XIX Konkurs Chopinowski 2025: jurorzy, którzy zdecydują o losach pianistów i pianistek

krzysztof_jablonski_1985_konkurs_chopinowski_pap_19851020_00a.jpg, default, Krzysztof Jabłoński podczas koncertu finałowego XI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Sali Koncertowej Filharmonii Narod

#muzyka

Jury XIX Konkursu Chopinowskiego 2025 to siedemnaścioro wybitnych artystów z całego świata, w tym laureaci poprzednich edycji. Przewodniczącym został Garrick Ohlsson – legenda światowej pianistyki. Sprawdź, kim są wszyscy członkowie jury.

Podczas pierwszego Konkursu Chopinowskiego, w 1927 roku, do Warszawy przyjechało 26 muzyków z ośmiu krajów; nocowali w prywatnych mieszkaniach rodzin i przyjaciół organizatorów wydarzenia. Z dzisiejszej perspektywy wydaje się, że występujących pianistów było bardzo mało – w 2025 roku do XIX edycji Konkursu zgłosiło się aż 642 muzyków. 162 pianistów i pianistek wystąpiło w Warszawie podczas eliminacji, a do I etapu chopinowskich igrzysk przystąpi niemal 80 osób.

W 1927 roku artystów oceniało 14 jurorów, choć nie przez cały czas trwania zmagań – Aleksander Michałowski zrezygnował po pierwszej turze (ponieważ odpadła jego uczennica, Maria Barówna), a Alfred Hoehn dołączył do jury w ostatnim etapie. Głównym zadaniem obserwujących-oceniających było wskazanie pianisty, który najbliższy jest chopinowskim nutom i zainicjowanie dyskusji o tym, w jaki sposób należy wykonywać Chopina (innymi słowy – starano się zlikwidować pianistyczne nawyki, które były modne, ale nie mają nic wspólnego z tekstem źródłowym). Dzisiaj jury liczy sobie siedemnaścioro wybitnych specjalistek i specjalistów zajmujących się wykonywaniem muzyki Fryderyka Chopina; większość z nich sama uczestniczyła w Konkursie i odnosiła sukcesy.

Członków jury powołuje i odwołuje Dyrektor Konkursu – dr Artur Szklener, dyrektor Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, a Przewodniczącego – Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (na wniosek Dyrektora Konkursu). Decyzje jury podejmowane są w jawnym głosowaniu, uznawane zwykłą większością głosów. Do czasu rozstrzygnięcia Konkursu jurorzy są zobowiązani do nieujawniania swych opinii o uczestnikach i wynikach poszczególnych etapów.

Garrick Ohlsson – przewodniczący jury Konkursu Chopinowskiego

Pianista, urodzony 3 kwietnia 1948 roku w Bronxville w stanie Nowy Jork. Zwycięzca VIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1970 roku – dokonał tego jako pierwszy i do tej pory ostatni Amerykanin w historii. Jest również pierwszym w niemal stuletniej historii konkursu przewodniczącym składu jurorskiego, który nie jest Polakiem.

Pierwsze lekcje fortepianu rozpoczął w wieku ośmiu lat w Westchester Conservatory of Music. Gdy miał 13 lat, talent zaprowadził go do prestiżowej Juilliard School w Nowym Jorku. Jego najważniejszymi nauczycielami byli Olga Barabini, Claudio Arrau, Rosina Lhévinne i Irma Wolpe.

Już przed swoim warszawskim triumfem Garrick Ohlsson odnosił poważne pianistyczne sukcesy: zwyciężył pierwszą nagrodę Konkursu Pianistycznego im. Busoniego w Bolzano (1966) i Konkursie Pianistycznym w Montrealu (1968). Jednak to Konkurs Chopinowski przyniósł mu prawdziwie międzynarodową sławę – jego nazwisko zaistniało nie tylko na Zachodzie, ale i za żelazną kurtyną.

Związek Ohlssona z Polską jest wyjątkowo silny – od czasu triumfu w Warszawie odbył tutaj niemal tuzin tournée i cieszy się w naszym kraju ogromną popularnością. Jego repertuar nie ogranicza się do Chopina, sięga od czasów Haydna i Mozarta po dzieła współczesne (czasami pisane specjalnie dla niego, jak Oceans Apart Justina Della Jojo). Wśród dorobku fonograficznego Garricka Ohlssona największą uwagę przykuwają dziesięciopłytowy zapis wszystkich sonat Beethovena (trzeci wolumin został nagrodzony Grammy), trzypłytowy box koncertów fortepianowych Beethovena i szesnastopłytowy komplet dzieł Chopina.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Garrick Ohlsson, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

garrick_ohlsson.jpeg

John Allison

Krytyk muzyczny, redaktor i muzykolog, urodzony w 1965 roku w Kapsztadzie. Ukończył studia doktoranckie w zakresie muzykologii, jak również instrumentalistyki i kompozycji. W 1989 roku przeprowadził się do Londynu, gdzie był krytykiem muzycznym magazynów „The Times” (1994–2005) oraz „The Sunday Telegraph” (2005–2014), od 2014 roku pisze do „The Telegraph”; publikował również w wielu innych tytułach prasowych. Od 2000 roku jest redaktorem naczelnym brytyjskiego miesięcznika „Opera Magazine”.

