"Zabójstwo do przyjęcia" – Artyści | Artykuł

"Zabójstwo do przyjęcia" – Artyści

zabojstwo_do_przyjecia_fotorelacja_21.jpg, default, Spacer kuratorski po wystawie "Zabójstwo do przyjęcia" w centrum Berlina, 31 sierpnia 2022, fot. materiały prasowe Instytutu Adama Mickiewicza, "Zabójstwo do przyjęcia" – Artyści

#sztuki wizualne

Dziewiętnastu ukraińskich i osiemnastu polskich i artystów, którzy przygotowali prace na wystawę "Zabójstwo do przyjęcia".

Yana Bachynska (ur. 1991, Lwów) Studiowała na wydziale sztuki mediów Akademii Sztuki w Szczecinie (2016-2019) oraz na Uniwersytecie Narodowym im. Tarasa Szewczenki w Kijowie (dyplom magistra filozofii, 2008-2013). Absolwentka programu The Course of Art (Method Fund, 2015). W 2013 roku została starszą pracowniczką naukową w Muzeum Historii Kijowa. Jest członkinią i jedną z założycielek organizacji pozarządowej Art Platform (2009-2012). Wzięła udział w wystawach „Four Days on the Road”, Fundacja Centrum Sztuki Współczesnej (Kijów, UA, 2018); Międzynarodowe Biennale w Kijowie 2017 (UA), Szczecińskie Awangardy, Muzeum Narodowe w Szczecinie (PL, 2017); Peršyj Lvivskyj Kvir, Lwowskie Miejskie Centrum Sztuki (Lwów, UA, 2021, wystawa indywidualna), Videonews, Galeria Labirynt (Lublin, PL, 2017). Jej prace wideo były pokazywane na festiwalach takich jak: festiwal wideo i performensu HOMOGRAPHY, Le Tri Postal i Tour Plomb (Brussel, BE, 2021), Ibrida Festival delle Arti Intermediali (Forli, IT, 2021), International Video Art Forum, (Dammam, Zjednoczone Emiraty Arabskie, 2021), Festiwal Równości (Kijów, UA, 2018).

Piotr Pauk (ur. 1984) – szczeciński artysta, absolwent Wydziału Komunikacji Multimedialnej oraz Pracowni Fotografii Intermedialnej Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Jego działalność artystyczna obejmuje: sztukę miejską, działania w przestrzeni miejskiej, partyzantkę uliczną (adbusting, ingerencje architektoniczne, instalacje artystyczne pozostawione w przestrzeni). Jego prace były prezentowane w Polsce i za granicą, m.in. w Hiszpanii, Czechach, Gruzji, Niemczech, Ukrainie, Szwecji. Wybrane wystawy: "Polska Sztuka Miejska" 2014 i 2017, Mobile Art Residence, Indonezja (Jawa/Bali, Indonezja, 2014), Francja – Biennale Sztuki w Hawrze oraz ARTAQ w Paryżu w 2012 roku, VI Triennale Młodych, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (2011) oraz " Dzika grafika. Pięć dekad ulicznej dywersji wizualnej w Polsce 1967-2017" w Muzeum Plakatu w Wilanowie (2017). Autor projektów urbanistycznych: OD/Blokowanie – Action Muralization, Fruit of the Lump/Analog recovery 1984 oraz QRWO the Zerwane Films. Związany z Up/Side Art Foundation. Założyciel galerii FREEDOM.

Thumbnail — Yana Bachynska (UA/PL) & Piotr Pauk (PL), współpraca: Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie, fot. materiały prasowe organizatora

Anatolij Biełow (ur. 1977, Kijów). Ukończył Państwową Szkołę Artystyczną im. Tarasa Szewczenki i Narodowy Uniwersytet Techniczny Ukrainy. Był członkiem grup artystycznych R.E.P., Penoplast i Emblika Quali. Uczestniczył w rezydencjach Centrum Sztuki Współczesnej w Kijowie (2005) oraz Stowarzyszenia Sztuki Współczesnej Rotor w Grazu (2009). Jego rysunki i obrazy przedstawiają nieocenzurowaną wolność fikcyjnych i autobiograficznych narracji, odsłaniając świat nieujarzmionych seksualnych poszukiwań. Mieszka i pracuje w Kijowie.

Kacper Szalecki (ur. 1996, Olsztym). Artysta wizualny, fotograf, autor instalacji i wideo. Współtwórca upadłego kolektywu artystycznego Dom Mody Limanka. Zadebiutował w 2016 roku na Miesiącu Fotografii w Krakowie fotopamiętnikiem "Olympia's Diary". Od tego czasu kontynuuje prace na projektem "Potopia" - utopijnego państwa pod flagą żółto-różową. Mieszka i pracuje w Łodzi.

