Alex Baczyński-Jenkins - Życie i twórczość | Artysta

Choreograf, performer, współzałożyciel queerowo-feministycznego kolektywu KEM.

Zdjęcie nagłówka

Szerokość zdjęcia

bardzo duży obrazek (standard)

Podpis obrazka (umieszczony pod zdjęciem)

Alex Baczyński-Jenkins, fot. Leszek Zych / Polityka (Paszporty Polityki 2019)

Text positon (deprecated)

Center

Urodził się 23 marca 1987 roku w Londynie. Studia odbył w berlińskim Universität der Künste na nowo utworzonym kierunku Contemporary Dance, Choreography, Context oraz w londyńskim Goldsmith University na kierunku Aural and Visual Cultures. W latach 2012–2013 uczestniczył w "Ashkal Alwan's Home Workspace Program" w Bejrucie.

Obecnie pracuje przede wszystkim w Londynie i Warszawie. Jego prace prezentowane były na wystawach indywidualnych m.in. w Chisenhale Gallery (Londyn, 2017), Fundacji Galerii Foksal (Warszawa, 2018) oraz Kunsthalle Basel (Bazylea, 2019). Brał udział także w licznych wystawach zbiorowych, m.in. w Cricotece (Kraków, 2015), Whitechapel Gallery, (Londyn, 2015), David Roberts Art Foundation (Londyn, 2015), Swiss Institute / Contemporary Art (Nowy Jork, 2016), Muzeum Sztuki Nowoczesnej (Warszawa, 2017), Palais de Tokyo (Paryż, 2017), Schinkel Pavillon/Disappearing (Berlin, 2021), Klosterruine Berlin (Berlin, 2021). W 2019 roku jego praca "Untitled (Holding Horizon)" była pokazywana w ramach programu performatywnego na otwarcie 58. Biennale Sztuki w Wenecji.

W 2019 roku został nominowany do Paszportów "Polityki" (w dziedzinie Sztuki wizualne), zaś w 2018 roku zdobył prestiżową Frieze Artist Award oraz Arts Foundation Award.

Polityka gestu

W swoich pracach skupia się przede wszystkim na mikrogestach, takich jak ruchy dłoni czy spojrzenia. Ukazuje w nich relacje między przyjaźnią, bliskością, stratą, pożądaniem. Korzysta także z historycznych odniesień i społecznych praktyk, będących dla niego metodą nawiązywania dialogu i tworzenia wspólnotowości. Ważnym tematem jego działań jest queer. Jak mówił w rozmowie z Karoliną Plintą opublikowanej w "Magazynie Szum":

Text

Queer to dla mnie bycie pomiędzy, wychodzenie poza rozpoznawalne kategorie; są estetyki, które rozpoznajemy jako queer, a możemy też szukać takich estetyk, których jeszcze nie odczytujemy jako queerowych. Queer, czyli dziwne, nieznane, obce. Powiedzmy, że mnie interesują queerowe sploty.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Alex Baczynski-Jenkins, "Nim zakwitnie tysiąc róż (z Warszawą w tle)'", Fundacja Galerii Foksal, Warszawa 1-22.06.2018, fot. Spyros Rennt / archiwum Fundacji Galerii Foksal

Obrazek

fot._spyros_rennt_alex_baczynski-jenkins_foksal_gallery_foundation31.jpg

Jego pierwszą indywidualną wystawą było "The Tremble, the Symptom, the Swell and the Hole Together" w Chisenhale Gallery w Londynie w 2017 roku. Trwająca dwa miesiące wystawa w swojej formie była choreografią i zmieniała się co dwa tygodnie – w sumie składały się na nią cztery epizody. Baczyński-Jenkins mówił:

Text

Chciałem, by to było działanie procesualne, ale zarazem takie, które nie pokazuje pracy w procesie. Często można odnieść wrażenie, że moja praca przypomina próbę, i faktycznie pracuję z teksturą próby, ale jednak nie jest to próba. Lubię poczucie zarówno dużej troski i surowości w pracy.

Głównym tematem choreografii była relacyjność ukazana przez queerowy romans. Ważną rolę odgrywały dotyk, repetytywne gesty – podobnie jak w pracy "Federico" powstałej w 2015 roku, a pokazywanej w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w 2017 roku, w której głównym motywem były sploty dłoni dwójki performerów. Baczyński-Jenkins określił tę pracę jako "archiwum dotyku", "choreografię pożądania na najmniejszą skalę".

Działanie "XXXX" pokazywane w 2016 roku na Scenie Tańca Studio rozpoczyna się od malowania paznokci na niebiesko. W rozmowie dla "Szumu" choreograf mówił:

Text

Te dwa motywy – malowania paznokci i błękitu – pojawiają się w moich różnych realizacjach. Samo malowanie paznokci zwraca uwagę na dłonie i palce, one stają się bardziej wymowne niż twarz, zaczynają pełnić funkcję ekranu. Błękit to z kolei po części nawiązanie do "Blue" Dereka Jarmana.

Częścią pracy był także doku-fikcyjny materiał filmowy zrealizowany przez Krzysztofa Bagińskiego z udziałem współpracujących z Baczyńskim-Jenkinsem tancerzami.

W 2018 roku w Fundacji Galerii Foksal zaprezentowana została jego praca "Nim zakwitnie tysiąc róż (z Warszawą w tle)". Choreografia określona została jako "łącząca queerową zmysłowość, erotykę, pamięć i pożądanie", a nawiązywała do pochodzenia nazwy Foksal, wywodzącej się od londyńskiego ogrodu Vauxhall Pleasure Garden. Baczyński-Jenkins ukazał ogród jako miejsce intymności, sensualności i współzależności, a jego choreografia, odbywająca się równocześnie na dwóch piętrach galerii, zachowała nielinearną i zmienną strukturę, negocjowaną przez performerki i performerów.

