Rzeźbiarz. Urodził się w 1859 roku w Podgórzu k. Krakowa, zmarł w 1889 roku w Meranie (Włochy).
W latach 1870-71 i 1874-79 studiował rzeźbę w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Walerego Gadomskiego. Od 1879 kontynuował studia na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. W 1881 wyjechał do Rzymu, gdzie pracował i wystawiał swe dzieła. Wiadomo, iż odwiedził Stambuł. Mimo pobytu za granicą, nadal utrzymywał kontakt z krajem, m.in. wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie w latach: 1877, 1880, 1881, 1883 i 1887.
Tylko część z rzeźb Pleszowskiego modelowanych w glinie, wosku i gipsie została odlana w brązie, co spowodowało, że większość dorobku artysty zaginęła.
Jego twórczość wyrastała z tradycji neoklasycznej. Cechuje ją miękki i płynny modelunek draperii szat; gładka faktura podkreślająca kontur rzeźb oraz skupienie na postaci ludzkiej. Pleszowski tworzył przedstawienia rodzajowe, portrety postaci współczesnych i historycznych, personifikacje i alegorie. Do tej ostatniej kategorii należy najbardziej znana jego rzeźba - Nad grobem (1887, brąz, Muzeum Narodowe w Krakowie). Dzieło to (zwane także Smutek lub Żal), pokazane w 1887 na I Wielkiej Wystawie Sztuki Polskiej w Sukiennicach w Krakowie i tam nagrodzone, wzbudziło powszechny podziw i jednomyślną akceptację krytyki i publiczności. Podkreślano, iż siedząca niewieścia postać jest pełna wyrazu mimo braku atrybutów. Cecha ta wskazuje, iż artysta zdążał w swej twórczości ku rzeźbie symbolicznej.
Autor: Paweł Freus, październik 2008