Oleksandr Burlaka (ur. 1982, Kijów) ukończył Wydział Architektury Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Budownictwa i Architektury (2005). Jego praktyka artystyczna obejmuje fotografię, badania naukowe oraz instalacje i często skupia się na Ukraińskiej architekturze i jej przemianach. Jest członkiem Grupy Melnychuk-Burlaka (2007-2011), Grupy Predmetiv (2011-2016) oraz współzałożycielem i członkiem interdyscyplinarnej grupy kuratorskiej i aktywistycznej Hudrada. Jego fotoksiążki, "Balcony Chic" (2019) i "Orthodox Chic" (2020), zostały opublikowane przez wydawnictwo Osnovy. Brał udział w wystawach "Ukraina. Wzajemne spojrzenia" (MCK Kraków, Polska, 2021), SĄSIEDZI, Muzeum Sztuki Nowoczesnej (Warszawa, Polska, 2018), Biennale Architektury Tbilisi (Gruzja, 2018), Historie o pewnych historiach (Labirynt, Lublin, 2017), "Between Revolution and War", Muzeum Sztuki Skovde (2016), Olimpiada Doniecka ‘84, Centrum Badań Kultury Wizualnej (Kijów, Ukraina, 2016), "Phone Calls from the Cemetery and Other Stories" w Akademie der Künste der Welt (Kolonia, 2015), Bergen Assembly (Bergen, 2013), "Wiadomości ukraińskie", Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski (Warszawa, Polska, 2013).

Fotoksiążka o ukraińskich balkonach, ze zdjęciami Oleksandra Burlaki – "Balkony Chic" to ponad 100 zdjęć balkonów z całej Ukrainy - wnikliwe wprowadzenie nt. historii balkonów i wyjaśnienie tego ukraińskiego fenomenu architektonicznego.

Marcin Polak – ukończył fotografie na PWSFTviT. W swojej pracy porusza ważne problemy społeczno-polityczne, starając się zainicjować dialog między społeczeństwem a zinstytucjonalizowanymi elitami. Działa na rzecz inicjatyw rewitalizujących przestrzenie publiczne w mieście Łódź, m.in. "Lipowa OdNowa", "Punkt dla Łodzi", "Miej Miejsce", "Ratujmy Łódzkie Murale" i jest inicjatorem serii działań pt. "Zawód: Artysta" związanych z sytuacją społeczno-gospodarczą artystów i mających na celu zmianę polityki kulturalnej. Wspólnie z Łukaszem Ogórkiem i Tomaszem Załuskim prowadzi "latającą" Galerię Czynna.

David Chichkan (ur. 1986, Ukraina) – artysta, aktywista, członek organizacji anarchistycznej Black Rainbow, wolontariusz LCPD (Liberty Club of Underground Dialectics). Pracuje głównie w nurcie grafiki (akwarela), instalacji i sztuki ulicznej. Mieszka i pracuje w Kijowie.

Karol Radziszewski (ur. 1980, Warszawa) zajmuje się filmem, fotografią, malarstwem, instalacjami i tworzy projekty interdyscyplinarne. Jego metodologia bazuje na badaniach archiwalnych i obejmuje wachlarz odniesień kulturowych, historycznych, religijnych, społecznych oraz tematykę gender. Od 2005 roku jest wydawcą i redaktorem naczelnym DIK Fagazine a w 2015 roku założył Queer Archives Institute. Jego prace prezentowały m.in. Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie; Narodowa Galeria Sztuki Zachęta; Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie; Whitechapel Gallery, Londyn; Kunsthalle Wien, Wiedeń; New Museum, Nowy Jork; VideoBrasil, Sao Paulo; Tokyo Photographic Art Museum; Museum of Contemporary Art Metelkova, Lublana; National Museum of Contemporary Art, Bukareszt; Kunsthaus Graz; Ludwig Museum, Budapeszt; Museum of Contemporary Art, Zagrzeb; Henie Onstad Kunstsenter, Oslo; Wrocław Contemporary Museum, NOMUS New Art Museum, Gdańsk; Museum of Contemporary Art, Kraków i Muzeum Sztuki w Łodzi. Brał udział w kilku międzynarodowych biennale, w tym PERFORMA 13, Nowy Jork; 14th Baltic Triennial, 7th GoTeborg Biennial; 4. Odessa Biennial i 15. WRO Media Art Biennale.

Jarosław Futymskyi (ur. 1987, Poninka, Ukraina) zajmuje się grafiką, instalacją, sztuką performance, sztuką uliczną, fotografią i poezją. Jest także kuratorem wystaw zbiorowych. Urzekająca prostota i poetyka jego twórczości wynika z przypadkowości i nietrwałości użytych materiałów. Futymskyi wykorzystuje znalezione, często najtańsze i zwyczajne przedmioty codziennego użytku. Można powiedzieć, że jego strategią jest awangardowa defamiliaryzacja, czy ostranenie (jak pisał Viktor Shklovsky), dzięki któremu ten luftmensch i nieudacznik, nieustannie podróżujący między Lwowem, Lublinem, Poninką, Użgorodem, Warszawą, Równem i Wrocławiem, bez stałego miejsca zamieszkania czy komputera, sprawia, że inaczej patrzymy na codzienną rzeczywistość.