Jest autorem książki poświęconej Edwardowi Elgarowi i przewodnika operowego; jego artykuły znajdziemy również w słowniku Grove’a – jednej z najważniejszych muzycznych encyklopedii świata, i bedekerze operowym wydanym przez wydawnictwo Penguin.

Był jednym z inicjatorów International Opera Awards, które od 2013 roku przyznają wyróżnienia twórcom i twórczyniom opery, nagraniom, festiwalom oraz konkretnym teatrom. Zasiadał w jury wielu konkursów muzycznych, m.in. bukareszteńskiego Le Grand Prix de l’Opéra i PromFest w estońskiej Parnawie.

Dwukrotnie przewodził jury Konkursu Wokalnego im. Stanisława Moniuszki w Warszawie. Konkurs Chopinowski będzie oceniał pierwszy raz w życiu. Od lat szczególne miejsce wśród jego zainteresowań zajmuje muzyka i kultura regionu Europy Środkowej i Wschodniej.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

John Allison, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

john_allison.jpeg

Julianna Awdiejewa (Yulianna Avdeeva)

Zwyciężczyni XVI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 2010 roku. Była pierwszą pianistką, która zdobyła główną nagrodę, od 1965 roku, kiedy zwyciężczynią została Martha Argerich. Pierwszymi laureatkami pierwszego miejsca na chopinowskim podium zostały w 1949 roku ex aequo Bella Dawidowicz i Halina Czerny-Stefańska.

Urodzona 3 lipca 1985 roku w Moskwie, naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku pięciu lat u Eleny Iwanowej w moskiewskiej Szkole im. Gniesinych, placówce założonej w 1895 roku przez siostry Jewgienię, Jelenę i Marię Gniesine. Jej kolejnym moskiewskim nauczycielem był Władimir Tropp. Następnie uczęszczała do klasy Konstantina Szerbakowa w Zürcher Hochschule der Künste; po ukończeniu studiów została jego asystentką. Była również studentką Akademii Fortepianu nad Jeziorem Como, gdzie doskonaliła swoje umiejętności pod okiem m.in. Fou Ts’onga – laureata V Konkursu Chopinowskiego (1955), Dmitrija Baszkirowa i Williama Granta Naboré’go.

Julianna Awdiejewa, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Awdiejewa dwukrotnie została laureatką drugiego miejsca ważnych konkursów: Międzynarodowego Konkursu Muzycznego w Genewie (2006) i Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy (2007). Warszawski Konkurs stał się przepustką do międzynarodowej kariery.

Koncertowała z takimi zespołami jak Los Angeles Philharmonic (Gustavo Dudamel), Montreal Symphony (Kent Nagano), Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin (Marek Janowski), London Philharmonic (Vladimir Jurowski), Kremerata Baltica (Gidon Kremer), SWR Symphonieorchester, Dresden Philharmonic czy Orkiestra Filharmonii Narodowej. W 2013 roku nagrała dla Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina koncerty fortepianowe Chopina na fortepianie Erarda z 1849 roku z Orkiestrą XVIII Wieku pod dyrekcją Fransa Brüggena.

Nagranie występów pianistki z Konkursu Chopinowskiego w 2010 roku zainaugurowało Błękitną serię NIFC – nagrania wyróżniających się uczestników warszawskiego Konkursu. W 2019 roku, razem ze skrzypkiem Gidonem Kremerem i wiolonczelistką Giedre Dirvanauskaite, nagrała album poświęcony muzyce kameralnej Mieczysława Wajnberga, który ukazał się nakładem Deutsche Grammophon.

Michel Béroff

Pianista, dyrygent i pedagog, urodzony w 1950 roku w Épinal. W wieku 17 lat zwyciężył w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym Oliviera Messiaena w Royan (1967), w którego jury zasiadał autor Kwartetu na koniec czasu we własnej osobie. Michel Béroff uznawany jest za jeden z największych autorytetów w dziedzinie interpretacji muzyki Messiaena.

Studiował u François Cholé w Konserwatorium w Nancy, następnie uczęszczał do klasy Pierre’a Sancana w paryskim Konserwatorium. Konkursowy sukces w Royan rozpoczął błyskotliwą karierę młodego pianisty. Występował pod batutą najwybitniejszych dyrygentów II połowy XX wieku: Claudia Abbado, Daniela Barenboima, Leonarda Bernsteina, Pierre’a Bouleza, Seijiego Ozawy czy Esa-Pekki Salonena.

