Nam Jun Paik jest w Polsce bardziej znany ze swojej legendy niż ze swoich prac i poglądów. Wystawy organizowane w latach 90., jeszcze za życia artysty, ominęły tę część Europy. Jedyna zorganizowana w Polsce monograficzna prezentacja twórczości artysty odbyła się podczas Biennale WRO w 1999 roku, kiedy to nowojorski artysta i kurator Stephen Vitiello zaprezentował obszerną, przygotowaną wspólnie z Paikiem, retrospektywę jego prac wideo. Sam artysta ze względów zdrowotnych nie mógł już wówczas przyjechać do Wrocławia.
Nam Jun Paik, kompozytor, performer, wybitny artysta i wizjoner, do sztuki współczesnej wprowadził media elektroniczne. Tworzył pierwsze w historii prace wideo, interaktywne instalacje, rzeźby wideo i obiekty medialne, łącząc w nich kulturę popularną z filozofią i strategiami środków masowego przekazu. Urodził się w Seulu, w Tokio studiował filozofię, historię sztuki i teorię muzyki. Studia muzyczne kontynuował w Monachium i Fryburgu. W latach 1958-1963 Paik mieszkał i pracował w Kolonii w kręgu ówczesnej europejskiej awangardy. Na ten okres przypadają jego pierwsze głośne kompozycje, muzyczne działania akcjonistyczne, intensywna współpraca z ruchem Fluxus, a także eksperymenty z telewizją. Jego pierwsza wystawa Exposition of Music - Electronic Television (1963), prezentująca spreparowane odbiorniki telewizyjne, przeszła do historii jako moment narodzin sztuki mediów.
W 1964 roku Paik wyjechał do Nowego Jorku, gdzie z wiolonczelistką Charlotte Moorman rozpoczął serię słynnych performances łączących wideo, interakcję i muzykę. W tym okresie Paik intensywnie zajmował się także technologicznymi możliwościami telewizji i wideo. Razem z inżynierem Shuya Abe opracował w laboratorium nowojorskiej stacji telewizyjnej WNET elektroniczny syntezator obrazu.
Jego pierwsza retrospektywna wystawa odbyła się w 1976 roku w kolońskim Kunstverein; w następnych latach Paik brał udział w istotnych wydarzeniach artystycznych, m.in. z Josephem Beuysem i Douglasem Daviesem przeprowadził na documenta 6 (1977) telewizyjną transmisję będącą pierwszym projektem artystycznym wykorzystującym łączność satelitarną. W 1978 roku Paik został pierwszym w Europie wykładowcą sztuki wideo na akademii w Düsseldorfie, a w 1987 członkiem Berlińskiej Akademii Sztuki. Wystawa Artist as Nomad, stworzona wspólnie z Hansem Haacke, zdobyła w 1993 roku złoty medal na Biennale w Wenecji. Artysta otrzymał liczne nagrody - m.in. Muzeum Guggenheima, Fundacji Rockefellera, Amerykańskiego Instytutu Filmowego, czy nadawany przez UNESCO Medal Picassa. Jego wystawy indywidualne miały miejsce w najważniejszych galeriach i muzeach na świecie, a prace są ozdobą wielu światowych kolekcji.
W 1999 roku amerykański magazyn artystyczny "ARTnews" uznał go za jednego z dwudziestu pięciu najbardziej wpływowych artystów stulecia.
Nam June Paik zmarł 29 stycznia 2006 roku w Miami.
U podstaw koncepcji wystawy leży przekonanie o wyjątkowości sztuki i postawy Nam June Paika oraz wizjonerskiej celności jego poglądów na kulturę i społeczeństwo. Także dziś jego dzieło stanowi ciągle obecne odniesienie i źródło inspiracji dla artystów różnych generacji, a wprowadzone przez niego w 1974 roku hasło Electronic Superhigway, odegrało ogromną rolę w uświadomieniu nowych potrzeb nadchodzącej epoki.
Prace zgromadzone na wystawie pochodzą z różnych kolekcji i reprezentują wszystkie okresy intensywnej aktywności twórczej Paika. Mniej znane grafiki, rysunki i szkice na papierze zestawione z dziełami medialnymi - instalacjami i taśmami, pozwalają ukazać swoiście intermedialną drogę twórczości "papieża wideo-artu". Wystawę uzupełniają unikalne zapisy działań Paika zarejestrowane m.in przez towarzyszącą od lat 70. poczynaniom artysty niemiecką telewizję WDR oraz dokumenty biograficzne z kolekcji Electronic Arts Intermix w Nowym Jorku.
Pierwsza część wystawy poświęcona jest latom 50. i 60., koncentruje się na sztuce performance; przyporządkowane tej sekcji eksponaty to m.in. zapisy performances, dokumentacja fotograficzna, oryginalne notatki i notacje nutowe oraz dokumenty biograficzne. Z lat 70. pochodzą klasyczne dziś sitodruki i heliograwiury oraz eksperymenty z taśmą wideo Edited for television i Guadalcanal Requiem oraz przekazem satelitarnym: performance artysty podczas documenta 7. Późniejszą twórczość lat 80. i 90. reprezentują obiekty i druki, m.in. zbudowane z monitorów telewizyjnych efektowne rzeźby wideo Route 66 i Mercury, rzeźba Dharma Wheel Turns oraz grafiki z cyklu Evolution, Revolution, Resolution.
Retrospektywa Paika kończy pierwszy rok działalności wystawienniczej Centrum Sztuki WRO, miejsca prezentacji współczesnej sztuki nowych mediów oraz refleksji nad jej historycznym kontekstem.
Kuratorem wystawy jest Jochen Saueracker (ur. 1957, Essen), w latach 1976-1980 studiował fizykę na Ruhr Universität w Bochum, a następnie, w latach 1980-1986 - rzeźbę na akademii w Düsseldorfie w klasie Günthera Ueckera. W 1982 roku w Nowym Jorku po raz pierwszy spotkał Nam June Paika, a od roku 1984 współpracował z nim przy realizacji jego prac. Jako asystent, sprawował nadzór wystawienniczy i koncepcyjny nad poszczególnymi ekspozycjami. Od 1993 roku zajmuje się restauracją i rekonstrukcją prac wideo Paika oraz czuwa nad wystawami prezentującymi jego wideo.
Wystawie towarzyszy międzynarodowa konferencja z udziałem teoretyków mediów, m.in. z USA, Francji, Korei, która odbędzie się w dniach 26-27 listopada 2008 we Wrocławskim Teatrze Lalek.
Wystawę zwieńczy katalog zawierający bogatą ikonografię i teksty krytyczne. Będzie to pierwsze w Polsce wydawnictwo poświęcone Nam June Paikowi, artyście, który zmienił oblicze sztuki współczesnej wprowadzając do niej media elektroniczne. Autorami tekstów do katalogu są: Wulf Herzogentarh, Lars Movin, Anja Osswald, Susanne Rennert, Jochen Saueracker, John Thomson.
Wernisaż wystawy: 25 listopada 2008, godz. 18:30. Wystawa trwa do 25 stycznia 2009. Kurator: Jochen Saueracker.
Międzynarodowa konferencja: 26-27 listopada 2008, godz. 11:00-17:00.
WRO Art Center
ul. Widok 7, Wrocław
tel. (+48 71) 343 32 40