Ewa Zarzycka (ur. 1953) w latach 1973–1978 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu), gdzie od 2008 roku wykłada na Wydziale Malarstwa i Rzeźby. Mieszka w Lublinie. Jej działania wywodzą się z praktyk sztuki konceptualnej. Zajmuje się głównie performensem mówionym – podczas występów opowiada historie z pogranicza sztuki i zwykłego życia, zwracając uwagę na niejednoznaczność definicji dotyczących różnicy pomiędzy tymi światami. Tworzy również rysunki, instalacje i filmy.

Zukentiy Horobiov aka Denys Kuzmenko (ur. 1984, Ługańsk, Ukraina) – grafik, typograf, ilustrator, artysta. W 2006 roku ukończył Ługański Narodowy Uniwersytet Pedagogiczny im. Tarasa Szewczenki. Mieszka i pracuje w Kijowie. Wybrane wystawy i projekty: "Noesis" (2021, galeria BAS CS, Berlin, Niemcy), "Search method" (2021, Dom Ukraiński w Warszawie), "Ukraine Exists" (2016, Siedziba Organizacji Narodów Zjednoczonych, Nowy Jork; Ukraińskie Muzeum Narodowe, Chicago; Instytut Świętego Władimira, Toronto), "Od wspólnego korzenia" (2016, Klementowice, Polska), "Border of Trust" (2015, Yermilov Centre, Charków), "To look, to read" (2015, Eksperymentalne Centrum Sztuki Współczesnej Tea Factory, Odessa), "Letters or Death" (2015, Galeria Czarnej Jaszczurki, Dniepr), ARTKYIV (2014, Arsenał Sztuki, Kijów), Biruchiy – Projekt Sztuki Współczesnej 013 i 014 (2013, 2014, wyspa Byriuczyj Ostriw, Azowskie Morze, Ukraina), "OURS" (2014, Yermilov Centre, Charków), "+/- 17" (2013, Ługańsk, Ukraina), "Good" (2009-2010, Lugańsk, Odessa, Charków), "Signs of Sounds" (2006, Ługańsk).

Anna Konik (ur. 1974, Lubliniec) – artystka wizualna i wykładowczyni, doktor sztuk wizualnych. Początkowo kształciła się jako rzeźbiarka, od 2000 roku poświęca się instalacjom wideo, filmom artystycznym i pracom paradokumentalnym. Jej praktyka artystyczna obejmuje również fotografię, rysunek, obiekty artystyczne i prace site-specific. Prowadziła wykłady o sztuce wideo i filmie artystycznym oraz seminaria wideo na akademiach i uniwersytetach sztuk pięknych w Salzburgu, Bielefeld, Berlinie, Poznaniu, Dreźnie, Warszawie, a obecnie prowadzi Pracownię Przestrzeni Filmowej na Wydziale Sztuki Mediów w Szczecinie. Jest laureatką szeregu nagród studenckich, uczestniczyła w rezydencjach artystycznych w instytucjach takich jak np. Delfina Foundation, London (2019), Landis & Gyr Foundation in Zug (2019, 2007), The Rockefeller Foundation Bellagio Centre (2018), Wissenschaftskolleg zu Berlin (2008/2009). Jej prace były prezentowane w instytucjach takich jak np. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Narodowe Muzeum Sztuki Współczesnej w Bukareszcie, Max Liebermann Haus w Berlinie, Konstmuseum & Moderna Museet w Malmö, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie, Galeria Arsenał w Białymstoku.

Alina Jakubenko (ur. 1983, Kijów). Absolwentka Narodowej Akademii Sztuk Pięknych i Architektury w Kijowie. Autorka obrazów, filmów wideo, instalacji, fotografii. Pracuje w przestrzeni publicznej i środowisku miejskim. Kuratorka, członkini R.E.P., Ubik i "unstable group Soshenko 33". Do jej projektów kuratorskich należą: "Tamagotchi" w Centrum Badań Kultury Wizualnej, Narodowy Uniwersytet w Kijowie-Akademia Mohyli; "timeline" (2013) w LabGarage; oraz program wizualny dla rezydencji "Nad Bogom" (2015) w Winnicy. Zajmuje się również muzyką i należy do ukraińskiej sceny muzyki alternatywnej, często występując jako DJ-ka. Mieszka i pracuje w Kijowie.

Bogdan Babenko (ur. 1990) – filozof, doktorant w Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pisze pracę pt. "Syntezy filozofii praktycznej w Uniwersytecie Wileńskim i w Akademii Mohylańskiej w kontekście przemian politycznych XVII-XVIII wieku".