Sam również zajmował się dyrygenturą; kierował m.in. kameralną orkiestrą mediolańskiego teatru La Scala, Orchestre National de Lyon i Orchestre National de Lille. Poza tym uważnie studiował repertuar fortepianowy dla leworęcznych pianistów, którego najsłynniejszym przykładem jest Koncert fortepianowy na lewą rękę D-dur Maurice’a Ravela – skomponowany na prośbę Paula Wittgensteina, brata Ludwiga, który stracił prawe ramię w wyniku ran poniesionych w czasie I wojny światowej (wydarzyło się to w Polsce, pod Zamościem). Innym znanym przykładem leworęcznego repertuaru są niektóre ze Studiów nad Chopinowskimi etiudami Leopolda Godowskiego, w których polsko-amerykański pianista zaaranżował utwory wymagające od muzyków w oryginale niezwykłej wirtuozerii technicznej, w sposób niemal niemożliwy do zagrania. Część etiud została rozpisana wyłącznie do grania lewą ręką.

Michel Béroff przez niemal 25 lat związany był kontraktem z wytwórnią EMI, dla której nagrał kilkadziesiąt płyt, m.in. komplet dzieł na fortepian i orkiestrę Messiaena, Liszta, Prokofiewa i Strawińskiego. Dla Deutsche Grammophon nagrał Koncert fortepianowy na lewą rękę Ravela z London Symphony Orchestra, pod batutą Claudia Abbado. Jego najnowsze nagrania obejmują komplet utworów fortepianowych Debussy’ego. Michel Béroff był pięciokrotnie laureatem prestiżowej francuskiej nagrody fonograficznej Grand Prix du Disque.

Przez ćwierć wieku wykładał w Konserwatorium Paryskim. Jako redaktor brał udział w pracach nad urtekstową edycją utworów fortepianowych Debussy’ego. Regularnie prowadzi mistrzowskie kursy w wielu krajach, w tym w Japonii, Chinach, USA, Anglii, Niemczech, we Francji i Włoszech. Wielu jego uczniów zdobyło najwyższe nagrody w międzynarodowych konkursach. Jednym z jego wychowanków jest Seong-Jin Cho – zwycięzca XVII Konkursu Chopinowskiego w 2015 roku.

Francuski pianista zasiadał w jury wielu ważnych konkursów pianistycznych, w tym moskiewskiego Konkursu Czajkowskiego, Konkursów: im. Van Cliburna w Fort Worth, im. Clary Haskil w Vevey, im. Artura Rubinsteina w Tel Awiwie oraz konkursie Long-Thibaud-Crespin w Paryżu. W 2025 roku po raz pierwszy zasiądzie w jury Konkursu Chopinowskiego.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Michel Béroff, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

michel_beroff.jpeg

Sa Chen

Laureatka czwartej nagrody na XIV Konkursie Chopinowskim w 2000 roku. Została również wyróżniona nagrodą specjalną Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie polonezów. Karierę koncertową łączy z działalnością pedagogiczną i społeczną.

Urodzona w 1979 roku w Chongqingu. Pochodzi z artystycznej rodziny – jej matka była baletnicą, a ojciec waltornistą – byli członkami wędrownej trupy artystycznej działającej przy Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej. Sa Chen rozpoczęła naukę gry na fortepianie w wieku dziewięciu lat pod kierunkiem Dana Zhaoyi – nazywanego „ojcem chrzestnym chińskiej pianistyki”. Na pierwsze lekcje dojeżdżała nocnym pociągiem wraz z matką do Chengdu. Kontynuowała naukę u tego samego profesora w Konserwatorium Muzycznym w Syczuanie (1991–1995) oraz Wyższej Szkole Sztuki w Shenzhen (1995–1997). Dalsze studia odbyła w Londynie, w Guildhall School of Music and Drama, pod kierunkiem Joan Havill (1997–2000).

W 1996 roku, jako siedemnastolatka, została najmłodszą laureatką Leeds International Piano Competition, zajęła czwarte miejsce. W 2005 roku została laureatką trzeciej nagrody na teksańskim Van Cliburn International Competition. Od tamtej pory jej kariera pianistyczna nabrała rozpędu. Występowała z London Philharmonic Orchestra, WDR Sinfonieorchester, Los Angeles Philharmonic, Shanghai Symphony Orchestra oraz innymi prestiżowymi zespołami. Odbyła tournée po chińskich salach koncertowych z Orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie, na których prezentowała koncerty fortepianowe Fryderyka Chopina.

Jako kameralistka współpracuje m.in. z Gidonem Kremerem i Natalie Guttman. W dyskografii Sa Chen odnajdziemy zarówno muzykę Chopina, Liszta, Schumanna, Rachmaninowa, jak i współczesnych kompozytorów chińskich. Na krążku Memories Lost z 2015 roku prezentowała utwory m.in. Qigang Chena, Xiao Han Wanga i Juliana Yu. Według krytyków „BBC Music Magazine” jest to najciekawsze nagranie współczesnej chińskiej muzyki w historii fonografii.

Pianistka aktywnie angażuje się w działalność charytatywną i społeczną, szczególnie bliska jest jej tematyka ekologiczna. Jest również zaangażowana w pomoc dzieciom z niepełnosprawnościami, chętnie koncertuje w szkołach integracyjnych i angażuje się w akcje charytatywne.

