Moniuszko urodził się w 1819 roku w Ubielu pod Mińskiem, ale na początku lat 30. zamieszkał wraz z rodzicami w Mińsku i tu żył przez 20 lat. W okolicach placu Wolności jest wiele związanych z nim miejsc. W ratuszu na samym placu w czasach Moniuszki działała orkiestra pod batutą Dominika Stefanowicza, u którego przyszły kompozytor pobierał lekcje fortepianu. Tu stał też kiedyś teatr miejski, gdzie w 1852 roku odbyła się premiera operetki Moniuszki "Sielanka" do słów kompozytora.
''Do trzech pierwszych operetek libretta w języku polskim napisał Wincenty Dunin-Marcinkiewicz ("Woda cudowna", "Walka muzyków", "Pobór rekruta" (lub "Pobór rekruta u Żydów"). Inaczej sprawa ma się z dziełkiem "Sielanka", które w części posiada tekst polski, w części zaś - białoruski. W operze tej jeden z bohaterów, Naum Pryhaworka, wypowiada przysłowia białoruskie. Uwzględniona w tym utworze została też ponoć duża scena taneczna z udziałem ludowych tańców białoruskich. Premiera opery odbyła się w 9 lutego 1852 roku, jednak zakazana przez władze mińskie, szybko popadła w zapomnienie. Zachował się z niej podobno jeden fragment'' pisze Agnieszka Okupska.
Pomnik Stanisława Moniuszki i Wincentego Dunina-Marcinkiewicza w Mińsku, fot. za zgodą portalu znadniemna.pl
Wincenty Dunin-Marcinkiewicz pochodził z białoruskiej rodziny drobnej szlachty katolickiej. Był autorem romantycznych wierszy, powieści i opowiadań, popularyzatorem białoruskiego języka literackiego. W 1840 roku poeta osiedlił się pod Mińskiem w majątku Mała Lucynka. W 1841 roku założył pierwsze białoruskie kółko teatralne. Zachęcał innych do zakładania szkółek ludowych, sam także założył podobną w Mińsku. Poeta był prześladowany przez władze po napisaniu wierszy agitacyjnych w czasie powstania w 1863 roku.
Z innych budynków związanych z Moniuszką w Mińsku zachował się między innymi gmach gimnazjum przy placu Wolności, do którego kompozytor chodził przez trzy lata na początku lat 30. XIX wieku. Dziś mieści się w nim Federacja Związków Zawodowych Białorusi. Na tablicy pamiątkowej na fasadzie wśród słynnych osób, które się w nim uczyły, wymieniono nie tylko Moniuszkę, ale także starszego o pokolenie poetę Tomasza Zana, którego wiersze wykorzystywał w swoich pieśniach. Do placu przylega zaś ul. Internacjonalna (d. Wałocka), gdzie zachował się dom, w którym Moniuszko mieszkał wraz z rodziną. Znajduje się na nim dzisiaj tablica pamiątkowa z płaskorzeźbą przedstawiającą kompozytora przy pianinie. W tym samym domu mieszkał też autor pierwszej monografii poświęconej Moniuszce, Aleksander Walicki.