Karierę muzyczną rozpoczęła w Warszawie, gdzie się wychowała i ukończyła prestiżowe Liceum im. Stefana Batorego. Od 1969 roku śpiewała w młodzieżowej Grupie Bluesowej Stodoła, gdzie rozwinęła swoje umiejętności wokalne. Świetnie radziła sobie też z muzyką swingową – już w 1970 roku została doceniona przez czołową postać polskiego jazzu Zbigniewa Seiferta, w którego kwartecie zaczęła śpiewać solowo.
Niedługo później rozpoczęła karierę solową w nowym zespole powstałym w klubie Hybrydy – Bemibek. Nazwa grupy pochodziła od nazwisk założycieli: Aleksandra Bema – brata Ewy – oraz Andrzeja Ibeka. Muzycy pisali własne utwory, ale w skład ich repertuaru wchodziły również kompozycje kultowych polskich artystów, takich jak Krzysztof Komeda, czy Zbigniew Namysłowski. Zespół zadebiutował i otrzymał I Nagrodę na Studenckim Festiwalu Jazzowym Jazz nad Odrą we Wrocławiu, później koncertował na festiwalach jazzowych w Lublinie, Opolu i Warszawie (w 1971 roku zespół wystąpił na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz Jamboree’71). Bemibek koncertował w kraju i poza Polską, między innymi w NRD, ZSRR, Bułgarii, Jugosławii i Czechosłowacji. Do najsłynniejszych utworów zespołu należą: Nie bójmy się wiosny, Kolorowe lato czy Podaruj mi trochę słońca.
W 1973 roku, po odejściu Andrzeja Ibeka, zespół zmienił nazwę na Bemibem. W 1991 roku Bemibek został reaktywowany, koncertował przez trzy lata, aż w 1993 roku zupełnie zakończył działalność artystyczną.
Ewa Bem i Andrzej Zaucha, koncert w Hali Ludowej, Zielona Góra, 1985, fot. Tomasz Gawałkiewicz/Forum