Sa Chen jest także cenioną jurorką konkursów muzycznych, była członkinią m.in. konkursów pianistycznych w Leeds i im. Busoniego w Bolzano, ale i konkursów muzycznych dla dzieci. W 2021 roku była jurorką XVIII Konkursu Chopinowskiego.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Sa Chen, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

sa_chen.jpeg

Akiko Ebi

Laureatka piątej nagrody – ex aequo z Ewą Pobłocką, koleżanką z jurorskiej ławy – X Konkursu Chopinowskiego w 1980 roku.

Urodzona w 1953 roku w Osace. Kształciła się w Narodowym Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Tokio, a następnie kontynuowała naukę w Konserwatorium Paryskim u tak znakomitych pedagogów jak Aldo Ciccolini, Vlado Perlemuter i Louis Kentner. Międzynarodową karierę rozpoczęła od spektakularnych sukcesów konkursowych.

W 1975 roku zdobyła Grand Prix w Międzynarodowym Konkursie im. Marguerite Long i Jacques’a Thibaud w Paryżu (dzisiaj konkurs Long-Thibaud-Crespin). Pięć lat później zaistniała na Konkursie Chopinowskim, gdzie zdobyła uznanie Marthy Argerich, swojej późniejszej mentorki i współpracowniczki.

Występowała z najwybitniejszymi orkiestrami świata – m.in. pod batutą Fransa Brüggena, Stanisława Skrowaczewskiego, Marka Janowskiego, Theodora Guschlbauera, Lawrence’a Fostera i Yutaki Sada. Ale Akiko Ebi jest również aktywną kameralistką. Występuje m.in. z Quintette Moraguès, Parisii Quartet i Via Nova Quartet; grywa również recitale na dwa fortepiany z Marthą Argerich.

Japońska pianistka nagrała komplet etiud, preludiów, nokturnów i impromptus Chopina, a także jego Koncert e-moll. Nagrywała również dzieła Brahmsa, Liszta, Francka, Weberna, Piernégo, Griega i Ravela. Jej nagrania były wielokrotnie wyróżniane. Zdobyła dwie prestiżowe nagrody fonograficzne Grand Prix d’Or – jedną za płytę z utworami Dynama-Victora Fumeta, a drugą za nagranie utworów Hikari Ōe. To ostatnie nagranie zwróciło uwagę światowej krytyki na tego wyjątkowego kompozytora, jednego z niewielu szeroko znanych kompozytorów z niepełnosprawnością intelektualną i rozwojową.

Akiko Ebi zasiadała w jury Konkursu Chopinowskiego dwukrotnie, w latach 2015 i 2021, podczas XVII i XVIII Konkursu.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Akiko Ebi, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

akiko_ebi.jpeg

Nelson Goerner

Wystąpił w finale XIII Międzynarodowego Konkursu Fortepianowego im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1995 roku; nie znalazł się jednak na podium. Nelson Goerner jest jednym z najistotniejszych ambasadorów polskiej muzyki fortepianowej na świecie.

Urodzony w 1969 roku w argentyńskim San Pedro. Edukację muzyczną rozpoczął w Konserwatorium w Buenos Aires, gdzie studiował pod kierunkiem Jorge Garrubby, Juana Carlosa Arabíana i Carmen Scalcione. W 1986 roku zwyciężył Konkurs Pianistyczny im. Franciszka Liszta, a ten sukces otworzył mu drogę do międzynarodowej kariery. Swoje umiejętności doskonalił w Konserwatorium Genewskim w klasie Marii Tipo. W 1990 roku zdobył pierwszą nagrodę w organizowanym od 1939 roku Concours de Genève.

Regularnie koncertuje w największych salach koncertowych w Europie, Japonii i obu Amerykach. W 2003 roku zadebiutował na letnich koncertach promenadowych BBC Proms, których jest regularnym gościem. Jest również aktywnym kameralistą. Istotnym elementem jego repertuaru są utwory na dwa fortepiany; występuje w duecie z legendarną Marthą Argerich – zwyciężczynią VII Konkursu Chopinowskiego w 1965 roku – a także z Aleksandrem Rabinowiczem i swoją żoną, Rusudan Alavidze.

Nelson Goerner, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Nelson Goerner jest szczególnie ceniony za swoje interpretacje muzyki Fryderyka Chopina. Jego nagrania na instrumentach historycznych, zrealizowane w ramach serii The Real Chopin dla Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, zostały uhonorowane prestiżowymi francuskimi nagrodami fonograficznymi Diapason d’Or.

Dwukrotnie zasiadał w jury Konkursu Chopinowskiego – w 2010 i 2015 roku.

Krzysztof Jabłoński

W 1985 roku został laureatem III nagrody XI Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Pięć lat później, w 1990 roku, zdobył I miejsce na VI Konkursie im. Artura Rubinsteina w Tel Awiwie.

