Ant Łakomsk

Artystka wizualna, malarka, niekiedy posługuje się także rzeźbą i instalacją. Absolwentka warszawskiej ASP. Laureatka Paszportu Polityki za 2025 rok. Urodziła się w 2001 roku w Toruniu, mieszka i pracuje w Warszawie, współpracuje z galerią Stereo.

Zdjęcie nagłówka

Szerokość zdjęcia

bardzo duży obrazek (standard)

Podpis obrazka (umieszczony pod zdjęciem)

Ant Łakomsk, fot. dzięki uprzejmości artystki

Text positon (deprecated)

Center

Szerszej publiczności Ant Łakomsk dała się poznać jeszcze jako studentka trzeciego roku na Wydziale Sztuki Mediów warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, w roku 2023 biorąc udział w najważniejszym polskim konkursie malarskim, czyli Bielskiej Jesieni. W finale 46. edycji konkursu znalazły się trzy obrazy Łakomsk tworzące krótki cykl Czytanie na głos. Na tle reszty figuratywnego malarstwa początku dekady, operującego czytelną, dookreśloną formą i jasnymi odniesieniami czy to do historii sztuki, czy kultury internetowej (jak w przypadku Adama Kozickiego i Karoliny Jarzębak, którzy znaleźli się wśród zwycięzców konkursu), prace Łakomsk wyróżniały się atmosferą niedopowiedzenia. Jakby artystka przyjmująca za punkt wyjścia prosty temat – tytułową czynność czytania na głos – próbowała uchwycić nie gest, a towarzyszący mu dryf myśli, momenty rozproszenia uwagi nieukładające się w żaden wewnętrzny monolog, a tworzące ledwie pajęczynę skojarzeń na granicy świadomości.

W kolejnych obrazach zaznaczone bladym konturem postaci są nałożone na rozmyte, przywodzące skojarzenia z malarstwem Gerharda Richtera tła – od surowego fragmentu ściany z oknem, być może szkolnej sali, przez leśny krajobraz, po widok prowokujący skojarzenia z dziełem innego niemieckiego klasyka – Mnichem nad brzegiem morza Caspara David Friedricha. Kolejne płótna tryptyku wraz z oddalaniem perspektywy znacząco zmniejszały format, jakby dla podkreślenia owego pozbawionego puenty i morału charakteru tematu. W tym specyficznym doborze motywu dopatrywać się można również pewnego oddziaływania sztuki Wojciecha Bąkowskiego, w pracowni którego studiowała Łakomsk, a zwłaszcza takich prac jak Przysypianie w pokoju telewizyjnym. Opróżnianie żartów z zachowaniem sensu.

W Czytaniu na głos postaci wydają się istnieć poza krajobrazowym tłem, przypominają rysunek palcem na zaparowanym oknie pociągu, za którym przesuwają się monotonne widoki. Jeśli w tym przypadku to rozróżnienie uświadamia, że patrzymy raczej na wyobrażone scenerie niż wydarzenia rozgrywające się w określonym pejzażu, sam zabieg artystka zręcznie wykorzystywała także w innych kompozycjach.

Ant Łakomsk – prace [galeria]

Styl wyświetlania galerii

wyświetl slajdy

Rok później w Bielsku-Białej na wystawie kuratorskiej Bielskiej Jesieni Don’t hate the player, hate the game Łakomsk zaprezentowała obraz Dziewczyny (według „Poranka nad jeziorem” Gustava Klimta). Punktem wyjścia stał się tytułowy obraz wiedeńskiego klasyka, skromny i stosunkowo mało znany, nieprzypominający jeszcze późniejszych słynnych secesyjnych kompozycji ze złoconymi tłami. Łakomsk na ów niepozorny obraz z końca XIX wieku nakłada postaci malowane podobnie jak wcześniej, niby palcem po zaparowanej szybie. Sylwetki dwóch dziewczyn na wypełniającej większość płótna tafli jeziora są nie osadzone w pejzażu, lecz raczej nałożone na powierzchnię obrazu jak znak wodny, co podkreśla gest jego zawłaszczenia przez artystkę. O ile w twórczości młodych malarek i malarzy w ostatnich latach odnaleźć można liczne pokrewieństwa ze sztuką przełomu XIX i XX wieku, a i współczesne niepokoje zaskakująco często rymują się z lękami epoki fin de siècle’u, o tyle sam gest Łakomsk na tym tle wyróżnia się bezpośredniością. Buńczuczne zawłaszczenie klasyka wyrastające z tradycji appropriation art na poziomie gestu najbliższe jest być może na polskim podwórku malarstwu Karola Radziszewskiego i Ewy Juszkiewicz. Po raz kolejny istotna staje się także gra skalą – Łakomsk nie tylko zawłaszcza krajobraz Klimta bliski jej własnej wrażliwości malarskiej, naznaczając go owym „znakiem wodnym”, ale i przy okazji znacząco przeskalowuje, zamieniając w tym atrakcyjniejszy rynkowo „produkt”.

