Wystawa Krystyny Wojtyny-Drouet – która w styczniu 2026 roku obchodziła setne urodziny – prezentuje powstający od ponad siedemdziesięciu lat dorobek jednej z kluczowych reprezentantek polskiej szkoły tkaniny. Jej prace, podobnie jak dokonania innych twórczyń wiązanych z tym ważnym zjawiskiem powojennej sztuki polskiej, cechuje eksperymentalne podejście do formy i tworzywa, skupienie się na plastyce i fakturze splotu. Tworzące to środowisko absolwentki pracowni Eleonory Plutyńskiej w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych własnoręcznie wykonywały swoje tkaniny, z wykorzystaniem nietypowych materiałów, jak częściowo odtłuszczona, ręcznie przędziona wełna owcza, konopie czy sizal. Tkaniny przekraczające granice tradycyjnego medium przyniosły polskiej reprezentacji międzynarodowy sukces podczas I Biennale Tkaniny w Lozannie w 1962 roku.
Krystyna Wojtyna-Drouet (ur.1926) – artystka tekstylnego medium i malarka, przedstawicielka pierwszego pokolenia polskiej szkoły tkaniny. W latach 1946–1953 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom w pracowni Eleonory Plutyńskiej). Uczestniczyła w I, IV i V Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie. W 1975 roku wzięła udział w I Międzynarodowym Triennale Tkaniny w Łodzi, a w 1978 roku w Międzynarodowym Quadriennale Sztuki Dekoracyjnej w Erfurcie. Jej prace były wystawiane w Polsce i za granicą, m.in. w Oslo, Lipsku, Buenos Aires, Hawanie, Chicago i Kairze. Stworzyła ponad 350 tkanin. Jej gobeliny znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN czy Musée Jean-Lurçat de la Tapisserie Contemporaine w Angers, Philadelphia Museum of Art oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
Ekspozycja czynna od 20 lutego do 4 kwietnia 2026 roku, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie.