Alevtina Kakhidze (ur. w 1973, r., Żdanowka, obwód doniecki, ZSRR). Mieszka w Muzychi, oddalonym o 26 km od stolicy Ukrainy, Kijowa. Dorastając w Doniecku na Ukrainie (od 1991 r.), okręgu znanym z górnictwa, doświadczyła gwałtownej i chaotycznej transformacji – od ustroju byłego ZSRR po niestabilna niepodległość, w tym niewypowiedzianej wojny między Rosją a Ukrainą, która toczy się do dzisiaj. Uczęszczała do Narodowej Akademii Sztuk Pięknych i Architektury w Kijowie (1999-2004) oraz Akademii Jana van Eycka w Holandii (2004-2006). Od 2018 jest wysłanniczka ONZ ds. tolerancji na Ukrainie. Laureatka Nagrody im. Kazimierza Malewicza w 2008 r., oraz nagród w Konkursie dla Młodych Kuratorów i Artystów (Kijów, Centrum Sztuki Współczesnej NaUKMA, 2002).

Piotr Bosacki (ur. 1979) artysta wizualny związany z poznańską grupą Penerstwo, członek zespołu KOT, kompozytor, autor filmów animowanych i obiektów. Zajmuje się głównie literaturą, balansując na granicy belles-lettres i pisarstwa utylitarnego. W 2010 r. opublikował swoją pierwszą książkę, "Traumtagebuch", z ilustracjami innego członka grupy Penerstwo, Wojciecha Bąkowskiego.

Lesia Khomenko (ur. w 1980, r., Kijów). Khomenko jest autorem obrazów, instalacji, spektakli i filmów. W swoich pracach dekonstruuje obraz narracyjny i przekształca obrazy w obiekty. Interesuje się porównywaniem historii i mitów oraz ujawnianiem narzędzi wizualnej manipulacji. Dzięki umiejętnościom zdobytym na akademii artystycznej w Kijowie (dyplom 2004) konstruuje złożone wypowiedzi krytyczne. W latach 2005-2006 wzięła udział w rezydencji w Centrum Sztuki Współczesnej Akademii Kijowsko-Mohylańskiej, Kijów; 2008 – rezydencji LIA (Leipzig International Art) w Lipsku. Współzałożycielka i członkini R.E.P. (od 2004) r.) i kuratorskiej grupy Hudrada (od 2008 r.). Jej prace były pokazywane na kilku wystawach indywidualnych i zbiorowych, m.in. w ramach 1. Kijowskiego Biennale Sztuki Współczesnej Arsenale w Kijowie, w Narodowym Muzeum Sztuki Ukrainy w Kijowie, Galerii White Box w Nowym Jorku, MUMOK w Wiedniu oraz w Galerii Zachęta w Warszawie. Była nominowana do Pinchuk Art Prize (2009, 2011 i 2013), Future Generations Art Prize (z grupą R.E.P., 2012) oraz Nagrody im. Kazimierza Malewicza (2012 i 2016). Mieszka i pracuje w Kijowie.

Mikołaj Chylak jest artystą wizualnym. Prowadzi Pracownię Malarstwa i Rysunku na Wydziale Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 2018 roku był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2019 roku obronił pracę doktorską pt. "Atlas jako kolekcja i podróż" na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Specjalizuje się w malarstwie oraz rysunku i sitodruku, tworzy wizualizacje do koncertów muzyki współczesnej oraz drobne formy rzeźbiarskie. W latach 2012-2014 współorganizował "Wolne Loty" – cykliczne wydarzenie, które umożliwiało współpracę artystom wizualnym i muzykom. Swoje prace i wizualizacje pokazywał m.in. w Biurze Wystaw, Galerii Kordegarda, Galerii Promocyjnej, Instytucie Polskim (w Berlinie i Lipsku), Filharmonii Podlaskiej, Filharmonii Szczecińskiej, Teatrze Nowym, Żydowskim Instytucie Historycznym, Muzeum POLIN, Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich, i Syczuańskim Instytucie Sztuk Pięknych. Jest współzałożycielem galerii "Pracownia Wschodnia" na warszawskiej Pradze.

Nastia Teor (ur. 1995, Kijów) – artystka wizualna, niezależna graficzka i queer-feministka. Nastia jest członkinią kolektywu komaxa oraz społeczności artystów Room to Bloom i Avtonomi Akadimia. W swoich pracach wykorzystuje grafikę, tekst i wideo; jej praktyki artystyczne, projektowe i aktywistyczne stale się przenikają.

Olexii Kuchanskyi (urodzony/a w Winnicy, UA) – jest niezależną/ym badaczem/ką, artystą/ką i pisarzem/rką queer. Interesuje się głównie eksperymentalną sztuką ruchomego obrazu, jego oddziaływaniem na środowisko naturalne i krytycznymi kulturami przyrody. Publikował/a w Prostory, Your Art, TransitoryWhite, Political Critique, East-European Film Bulletin, Arts of Working Class, Moscow Art Magazine i innych. Jako artyst/ka brał/a udział w Sambatas Stagings (Kijów-Berlin-Helsinki-Londyn, 2021), Postcyberfeminzine (DK Rozy, Saint-Petersburg, 2021), Digital Labor Symposium (Kijów, 2019). Mieszka w Kijowie.