Świadomej grze z kategorią autorstwa i charakterystycznymi rozwiązaniami formalnymi, które dziś stają się wręcz „markami osobistymi” młodych malarek i malarzy, towarzyszą w praktyce Łakomsk projekty realizowane w ścisłej współpracy z Zuzanną Kozłowską. W 2023 roku w galerii Turnus artystki przygotowały wspólnie wystawę Wiatrołap, by dwa lata później w tym samym miejscu powrócić z kolejnym wspólnym pokazem w nieco innej konfiguracji. W ciągu tych dwóch lat prace Kozłowskiej, wciąż minimalistyczne w formie, nawiązujące do codziennych przedmiotów i elementów architektury oraz wyposażenia wnętrz, rozrosły się do wymiaru przestrzennych instalacji. Jeśli więc w 2023 roku mogliśmy w Turnusie oglądać m.in. drewniane sztachety i rzeźbę nawiązującą do PRL-owskiego stolika typu jamnik, na Camille w roku 2025 Kozłowska przyjęła rolę aranżerki, przekształcając część galerii w quasi-mieszkalne wnętrze, a może raczej rodzaj jego oszczędnej scenicznej atrapy – coś pomiędzy instalacjami Marca Camille Chaimowicza, przywoływanego jako punkt odniesienia, a scenografiami ze spektakli według Becketta.

W obrazach prezentowanych na wystawie Camille, zorganizowanej w ramach Warsaw Gallery Weekend inagrodzonej przez Fundację Sztuki Polskiej ING, widać formalną ewolucję Łakomsk. Artystka eksperymentuje z podobraziami, wykorzystując płótna o skrajnie wydłużonych w pionie proporcjach, a niekiedy zamieniając je na gładkie aluminiowe panele. Prezentowane w przygotowanych przez Kozłowską ramach, wyglądających jak ogromne szuflady z meblościanki z przełomu mileniów, same w sobie mogłyby zostać uznane za minimalistyczne dzieła sztuki w duchu Donalda Judda.

Malowane na owych wąskich podobraziach postaci nie są już jedynie znaczone konturem, choć pozostają równie widmowe, nieobecne myślami, pod opadającymi na czoło grzywkami nie widać zarysowanych wyraźnie rysów twarzy, a niekiedy i całe postaci stają się półprzejrzyste jak duchy. Pogrążone w zadumie lub w lekturze, niemal stapiają się z pejzażem. Jednocześnie pejzażowe tło staje się w najnowszych pracach malarki bardziej przyziemne – to już nie rozmyte powidoki pejzaży rodem z płócien romantyków czy XIX-wiecznych twórców „stimmungowego”, nastrojowego pejzażu, a raczej fragmenty parku, skrawki natury wygrodzone metalowymi płotkami i ceglanymi murami porośniętymi bluszczem. A czasem po prostu wycinki miejskiego krajobrazu malowanego en grisaille, w skali szarości – od srebrzystego odcienia graffiti na betonowej elewacji, po czerń rzucanego na ścianę cienia bohaterki – z reguły łudząco podobnej do samej artystki, choć nigdy niedookreślonej na tyle, by mówić o autoportrecie, będącej raczej „uniwersalną” dziewczyną.

Formalnie w najnowszych pracach Łakomsk widać nadal wpływ tradycji z końca XIX i początku XX wieku, przy czym stonowane, subtelne kolorystycznie, zawężone do kilku tonów płótna bliskie są już nie postromantycznemu malarstwu stimmungowemu, co raczej czerpiącemu ze sztuki japońskiej malarstwu portretowemu Jamesa Whistlera. Doszukiwać się w nich można i odleglejszych skojarzeń – niekiedy przypominać mogą wręcz fragmenty gotyckiej nastawy ołtarzowej, zupełnie jakby były zagubionymi bocznymi skrzydłami z postaciami samotnych adorantek.

Wybrane wystawy indywidualne:

2025 – Camille, Turnus, Warszawa;
After Amy ( z Jasią Rabiej), Chess Club, Hamburg, Niemcy
2023 – Wiatrołap (z Zuzanną Kozłowską), Turnus, Warszawa
2022 – A/Ł, Spectra Art Space, Warszawa

Wybrane wystawy zbiorowe:

2025 – Obraz w ruchu, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa;
Dom dzienny, dom nocny. Prace z kolekcji Radosława Kotarskiego, MOCAK, Kraków;
Correspondences, François Ghebaly, Los Angeles, USA;
Neue Stimmung, Gdańska Galeria Miejska, Gdańsk;
Dear Angie, come on, BEP, Malmö, Szwecja;
STEADYSTATE, Zero…, Mediolan, Włochy
2024 – Unpunished Goodbyes, Coulisse, Sztokholm, Szwecja;
Don’t hate the player, hate the game, Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała;
KAF Young Art Prize, Krupa Art Foundation, Wrocław
2023 – 46. Biennale Malarstwa Bielska Jesień, Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała;
Crash Club, Pawilon Bliska 12, Warszawa