Urodzony w 1965 roku we Wrocławiu. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku sześciu lat pod kierunkiem Janiny Butor, która była jego nauczycielką aż do momentu rozpoczęcia studiów w Akademii Muzycznej w Katowicach. Tam kształcił się w klasie wybitnego pianisty i pedagoga Andrzeja Jasińskiego. Już jako dwunastolatek po raz pierwszy wystąpił z orkiestrą. Trzy lata później, w wieku 15 lat, zajął V miejsce na prestiżowym Konkursie Premio Dino Ciani w Mediolanie, będąc najmłodszym uczestnikiem tego wydarzenia. Jego talent został wówczas doceniony przez przewodniczącego jury, Nikitę Magaloffa, który zaprosił go na kursy mistrzowskie.

Krzysztof Jabłoński regularnie występował na scenach Europy, obu Ameryk i Azji. Koncertował pod batutą tak znakomitych dyrygentów jak Andrzej Boreyko, Krzysztof Penderecki, Jerzy Semkow, Witold Rawicki i Jan Krenz. Ważną częścią jego działalności artystycznej jest również muzyka kameralna. Występował z takimi artystami jak Tsuyoshi Tsutsumi, Konstanty Andrzej Kulka, Andrzej Bauer i Tamaki Kawakubo. W 2008 roku był inicjatorem powstania zespołu Kulka Trio, w skład którego wchodzą Konstanty Andrzej Kulka (skrzypce), Tomasz Strahl (wiolonczela) i Krzysztof Jabłoński (fortepian).

Jest cenionym pedagogiem, regularnie zapraszanym do prowadzenia wykładów, kursów mistrzowskich oraz udziału w pracach jury międzynarodowych konkursów pianistycznych, w tym konkursów chopinowskich na całym świecie. W jury warszawskiego Konkursu Chopinowskiego zasiadał dwukrotnie – w 2005 i 2021 roku.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Krzysztof Jabłoński, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

krzysztof_jablonski.jpeg

Kevin Kenner

Pianista i pedagog, urodzony w 1963 roku w Coronado w stanie Kalifornia. Po raz pierwszy pojawił się w Warszawie jako siedemnastolatek podczas X Konkursu Chopinowskiego w 1980 roku – nie wszedł do finału, ale otrzymał wyróżnienie Ministra Kultury i Sztuki. Dekadę później, podczas XII Konkursu Chopinowskiego, został laureatem II nagrody (I nie przyznano); przyznano mu także wyróżnienie za najlepsze wykonanie poloneza. W tym samym roku został laureatem III nagrody Konkursu im. Czajkowskiego w Moskwie.

Jako solista, Kevin Kenner koncertował m.in. z BBC Symphony Orchestra, orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie i Filharmonii Czeskiej, Deutsches Symphonie-Orchester z Berlina, Nationaal Orkest van Belgie oraz San Francisco Symphony. Występował pod batutą wybitnych dyrygentów, w tym Sir Charlesa Grovesa, Andrew Davisa, Jiřiego Bělohlávka, Jacka Kaspszyka i Stanisława Skrowaczewskiego. Jako kameralista współpracuje z cenionymi kwartetami smyczkowymi, takimi jak Belcea, Tokio, Vogler czy Panocha. Regularnie występuje w duecie z wiolonczelistą Mattem Haimovitzem i skrzypaczką Kyung Wha Chung.

Kevin Kenner, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Jego dyskografia obejmuje liczne albumy z muzyką Fryderyka Chopina. Album Resonances nagrany w 2010 roku dla wytwórni DUX został uznany przez magazyn „Gramophone” za jedno z 50 najlepszych nagrań chopinowskich wszech czasów. W ostatnich latach nagrał również album z utworami Ignacego Jana Paderewskiego, pieśniami Chopina (z sopranistką Olgą Pasiecznik, jurorką Konkursu Moniuszkowskiego) oraz album z koncertami fortepianowymi Chopina w aranżacji na zespół kameralny (z Apollon Musagète Quartett i Sławomirem Rozlachem).

Oprócz tego, że Kenner rozwija karierę koncertową, jest również cenionym pedagogiem. Wykładał w londyńskim Royal College of Music, a w 2015 roku przyjął posadę profesora we Frost School of Music na Uniwersytecie w Miami.

Był jurorem XVI i XVIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, odpowiednio w 2010 i 2021 roku.

Momo Kodama

W wieku 19 lat została najmłodszą laureatką Międzynarodowego Konkursu Muzycznego ARD w Monachium. W tym samym roku zadebiutowała u boku Boston Symphony Orchestra. Pianistka występowała z najważniejszymi orkiestrami symfonicznymi świata, występując pod batutą Seijiego Ozawy, Charles’a Dutoita czy André Previna.

Artystka porusza się swobodnie w repertuarze obejmującym dzieła od epoki klasycznej do współczesności. Szczególnie ceniona jest za interpretacje dzieł Oliviera Messiaena, Claude’a Debussy’ego i Wolfganga Amadeusa Mozarta. Wielu współczesnych kompozytorów, takich jak Toshio Hosokawa, Jörg Widmann i Christian Mason, dedykowało jej swoje utwory.

