W 2024 roku przeniosła na scenę wrocławskiego Teatru Polskiego w Podziemiu Jesień Ali Smith (okrzykniętą przez krytyków „pierwszą powieścią pobrexitową”), w której przyglądała się nietypowej przyjaźni między dojrzałym mężczyzną a nastoletnią dziewczyną. Znakomitą kreację stworzył w tym spektaklu Michał Opaliński – wcielający się w różnych bohaterów, w tym także w drzewo. Katarzyna Mikołajewska na łamach Gazety Wyborczej tak pisała o tym przedstawieniu:
Spektakl Katarzyny Minkowskiej chciałoby się oglądać wielokrotnie. Ale chciałoby się też móc włączać stopklatki i cofać poszczególne sceny, by w pełni rozkoszować się zarówno tekstem Ali Smith, jak i aktorstwem najwyższej próby.
Z kolei Magda Piekarska, analizując strategie i recepcję teatru Minkowskiej, dodawała:
„Nowy teatr psychologiczny”, „nowy teatr mieszczański”, „nowy teatr środka” – czyli realistyczny, bezpieczny, bez ryzyka – etykietki, jakie pojawiają się w recenzjach, są tylko świadectwem konsekwencji, z jaką Katarzyna Minkowska proponuje spektakle otwarte na rozmowę z możliwie jak najszerszym kręgiem widzów. I trzeba przyznać, że na tym polu ma stosunkowo niewielką konkurencję.
Kolejny rok przyniósł kolejne sukcesy. Minkowska stworzyła popularny spektakl dla dzieci Człowiek jaki jest, każdy widzi będący koprodukcją Nowego Teatru i Teatru Żeromskiego w Kielcach. Za rolę Psa w tym przedstawieniu Bartosz Bielenia otrzymał nagrodę im. Aleksandra Zelwerowicza dla najlepszego aktora w sezonie 2024/2025 przyznawaną przez miesięcznik Teatr. Magda Piekarska w Gazecie Wyborczej komentowała: „Siłą książki Matuszak i spektaklu Minkowskiej jest niezwykła pojemność – taka historia będąca w stanie uruchomić kilka poważnych rozmów na ważkie tematy to prawdziwy cymes”.
Również krakowskie Sceny z życia małżeńskiego na motywach scenariusza Ingmara Bergmana (przepisanego na współczesny kontekst przez Małgorzatę Maciejewską) z Narodowego Starego Teatru zyskały przychylność krytyki i umocniły pozycję reżyserki w rodzimym środowisku. Sceny z życia małżeńskiego to spektakl będący głęboką, psychologiczną wiwisekcją relacji międzyludzkich, zarówno tych romantycznych, jak i rodzicielskich. Szymon Golec na łamach Didaskaliów. Gazety Teatralnej pisał: „Minkowska z Maciejewską przygotowały coś w rodzaju hiperzbliżenia na relacje ludzi w różnym wieku, z różnymi doświadczeniami i przekonaniami. To wręcz laboratoryjne spojrzenie pozwala dokładnie przyjrzeć się zawiłym zależnościom, rozłożyć je na czynniki pierwsze”.
Oprócz spektakli teatralnych w 2025 roku Minkowska wyreżyserowała również – głośny i widowiskowy – pożegnalny koncert rapera Quebonafide na Stadionie Narodowym w Warszawie, który zachwycił publiczność.
Minkowska jest laureatką wyróżnienia Złoty Prolog 2024 przyznawanego młodym twórczyniom i twórcom przez kapitułę Nagrody im. Zygmunta Hübnera „Człowiek Teatru”, a także stypendystką programu „Młoda Polska” Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2024 i 2025 roku otrzymała natomiast nominację do Paszportów Polityki w kategorii Scena. Jak napisano w uzasadnieniu: Minkowska „Tworzy teatr z oddechem i realizacyjnym rozmachem, często zakorzeniony w literaturze, ale też przyglądający się samej sztuce i teatrowi”.
Nominacja z 2025 roku przyniosła jej Paszport Polityki „za teatr nowoczesny formalnie, realizowany z rozmachem i wciągający, z ducha psychoterapeutyczny, ale niepozbawiony poczucia humoru i dystansu”.
Aktualizacja: listopad 2025 (WT)