Kasia Hertz jest artystką, twórczynią filmów, aktywistką i organizatorką kultury oraz założycielką kolektywu Kultura Kresu z siedzibą w Białowieży. Jej praktyka uczestnictwa łączy ekologię, antropologię i kulturę cyfrową poprzez solidarność międzygatunkową i relacje sieciowe. Kultura Kresu to nomadyczna przestrzeń/platforma przeznaczona do eksperymentalnych eksploracji w zakresie opowieści, doznań sensorycznych i obrazów. Jej prace były prezentowane na Biennale w Kijowie (Kijów, UA), Kino der Kunst (Monachium, DE), Oberhausen Short Film Festival (Oberhausen, DE), Haus der Kulturen der Welt (Berlin, DE), i Ruhrtriennale Bochum (Bochum, DE).

Katia Libkind (ur. 1991, Władywostok) W 2016 roku ukończyła Państwową Akademię Sztuk Pięknych i Architektury. W 2020 roku została stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Gaude Polonia. Zajmuje się grafika, malarstwem, rzeźba, instalacjami, filmem i krajobrazowe. Kontrowersyjna artystka. Twórczyni oper „Bread, salt, sand” [„Chleb, sól, piasek”], „My treacherous light” [Moje zdradliwe światło], „Limb” [Kończyna], wystawionych przez agencję muzyczną Ukho w latach 2016-2019. Od 2016 do 2019 pracowała w Ukho jako scenografka, w tym przy cyklu koncertów „Voice Architecture” [Architektura głosu]. Członkini i współzałożycielka grupy „Montage”. W 2018 roku została współzałożycielką i stałą uczestniczką warsztatów „Atelenormal”, gdzie współtworzy wszystkie wystawy, rezydencje i projekty. Mieszka i pracuje w Kijowie.

Katia Libkind: „Rok temu chciałam porozmawiać z babcią o sztuce. Ale mówię zaledwie rok później, kiedy ona już nie żyje, i nie do końca mówię o sztuce. Nie zawsze rozumiem, do kogo się zwracam, obraz się rozpada. Bagno, geny, śmierć, bajka, mocz, uśmiech, strach przed pieniędzmi, sukienka, ciało, urodziny – wszystko to zatopione jest w jednym długim toaście i gubi się w świętowaniu, fragmenty przenikają się nawzajem, tak naprawdę nie mogę nic powiedzieć”.

Max Skorwider – grafik, ilustrator i twórca plakatów, pracuje w Katedrze Komunikacji Wizualnej Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Ukończył Wydział Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 2010 roku uzyskał tytuł doktora sztuki. Jest laureatem wielu nagród w Polsce i za granicą. Prowadzi zajęcia z projektowania graficznego w Szkole Grafiki Komputerowej SowaEdu oraz zajęcia z rysunku i malarstwa kreatywnego dla dzieci i dorosłych. Ponadto pracuje jako ilustrator książek dla dzieci. Szczególnie zasłynął współpracą z Bogusiem ́Janiszewskim, znanym pisarzem i popularyzatorem nauki.

Kateryna Lisovenko otrzymała dyplom z edukacji artystycznej na Akademii Sztuk Pięknych w Kijowie. Jej język artystyczny wywodzi się z dziedzictwa tradycji socjalistyczno-realistycznej, które później przekształciło się w proces aktywnej reewaluacji istniejących kontekstów. W swojej praktyce odwołuje się do badań na temat władzy i ideologii, a także procesu przejścia od radzieckiego do współczesnego porządku. W jej pracach, bez względu na wybrany temat, często pojawia się wizerunek ofiary zdominowanej przez tradycje akademii sztuk pięknych, przemoc, tyranię religii czy doświadczającej prześladowań. Praca pochodzi z najnowszego cyklu prac artystki i powstała w trakcie trwającej agresji Rosji na Ukrainę. Opór, wola i siła płynące z doświadczenia prawdziwej sprawiedliwości to główny motyw przewodni tej serii prac.

Monika Drożyńska (ur. 1979 r., Polska). Absolwentka, a obecnie doktorantka, Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Hafciarka, aktywistka, artystka sztuk wizualnych. Interesuje się językiem, który eksploruje poprzez ręcznie wykonywane hafty. Współpracowała z Narodową Galerią Sztuki Zachęta, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Muzeum Współczesnym we Wrocławiu, Mumok w Wiedniu, Muzeum Ludwiga w Budapeszcie, Bozarem w Brukseli oraz Sotheby’s w Tel Awiwie. Jej prace znalazły się w zbiorach Bunkra Sztuki, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie, Muzeum Narodowego w Kijowie i Lentos w Linz, Austria.

Daniil Nemyrovskyi (ur. 1993, Mariupol, Ukraina) Artysta, badacz i nauczyciel. Studiował na Wydziale Scenografii, Teatru, Filmu i Telewizji Państwowej Akademii Sztuk Pięknych i Architektury (2011-2017) i na Kijowskiej Akademii Sztuk Medialnych (2015-2017), uczestniczył w seminarium Method Fund (2018). Od 2020 roku uczy w oddziale NAOMA w Mariupolu. Prezentował swoje prace na wystawach w Mariupolu, Kijowie, Dnieprze, Charkowie (Ukraina), Klementowicach (Polska), m.in. na wystawach osobistych „Miasto Słońca. Utopia” (2021, Mariupol), „Collective, video” (2020, Kijów). Mieszka i pracuje w Kijowie i Mariupolu.