Urodzona w 1972 roku w Osace. Rok później wyjechała ze swoją rodziną do Europy, pierwsze lata swojego życia spędziła w Niemczech. Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku trzech lat, 10 lat później rozpoczęła naukę w Paryskim Konserwatorium – podobnie jak jej starsza siostra, Mari Kodama. Kształciła się m.in. u Murraya Perahii, Andrása Schiffa, Wiery Gornostajewej i Tatiany Nikołajewej.

W 2021 roku objęła stanowisko profesorki Hochschule für Musik Karlsruhe. Obecnie dzieli swój czas między Paryżem a Karlsruhe. Chętnie występuje w składach kameralnych – ostatnio udziela się w rodzinnym zespole Nagano-Kodama Family. Występuje tam ze swoją siostrą Mari, szwagrem Kentem Nagano i siostrzenicą Karin Kei Nagano.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Momo Kodama, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

momo_kodama.jpeg

Robert McDonald

Amerykański pianista i pedagog, urodzony w 1951 roku. Kształcił się pod okiem wybitnych pedagogów, takich jak Seymour Lipkin, Rudolf Serkin, Beveridge Webster i Mieczysława Horszowskiego – kontynuatorów XIX-wiecznej europejskiej tradycji pianistycznej. Na szczególną uwagę zasługuje postać Horszowskiego, muzyka urodzonego w 1892 roku we Lwowie, który lekcje gry na fortepianie uczył się od Karola Mikulego – jednego z nielicznych uczniów Fryderyka Chopina.

Robert McDonald w 1982 roku został laureatem II nagrody William Kapell Competition organizowanego przez Uniwersytet Maryland – I nagrody nie przyznano. Rok później zajął drugie miejsce na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ferruccia Busoniego, na którym również nie przyznano I nagrody. Przez wiele lat towarzyszył na koncertach wybitnemu skrzypkowi Izaakowi Sternowi, urodzonemu w 1920 roku w Krzemieńcu.

Jako kameralista, Robert McDonald współpracował z wieloma czołowymi kwartetami smyczkowymi, takimi jak Juilliard, American, Takács, Muir i Brentano. Jego bogata dyskografia obejmuje nagrania dla m.in. Sony Classical, Vox, Bridge oraz Musical Heritage Society. McDonald wykłada w nowojorskiej Juilliard School (od 1999 roku) oraz filadelfijskiej Curtis Institute of Music (od 2007 roku). Jest również dyrektorem artystycznym Taos School of Music and Chamber Music Festival w Nowym Meksyku.

Jego uczniami byli m.in. islandzki muzyk Víkingur Ólafsson, Amerykanin Andrew Tyson i Koreanka Chaeyoung Park. Kształcił również pianistów dobrze znanych publice Konkursu Chopinowskiego: Kate Liu i Erica Lu – laureatów, odpowiednio, III i IV nagrody na XVII Konkursie w 2015 roku.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Robert McDonald, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

robert_mcdonald.jpeg

Piotr Paleczny

Na VIII Konkursie Chopinowskim w 1970 roku został laureatem III nagrody, otrzymał również nagrodę specjalną za najlepsze wykonanie poloneza oraz nagrodę specjalną przyznawaną przez Witolda Małcużyńskiego, jednego z ówczesnych jurorów Konkursu.

Urodzony w 1946 roku w Rybniku, jest absolwentem Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (dzisiejszy Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina), w klasie prof. Jana Ekiera. W kształtowaniu się osobowości artystycznej pianisty szczególną rolę odegrały kontakty z Arturem Rubinsteinem i Witoldem Lutosławskim.

Jako solista występował z najznamienitszymi orkiestrami symfonicznymi świata: począwszy od BBC Symphony Orchestra i Tonhalle Orchester Zürich, przez Chicago Symphony i Concertgebouw, po Orquesta Sinfónica Nacional de Mexico i Orquesta Sinfónica Nacional de Argentina. Koncertował m.in. w sali Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku, Carnegie Hall, wiedeńskiej Musikverein i londyńskiej Royal Festival Hall.

Od 1993 roku jest dyrektorem artystycznym najstarszego istniejącego na świecie festiwalu pianistycznego – Międzynarodowego Festiwalu Chopinowskiego w Dusznikach-Zdroju, a od 2004 roku jest także dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Paderewskiego w Bydgoszczy.

Zasiadał w jury międzynarodowych konkursów na całym świecie, m.in. w Leeds, Montrealu, Moskwie, Tel Awiwie, Hamamatsu, Tokio, Seulu, Shenzhen, Tajpej, Rio de Janeiro i Los Angeles. Przewodniczył pracom gremium jurorskiego prestiżowego konkursu w Cleveland – był jedynym, jak dotąd, Polakiem pełniącym rolę przewodniczącego jury na amerykańskim konkursie pianistycznym.