"Untitled (Holding Horizon)" Alexa Baczyńskiego-Jenkinsa [galeria]

Styl wyświetlania galerii

wyświetl slajdy

W swojej hipnotyzującej choreografii "Untitled (Holding Horizon)", powstałej w ramach Frieze Artist Award 2018, Baczyński-Jenkins ponownie bierze na warsztat repetytywne gesty. Grupa tancerzy wykonuje niestrudzenie taniec, którego podstawą jest box step – krok na planie prostokąta, będący podstawą wielu tańców towarzyskich. We wspólnych ruchach tancerze odnajdują synchronię, ale i odstępstwa od niej, pozostają także w zależności z miksowanymi na żywo muzyką i światłami. Atmosfera pozostaje zmienna, a pulsujący taniec ukazuje wspólnotowość, której nie burzą chwilowe załamania – nadrzędną siłą pozostaje jedność.

"To uczucie"

Obok choreografii i performansu Baczyński-Jenkins zajmuje się także tworzeniem filmów. Podczas rezydencji w Bejrucie zrealizował found footage’owe wideo "Yet, See Him Through My Eyes", częścią pracy "XXXX" był doku-fikcyjny materiał filmowy, zaś w CSW Zamek Ujazdowski rozwijał projekt filmu performatywnego "Pedały, przyjaciółki i wiersz do maszerującego nacjonalisty".

W 2024 roku premierę miał jego pierwszy pełnometrażowy film. "To uczucie" ("Such Feeling"), jest dokumentalnym dziennikiem życia bliskiej mu grupy przyjaciół. Bohaterami są Aaa, Billy, Dawid, Filipka i Olo, a kamera towarzyszy im w wydarzeniach codziennego życia, ukazuje przyjaźń, sztukę, społeczną transformację i queerowe życie w Polsce w latach 2019–2023. Intymny dokument można określić zarówno poetyckim, jak i politycznym. Przy filmie Baczyński-Jenkins współpracował z Krzysztofem Bagińskim (współscenarzysta oraz autor zdjęć), jśa (Jasia Rabiej, autorka muzyki), zaś producentem filmu jest Ivo Krankowski. Pokaz filmu 11 listopada 2024 był jednym z wydarzeń inaugurujących działalność nowego budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Kem

W 2016 roku wraz z Martą Ziółek Baczyński-Jenkins założył Kem – queerowo-feministyczny kolektyw działający na styku choreografii, performansu, dźwięku oraz praktyk społecznych, zorientowany na nowe metody oraz strategie choreograficzne i okołochoreograficzne. Jak o sobie piszą:

Text

Nasze projekty charakteryzują hybrydowość i płynność, zacierające granice pomiędzy sztuką, kuratorstwem, edukacją, aktywizmem, klubbingiem i działaniami wspólnototwórczymi. Kem powstaje w procesie współpracy i zaangażowania w politykę ucieleśnienia, odczuwania i podmiotowości w relacji do kolektywności.

Kem eksperymentuje z formatami, wzmacnia działania queerowe, feministyczne i antyrasistowskie. Przykładem wspierania marginalizowanych społeczności oraz budowania sojuszy między lokalnie działającymi grupami jest projekt Choreografie Sojusznictwa, którego efektem były warsztaty przygotowane przez pięć queerowo-feministycznych organizacji. Wśród projektów Kem można wymienić także między innymi program edukacyjny, w ramach którego działa Kem Szkoła, warsztaty języka arabskiego czy "Kółko czytelnicze queerowych ekologii".

W 2018 roku grupa Kem przebywała na rezydencji w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w ramach programu performatywnego. Wówczas Kem zrealizował m.in. projekt "Trzecia wiosna", a także powołał do istnienia nomadyczny queerowy klub Dragana.

Wybrane wystawy indywidualne i zbiorowe:

2015 – Cricoteca, Kraków
2015 – Whitechapel Gallery, Londyn
2015 – Sophiensaele Theatre, Berlin
2015 – David Roberts Art Foundation, Londyn
2016 – Block Universe, Londyn
2016 – Muzeum Sztuki, Łódź
2016 – Swiss Institute Contemporary Art, Nowy Jork
2017 – Chisenhale Gallery, Londyn
2017 – Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa
2017 – Palais de Tokyo, Paryż
2018 – Fundacji Galerii Foksal, Warszawa
2018 – Migros Museum of Contemporary Art, Zurych
2018 – Serralves Foundation, Porto
2019 – 58. Biennale Sztuki, Wenecja
2019 – Kunsthalle Basel, Bazylea
2019 – Stedelijk Museum, Amsterdam
2020 – The 2nd Riga International Biennial of Contemporary Art, Ryga
2021 – Future Generation Art Prize, Pinchuk Foundation, Kijów
2021 – Schinkel Pavillon/Disappearing, Berlin
2021 – Klosterruine Berlin, Berlin

Źródła:

https://www.kemwarsaw.com/
https://magazynszum.pl/queerowe-sploty-rozmowa-z-alexem-baczynskim-jenkinsem/
https://magazynszum.pl/alex-baczynski-jenkins-w-fundacji-galerii-foksal/

polskie sztuki wizualne

choreograf

taniec współczesny

nowa choreografia