Z drugiej strony, polski twórca w istocie miał w sobie coś książęcego. Jak wspomina aktorka Zofia Wilczyńska, która zagrała w trzech filmach reżysera jeszcze w okresie przedwojennym, "Waszyński miał w sobie coś niepowtarzalnego, to wyrafinowane wychowanie (…). A poza tym Misza miał niepospolitą prezencję, piękną twarz, której cechy rysowały się wielką wyrazistością, cienki nos, pięknie wykrojone wargi i pełen uroku głos skłaniający do natychmiastowego posłuszeństwa". W wizerunku Waszyńskiego trudno oddzielić prawdę od zmyślenia, autentyczne oblicze od maski. To właśnie jednak niebywała umiejętność kreowania siebie czyni z twórcy "Dybuka" jedną z najbardziej intrygujących postaci w historii polskiego kina.
Autor: Robert Birkholc, listopad 2020.
Bibliografia: Barbara Armatys, Leszek Armatys, Film fabularny w latach 1930-1934, [w:] Historia filmu polskiego, tom II, 1930-1939, red. B. Armatys, L. Armatys, W. Stradomski, Warszawa 1988; Samuel Blumenfeld, Człowiek, który chciał być księciem, przeł. M. Żurowska, Warszawa 2008; J. Steiner, Radjo składa wizytę filmowi, „Kino” 1935, nr 43 (27 X); Jerzy Toeplitz, Historia sztuki filmowej III, 1928-1933, Warszawa 1959; Edward Zajiček, Poza ekranem. Kinematografia polska 1896-2005, Warszawa 2009.