Jest prawdziwym weteranem jury warszawskiego Konkursu Chopinowskiego – sędziował tu ośmiokrotnie, od XI Konkursu w 1985 roku zasiadał w jury każdej kolejnej edycji.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Piotr Paleczny, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

piotr_paleczny.jpeg

Ewa Pobłocka

Laureatka piątej nagrody X Konkursu Chopinowskiego w 1980 roku, uhonorowana również nagrodą specjalną przyznawaną przez redakcję Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków Chopina.

Urodzona w 1957 roku w Chełmnie. Studiowała w Gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (Dzisiejszej Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki) pod kierunkiem Zbigniewa Śliwińskiego i Jerzego Sulikowskiego (dyplom z wyróżnieniem, 1981) oraz podyplomowo w Hamburgu u Conrada Hansena, wybitnego znawcy muzyki Ludwiga van Beethovena, który współpracował z Wilhelmem Furtwänglerem i Herbertem von Karajenem. Pobierała również lekcje u Jadwigi Sukiennickiej, Rudolfa Kerera, Tatiany Nikołajewej i Marthy Argerich.

Ewa Pobłocka rozpoczęła karierę od występów w duecie z matką Zofią Janukowicz-Pobłocką, cenioną sopranistką, uczennicą Ady Sari. W 1977 roku zwyciężyła w Konkursie im. Giovanniego Viottiego w Vercelli, dwa lata później otrzymała Złoty Medal na Festiwalu Młodych Laureatów w Bordeaux. Z powodzeniem uprawia muzykę kameralną, koncertując między innymi z Kwartetem Śląskim i ze śpiewaczkami Jadwigą Rappé, Olgą Pasiecznik oraz Ewą Podleś.

Jest cenioną pedagożką; przez ćwierćwiecze prowadziła klasę fortepianu w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, wykładała również w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. Gościnnie nauczała na Uniwersytecie Sztuk Pięknych i Muzyki Geidai w Tokio i Nagoi. Prowadziła liczne kursy mistrzowskie m.in. w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wietnamie, Mongolii, Korei, Chinach, Japonii i w Niemczech.

Artystka dokonała szeregu prawykonań i premierowych nagrań utworów polskich kompozytorów współczesnych, wśród których warto wymienić koncerty fortepianowe Andrzeja Panufnika, Witolda Lutosławskiego, Pawła Szymańskiego i Pawła Mykietyna (Szymański i Mykietyn dedykowali jej swoje utwory).

Dorobek fonograficzny Ewy Pobłockiej to ponad 50 albumów, wydanych m.in. przez Polskie Nagrania „Muza”, Deutsche Grammophon, CD Accord i NIFC.

W gremium jurorskim Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina zasiadała do tej pory trzykrotnie, po raz pierwszy w 2005 roku podczas XV edycji konkursu. Uczestniczyła również w obradach XVII (2015) i XVIII (2021) Konkursu. Zasiadała również w jury Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego na Instrumentach Historycznych w 2018 i 2023 roku, oraz licznych konkursów zagranicznych – od Pretorii, przez Miami i Aarhus, po Nowy Jork i Tel Awiw.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Ewa Pobłocka, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

ewa_poblocka.jpeg

Katarzyna Popowa-Zydroń

W IX Konkursie Chopinowskim (1975) doszła do półfinałów. Piotr Wierzbicki pisał wtedy: „Oto do finału Konkursu Chopinowskiego nie weszła Popowa-Zydroń, która była jedyną wśród Polek inteligentną, myślącą pianistką, grającą nie tylko pod dyktando pedagogów”.

Urodzona w 1948 roku w Sofii, jest absolwentką Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku w klasie Zbigniewa Śliwińskiego i wiedeńskiej Hochschule für Musik und Darstellende Kunst, gdzie studiowała u Alexandra Jennera. Doświadczona i wszechstronna pedagożka (obecnie wykłada w akademiach muzycznych w Gdańsku i Bydgoszczy) oraz jurorka. Jej uczniowie – Rafał Blechacz, Paweł Wakarecy, Krzysztof Herdzin – zdobywają czołowe miejsca na konkursach w Polsce i za granicą.

Katarzyna Popowa-Zydroń, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Repertuar Popowej-Zydroń obejmuje dzieła od baroku po muzykę XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości Mozarta, Beethovena, Schuberta, Schumanna, Chopina, Debussy’ego, Bartóka. Dokonywała prawykonań kompozycji polskich twórców współczesnych. Chętnie sięga po utwory kameralne.

Była przewodniczącą jury XVII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, zasiadała w jury XV i XVII Konkursu w 2005 i 2010 roku.

John Rink

Autor książek poświęconych Fryderykowi Chopinowi i historii praktyki wykonawczej jego muzyki, jeden z największych autorytetów w zakresie chopinowskich rękopisów i druków.