Denis Pankratov (ur. 1988, Chmielnicki, Ukraina) Artysta, badacz, kurator. Zajmuje się działalnością kulturalna i społeczną w Chmielnickim, Kijowie i Berlinie. Współzałożyciel (2015) i współtwórca licznych seminariów badawczych i artystycznych Method Fund. Kurator projektów wystawienniczych i seminariów praktycznych: „Rozczarowanie rzeczami” (2015), „Muzeum. Fundacja” i „Chleb. Socjalny realizm” (2016) w Muzeum Sztuki w Chmielnickim. Prezentował wystawy indywidualne w Narodowym Muzeum Sztuki Ukrainy (2018), Muzeum Terytorium Terroru (2020, Lwów). Od 2021 roku współtworzy prywatną przestrzeń wystawienniczą – Przestrzeń Wewnętrzna, Lwów – a od 2022 roku, program edukacyjny dotyczący teorii i praktyki sztuki współczesnej „Prospani istoriji”, przy wsparciu Miejskiego Centrum Sztuki we Lwowie. Od 2019 roku mieszka i pracuje we Lwowie, gdzie prowadzi badania nad stosunkami pracy w okresie międzywojennym, historią kobiet i międzyetniczną historią Lwowa i Zachodniej Ukrainy.

Zuzanna Hertzberg – córka Anny, wnuczka Krystyny i Janiny, artystka interdyscyplinarna, aktywistka i badaczka. Jej działalność artystyczna obejmuje malarstwo, performance, tekstylia i asamblaż. Jest autorką instalacji i kolaży wykorzystujących materiały archiwalne. Interesuje ją przeplatanie się pamięci indywidualnej i zbiorowej oraz poszukiwania tożsamości w mechanizmach przywłaszczania i restytucji dziedzictwa mniejszości, a zwłaszcza kobiet, a także zagadnienia dotyczące geopolityki i strategii marginalizacji niewygodnych narracji. Stopień doktory uzyskała na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych („Przestrzenie Ignorancji”, 2018). Studia doktoranckie ukończyła w Katedrze Nowych Mediów: Pracownia Malarstwa i Pracownia Sztuki Domeny Publicznej Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (promotorzy: prof. Leon Tarasewicz i prof. Krzysztof Wodiczko). W 2011 ukończyła z wyróżnieniem Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie z tytułem magistra malarstwa (prof. Leon Tarasewicz i dr Paweł Susid, Pracownia Malarstwa). Jest również absolwentką wydziału grafiki Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi.

Valentina Petrova (ur. 1984, Praga, Czechy) – artystka, kuratorka. Obecnie mieszka i pracuje w Kijowie. Jej praktyka artystyczna koncentruje się przede wszystkim na tematach pracy, ubóstwa, przemocy dyskursywnej i krytyki instytucjonalnej. Studiuje elementy performatywne formy, a w formułowaniu wypowiedzi zwraca szczególną uwagę na kontekst, na politykę. Brala udział w programach "Course of Art " (Kijów, kuratorki: Kateryna Badianova i Łada Nakonechna) oraz "School of Engaged Art " (St. Petersburg, kuratorzy/rki: Chto Delat). Uczestniczyła w wystawach zbiorowych: “The Cave of the Golden Rose” [Jaskinia złotej róży] (Closer Art Centre, Kijów, Ukraina, 2019), "Sąsiedzi" (Warszawa W Budowie 10, Polska, 2018), "Spinning wheel, sword and deer" [Koło, miecz i jeleń] (Muzeum Historii Lokalnej Stanicy Ługańskiej, Ukraina, 2017), "What in Me Is Feminine?" (Visual Culture Research Centre, Kijów, Ukraina, 2015).

Lesia Pcholka (ur. 1989, Białoruś) Artystka i aktywistka. Wykorzystuje praktyki fotograficzne, wideo i partycypacyjne do zgłębiania tematów pamięci, tożsamości i życia codziennego. W 2016 roku utworzyła VEHA – niezależną inicjatywę społeczną i kulturalną poświęcona zbieraniu i archiwizowaniu starych zdjęć amatorskich. Artyści i artystki współpracujące w ramach VEHA koncentrują się na pamięci społecznej i indywidualnych wspomnieniach i losach Białorusinów i Białorusinek. Celem VEHA jest promocja białoruskich tradycji. W latach 2018-2021 grupa wydała dwa albumy fotograficzne z opowieściami z życia mieszkańców białoruskich wsi, prezentujące ważne rytuały życia codziennego. Ponad 1000 osób odpowiedziało na zaproszenie do wzięcia udziału w projekcie i przesłało zeskanowane zdjęcia ze swoich albumów rodzinnych.

