Nawiązując do nie tak przecież zamierzchłej historii tego miejsca zaprojektowali oni otoczone płotem wiejskie siedlisko z drewnianymi domami, pomostem, miejscem na warzywnik i wybieg dla zwierząt. Ten ostatni był konkursowym wymogiem – SDK od lat miał w programie edukację ekologiczną, realizowaną m.in. poprzez zapewnianie dzieciom kontaktu ze zwierzętami (na terenie domu kultury mieszkały kozy, gołębie, króliki).
"Projekt trawestując tradycyjną formę siedliska nie tylko jest mocno osadzony w tradycji i kulturze miejsca, przy okazji szanując granice stref urbanistycznych i funkcjonalnych, ale także wpisuję się w pewną konwencję dziecięcej ikonografii” – tłumaczą w autorskim opisie architekci.
Luźno rozstawione na zielonym terenie niewielkie zabudowania domu kultury są drewniane, kryte dwuspadowymi dachami - mają kształty jednoznacznie kojarzące się z sielską wioską. Na terenie całego kompleksu dominuje drewno: z niego wykonano większość urządzeń na placu zabaw, chodniki, podjazdy, scenę oraz siedzenia amfiteatru. Przeszklone ściany szczytowe poszczególnych "domków" otwierają widok na zielony teren rekreacyjny wzdłuż Potoku Służewieckiego lub na drugą stronę – na ulicę Bacha, oddzielającą teren SDK od osiedla.
W obu wypadkach przechodnie i mieszkańcy mogą nawet z ulicy zajrzeć do wnętrz domu kultury.
"Architektura obiektu z założenia jest powściągliwa i przyjazna, stara się w możliwie współczesny sposób łączyć ze sobą tradycyjne elementy układu urbanistycznego i naturalnych, prostych wykończeń. Kameralny budynek zatopiony w zieleni ma być tłem dla mających w nim miejsce wydarzeń” – opisują swoją ideę architekci.
Wrażenie kameralnego siedliska udało się architektom osiągnąć dzięki przeniesieniu części funkcji pod ziemię. Na poziomie –1 ulokowano część sal czy przestrzeni administracyjnych, poniżej poziomu gruntu znalazła się też scena amfiteatru (dzięki temu widownia – to zarazem schody prowadzące w dół). Każdy "domek" poświęcony jest innej funkcji, zajęciom plastycznym, literackim, muzycznym, sportowym itd. Dużą ścianę zewnętrzną sali widowiskowej od strony parku zamieniono na ściankę wspinaczkową. Osobny, ulokowany w centrum założenia pawilon zajęły zwierzęta – poprzedza go duży wybieg, a ponad dachem unosi się wiatrak do produkcji energii.
"Projekt bazuje na założeniu, że architektura obiektu pełniącego tego typu funkcje ma ogromne znaczenie edukacyjne i kulturowe, kształtując świadomość m.in. estetyczną i ekologiczną” – uzasadniają takie rozwiązanie projektanci z pracowni WWAA i 137kilo.
Choć duża część oferty Służewskiego Domu Kultury skierowana jest do dzieci, odbywają się tu również zajęcia dla dorosłych i seniorów. Architekci opracowali kompleks o formach prostych i bezpretensjonalnych, ale nie infantylnych, a więc na pewno dobrze się tu poczują przedstawiciele różnych pokoleń. Przy okazji budowy SDK uporządkowany został także teren parku na Potokiem Służewieckim. Powstało miejsce na ognisko, ławki, pomost, trasy rowerowe i spacerowe, ambona do obserwowania mieszkających w szuwarach ptaków, wspomniany plac zabaw i ściana do wspinaczki. Drewniane siedlisko, choć ledwo zakończyła się jego budowa, już wydaje się naturalnie wrośnięte w przestrzeń na granicy osiedla i parku.
Autorka: Anna Cymer, kwiecień 2014
Zobacz najważniejsze polskie budynki 2014 roku
Przejdź do strony Służewskiego Domu Kultury
