m.in. drobne figurki apostołów i aniołów oraz większe - aniołów-atlantów), daleko do finezji. Jeden z aniołów dekorujących sakramentarium trzyma tarczę z gmerkiem rzeźbiarza. Potwierdza to autorstwo Tauchena, trudnym jednak do przyjęcia poglądem jest przekonanie, iż owemu tarczownikowi artysta nadał własne rysy.
Innym pewnym zachowanym dziełem Tauchena, tym razem architektonicznym, jest niewielka kaplica św. Antoniego, fundacji kupca Philipa Dachsa, wzniesiona w latach 1466-1469 przy nawie północnej kościoła Najświętszej Marii Panny na Piasku (dawniej: kanoników regularnych). W tej samej świątyni Tauchen miał wykonać w latach 1463-1464 "górny chór" (chór zakonny?), niezachowany jednak do naszych czasów (zniszczony w 1666 lub 1730 roku).
Ze względu na pokrewieństwo form - ornamentyki i dekoracji figuralnej - przypisuje się Tauchenowi autorstwo innych dzieł kamieniarki wrocławskiej. Należy do nich odkuta w piaskowcu chrzcielnica we wspomnianym kościele NMP na Piasku, powstała zapewne między 1464 a 1462 rokiem. Jej czaszę zdobią, wykonane w głębokim reliefie, przedstawienia świętych: Marii z Dzieciątkiem, Anny Samotrzeć, Barbary, Jadwigi Śląskiej i zapewne Augustyna, oraz scena Chrztu Chrystusa. Stopa i trzon podpory w swej dekoracji łączą architektoniczne profile (laskowania) z naturalistycznie potraktowanymi motywami roślinnymi. W Tauchenie upatruje się także autora (wespół z Hansem Bertholdem) wystroju rzeźbiarskiego wnętrz ratusza, realizowanego w latach 1470-1484: rzeźbę architektoniczną Sali Książęcej oraz wsporniki nawy północnej refektarza (może wykonane w latach 1470-1476). Ostatnio przypisano mu także marmurową płytę nagrobną księcia opawskiego Przemysława (zm. 1478), znajdującą się w kościele pokolegiackim św. Krzyża.
Zapisy w aktach miejskich z lat 1468-1470, mówiące o odlewaniu kul armatnich, zdają się wskazywać, iż Tauchen prowadził ludwisarnię. W związku z tym artyście przypisano liczne, często różniące się stylem (zwłaszcza dekoracji figuralnej) dzieła. Należą do nich przede wszystkim dwie chrzcielnice: znajdująca się w kaplicy św. Barbary przy kościele Marii Panny w Bańskiej Bystrzycy (Słowacja) i pochodząca z kościoła św. Elżbiety we Wrocławiu (dziś: Muzeum Narodowe w Warszawie). Pierwsza z nich nosi autorską inskrypcję "1475 m[agister] judocus", która zdaje się wskazywać na Tauchena (choć nie można wykluczyć, iż chodzi tu o innego ludwisarza o tym samym imieniu). Forma chrzcielnicy - naśladująca kielich eucharystyczny nie tylko zasadniczym kształtem, lecz także nietypowym zastosowaniem obfitych ażurów i specyficznej ornamentyki, właściwej złotnictwu, nie ma analogii wśród metalowych sprzętów tego typu zachowanych na Słowacji (dawnych Górnych Węgrzech). Ścisłe podobieństwo łączy ją natomiast z chrzcielnicą z Wrocławia, która (być może powstała nieco później - już w latach 80. XV wieku) odróżnia się bogatszą dekoracją figuralną: na ściankach czary widnieją oprócz Chrztu Chrystusa sceny z Pasji.
Ze źródeł wiadomo, iż w 1462 roku zamówiono u Tauchena za wynagrodzeniem 222 węgierskich florenów płytę nagrobną arcybiskupa Jana ze Sprowy w katedrze w Gnieźnie. Dzieło to nie zachowało się i nawet nie wiadomo, czy zostało wykonane. Niemniej jednak wzmianka ta skłoniła wielu badaczy do przypisania Tauchenowi autorstwa kilku istniejących do dziś mosiężnych płyt nagrobnych we Wrocławiu. Dwie znajdują się w katedrze - biskupów Piotra II Nowaka (zm. 1456) i Rudolfa von Rüdesheim (zm. 1482). Obie, uszkodzone w 1945 roku (druga z nich zniszczona w znacznej części; zrekonstruowana w latach 1996-1997), łączą ryt z plastycznym opracowaniem (oblicza zmarłych). Trzecia, pochodząca z kościoła św. Barbary (dziś: Muzeum Narodowe we Wrocławiu) i zdobiona rytem, należała do grobu księcia Wacława Żagańskiego (zm. 1488). Ostatnio przeważa pogląd, iż Tauchen jest autorem płyty biskupa Rüdesheima oraz księcia Wacława (tę drugą prawdopodobnie zrealizował wg projektu Bricciusa Gauskego).
Autor: Paweł Freus, grudzień 2010.