Nina Savenko (ur. 1988, Kijów) – artystka pracująca głównie w technice litograficznej. Współorganizatorka otwartej pracowni graficznej z litografią, akwafortą i linorytem – "Pracownia Litografii 30" w Kijowie. Współorganizatorka aukcji sztuki "Cena druku " w 2018. roku. Uczestniczyła w zbiorowych wystawach w Ukrainie i za granicą oraz (od 2017 roku) w wielu festiwalach tematycznych i wydarzeniach artystycznych poświęconych drukowi ręcznemu. W swoich pracach stara się odkrywać tematy kobiecości, trudy istnienia i przyszłości. W latach 2008-2012 praktykowała u słynnego ukraińskiego grafika, W.M. Iwanow-Akhmetova. W trakcie studiów rozpoczęła pracę w technice litograficznej. Absolwentka Wydziału Grafiki Państwowego Instytutu Politechniki w Kijowie. Jej prace były prezentowane na licznych wystawach międzynarodowych i ukraińskich, w tym na wystawach w Educatorium (Kijów, Ukraina 2017), Arsenale Sztuki (Kijów, 2018), Instytucie Francuskim w Ukrainie (Kijów, 2018), Artvit (Dnipro, Ukraina 2018), Ukraińskim Instytucie Sztuki Współczesnej (Chicago, USA, 2018), Kijowskim Tygodniu Sztuki (Kijów, Ukraina, 2019), KulturDialog, Trzecie Międzynarodowe Biennale Druku (Erewan, Armenia, 2021) Muzeum Litografii Sztuki (Tidaholm, Szwecja, 2021) i wielu zbiorowych wystawach w Ukrainie.

Ada Rączka (ur. 1997, Warszawa) – pracują z obrazem, tekstem i wideo. Poszukują sposobów wizualnej i tekstowej reprezentacji pracy reprodukcyjnej, w tym: sprzątania, gotowania, dbania i opieki. Autor/ka poetyckiej książki Nie róbmy nic, błagam. Ale powiedzmy innym, że robiłyśmy (2019) i, wspólnie z Girls* to the Front i Zofką Koftą, art-zina Próba wyjścia z brzucha | Próba wejścia do brzucha” (2021). Interesuje je język niebinarny. Studiowały sztukę w klasie Judith Hopf w Stadelschulewe Frankfurcie nad Menem.

Anna Scherbyna (ur. 1988, Zaporoże, Ukraina) – artystka i rzemieślniczka. Ukończyła Szkołę artystyczną im. Grekowa w Odessie oraz Narodową Akademię Sztuk Pięknych i Architektury w Kijowie z dyplomem w zakresie malarstwa. Brała udział w programie "Course of Art" [Kurs Sztuki] (Kijów, kuratorki: Kateryna Badianova i Łada Nakonechna). Członkini Team of Specific Dates [Zespołu Konkretnych Dat] (2015-2017). Zajmuje się głównie malarstwem i rysunkiem oraz wideo i instalacjami. W swoich pracach odwołuje się do wizualnych tradycji ukraińskiej szkoły rysunku przy użyciu metod powtarzania i powielania. Mieszka i pracuje w Kijowie.

Liliana Zeic (Piskorska) (ur. 1988). Wrocławska artystka wizualna, doktora sztuk pięknych, aktywistka. W swojej praktyce artystycznej analizuje zagadnienia społeczne z perspektywy feministyczno-queerowej, podejmuje tematykę queerowości i nieheteronormatywności oraz czerpie z doświadczeń związanych z dorastaniem w regionie Europy Środkowo-Wschodniej. Posługuje się video, fotografią, obiektem i tekstem, tworząc projekty intermedialne i performatywne oparte na badaniach naukowych. Jest finalistką Forecast Forum w Haus der Kulturen der Welt w Berlinie w 2017 roku oraz laureatką Nagrody Publiczności: Widoki 2019 Narodowej Galerii Sztuki Zachęta. Brała udział w ponad 100 wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Jej prace znajdują się w zbiorach prywatnych i publicznych (jak np. Narodowa Galeria Sztuki Zachęta, Muzeum Sztuki Współczesnej we Wroclawiu, Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu). Od lutego 2020 roku tworzy pod pseudonimem Zeic.

Larisa Venediktova – performerka, reżyserka i kuratorka. W latach 1997-2004 studiowała taniec współczesny na Międzynarodowym Uniwersytecie Słowiańskim. W latach 2003-2005 studiowała w szkole "Do Tantsa" z choreografem Minem Tanaka. Od 2000 pracuje w TanzLaboratorium (z siedzibą w Kijowie), grupą eksperymentującą ze sztuką performensu, działającą na granicy tańca współczesnego, teatru, tekstów i sztuk wizualnych. Grupa realizuje projekty site specific badające poczucie czasu w odkrytych przypadkiem lub specjalnie wybranych przestrzeniach.

Marek Wasilewski – artysta, kurator i autor esejów o sztuce. Pracuje na Wydziale Animacji i Intermediów Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, gdzie w latach 2013–2018 prowadził Interdyscyplinarne Studia Doktoranckie. W latach 1994–2013 redaktor naczelny "Zeszytów Artystycznych", periodyku niegdyś wydawanego przez Akademię Sztuk Pięknych a obecnie przez Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu. W latach 2001–2017 redaktor naczelny "Czasu Kultury". Od 2017 roku dyrektor Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu. Publikował w czasopismach takich jak: "Czas Kultury", "Piktogram", "Res Publica Nova", "Art Monthly", "International Journal of Education through Art", "Springerin", "Art" oraz "Design & Communication in Higher Education". Autor książek "Sztuka nieobecna" (1999); "Seks, pieniądze i religia – rozmowy o sztuce brytyjskiej" (2001), oraz "Czy sztuka jest wściekłym psem?" (2009). Członek sekcji polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA.

Vova Vorotniov (ur. 1979, Kijów) – współczesny artysta wywodzący się ze sztuki graffiti. Studiował filozofię na Uniwersytecie Tarasa Szewczenki w Kijowie oraz na Akademii Kijowsko-Mohylańskiej. W swoich badaniach, jako etnograf miejski, Vorotniov śledzi zanikającą sowiecką kulturę materialną i jej przekształcenie w postradzieckie formy, koncentrując się na procesach dekomunizacji, wandalizmu, współczesnej ukraińskiej (nie)architekturze spontanicznej i trash culture. Brał udział w wielu wystawach na Ukrainie i za granicą; jako fotograf jest reprezentowany przez Galerię Czułość w Warszawie. W ubiegłym roku brał udział w inicjatywie artystycznej i wystawie "De ne de" w Kijowie poświęconej dekomunizacji w Ukrainie. Mieszka i pracuje w Kijowie.

Zbiok Czajkowski wywodzi się ze środowiska graffiti i sztuki ulicznej. W swojej praktyce artystycznej posługuje się przede wszystkim szeroko rozumianym malarstwem, muralem, grafiką i ilustracją. Jego najbardziej rozpoznawalne realizacje artystyczne powstały w przestrzeni publicznej. Posługuje się charakterystycznym stylem malarskim wywodzącym się z estetyki ulicznej, malarstwa początku XX wieku, popkultury i internetu. Porusza kwestie nierówności społecznych, przemocy, dyskryminacji i wyobcowania jednostki. Od 2019 roku prowadzi fakultatywne zajęcia ("Sztuka w przestrzeni publicznej") w Instytucie Sztuk Wizualnych Uniwersytetu Zielonogórskiego. W 2010 roku zdobył Grand Prix w konkursie malarskim Geppert Young organizowanym przez Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu. W 2011 roku został stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Projekt graficzny: Uliana Bychenkova (UA-DE)

Uliana Bychenkova jest artystką, kuratorką, graficzką i badaczką. Pracuje głównie przy projektach książkowych lub wizualnych z zakresu kultury i sztuki. Współpracowała z: Centrum Badań Kultury Wizualnej (Kijów), niezależnym wydawnictwem Medusa (Kijów), Wydawnictwem IST (Charków), Mystetskyi Arsenal (Kijów), Instytutem Ukraińskim (Kijów), Wolnym Uniwersytetem w Berlinie (Berlin), Uniwersytetem w Poczdamie (Poczdam), Technische Universitat w Dreźnie (Drezno), Europa-Universita w Viadrina (Frankfurt nad Odrą).

Kuratorki: Anna Łazar (PL) i Łada Nakonechna (UA-DE)

Lada Nakonechna jest artystką mieszkającą i pracującą w Kijowie. W swoich pracach posługuje się środkami artystycznymi takimi jak rysunki, fotografie, instalacje i spektakle. Jest współredaktorką czasopisma literackiego, artystycznego i politycznego Prostory.net.ua, oraz członkinią kolektywu kuratorsko-aktywistycznego Hudrada. Od 2005 roku jest członkinią grupy R.E.P. (Revolutionary Experimental Space/Rewolucyjna Przestrzeń Eksperymentalna). Od 2012 roku jest kuratorką niezależnego programu edukacyjnego, Course of Art w Kijowie oraz współzałożycielką Method Fund.

Anna Łazar – kuratorka Muzeum Sztuki w Łodzi. Współpracuje z czasopismem "Czas Literatury", członkini redakcji czasopisma "Nowa Europa Wschodnia". Wykładowczyni w Instytucie Badań Literackich PAN (2020-2021) oraz w Instytucie Sztuki PAN (2019-2022). Tłumaczka (m.in. "Why There Are Great Artists in Ukraine", 2020 i Oksany Zabużko, "Planeta Piołun", 2022). Pracowała w dyplomacji publicznej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako zastępczyni dyrektora i jako dyrektora w Instytutach Polskich w Kijowie (2008-2014) i w Sankt Petersburgu (2015-2018). Członkini sekcji polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA.

Pomysłodawcą i organizatorem wystawy jest Instytut Adama Mickiewicza; ekspozycja powstała we współpracy z polskimi instytucjami kultury i galeriami sztuki oraz przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Język Polish

zabójstwo do przyjęcia

artyści wspierają Ukrainę

projekt polsko-ukraiński

Ukraina