Napisał monografię poświęconą Chopinowskim koncertom fortepianowym: Chopin: The Piano Concertos (1997, wyd. pol. Chopin. Koncerty fortepianowe, przeł. Aleksander Laskowski), oraz książkę podsumowującą stan wiedzy na temat rękopisów kompozytora: Annotated Catalogue of Chopin’s First Editions (we współpracy z Christophem Grabowskim, 2010). Jego ostatnia książka – Music in Profile: Twelve Performance Studies – została opublikowana przez Oxford University Press w 2024 roku. Rink łączy w niej wiedzę muzykologiczną z wrażliwością eseisty i własną praktyką pianistyczną. Autor porusza tu tematy sprawczości wykonawcy, nieprzewidywalności, podejmowania decyzji wykonawczych, intuicji, ubóstwa, ale i potencjału notacji muzycznych, oceny wykonawstwa, ale i doświadczenia słuchania wykonawstwa.

Poza wydawnictwami książkowymi John Rink opublikował liczne artykuły z zakresu chopinologii oraz powszechnie cenione wydanie koncertów fortepianowych polskiego kompozytora. Jest redaktorem naczelnym serii The Complete Chopin – A New Critical Edition ukazującej się w wydawnictwie Petersa oraz redaktorem naczelnym serii książek poświęconych muzycznej praktyce wykonawczej opublikowanych w Oxford University Press. John Rink jest dyrektorem dwóch, mających wielką wagę projektów internetowych: Chopin’s First Editions Online oraz Online Chopin Variorum Edition.

Urodzony w 1957 roku w Pittsburghu, ukończył Princeton University, King’s College London i University of Cambridge, studiował również na Guildhall School of Music & Drama. Jest zdobywcą nagród na konkursach dla młodych pianistów. Występował z recitalami-wykładami, a także prowadził kursy mistrzowskie na całym świecie.

Jest profesorem Uniwersytetu w Cambridge, pracuje również w St. John’s College, gościnnie wykłada w londyńskich uczelniach Royal Holloway i Queen Mary, a także w Konserwatorium Szanghajskim i Konserwatorium Yong Siew Toh w Singapurze.

Jako wykonawca w ostatnim czasie skupia się na instrumentach historycznych: jest uznanym ekspertem w zakresie gry na fortepianie marki Pleyel (ulubionej marce instrumentów Chopina).

John Rink jest też członkiem Rady Programowej Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina oraz członkiem kolegiów redakcyjnych periodyków „Studia Chopinowskie” oraz „The Chopin Review”. Zasiadał w jury Konkursu Chopinowskiego XVII i XVIII edycji, w latach 2015 i 2021.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

John Rink, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

john_rink.jpeg

Đặng Thái Sơn

Zwycięzca X Konkursu Chopinowskiego w Warszawie (1980) – jest pierwszym pianistą pochodzącym z Azji, który zdobył to najwyższe miejsce.

Urodził się w 1958 roku w Hanoi. Jego pierwszą nauczycielką fortepianu była jego matka – Thái Thị Liên – profesorka Konserwatorium Muzycznego w Hanoi. W latach 70. została ona zaproszona do Warszawy do obserwowania warszawskiego konkursu, do Wietnamu wróciła z konkursowymi nagraniami i kompletem chopinowskich partytur.

Talent młodego muzyka został dostrzeżony przez sowieckiego pianistę Izaaka Kaca, w latach 70. gościnnego wykładowcę hanojskiego Konserwatorium. [TT – Pianista i pedagog, ur. 1922 r. w Winnicy (dzisiejsza Ukraina), zm. w 2009 r. w Jerozolimie. W latach 90. wyemigrował do Izraela, był profesorem Jerozolimskiej Akademii Muzyki i Tańca]. Pomógł on Đặng Thái Sơnowi dostać się do Związku Radzieckiego – w czasie wojny wietnamskiej wyjazd z kraju był wyjątkowo utrudniony, nawet jeśli celem podróży były kraje znajdujące się za żelazną kurtyną. Pianista został studentem Konserwatorium im. Czajkowskiego w klasie Władimira Natansona i Dmitrija Baszkirowa.

Od 1987 roku wykłada gościnnie w tokijskim Kunitachi Music College, prowadzi zajęcia także na Uniwersytecie w Montrealu. Jest jurorem m.in.: Konkursu im. Clary Haskil w Vevey i Konkursu im. Artura Rubinsteina w Tel Awiwie.

Nagrywał m.in. dla Deutsche Grammophon, Polskie Nagrania, Melodija, CBS Sony i Analekta. Jego płyty wyszły też w ramach serii The Real Chopin oraz Dzieła Wszystkie Fryderyka Chopina na instrumentach współczesnych, wydanych przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina.

W jury Konkursu Chopinowskiego zasiadał czterokrotnie, od XV Konkursu w 2005 roku.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Đặng Thái Sơn, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

dang_thai_son.jpeg

Wojciech Świtała

Podczas XII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1990 roku otrzymał nagrodę za najlepsze wykonanie poloneza.

Jest laureatem także innych prestiżowych nagród, w tym I nagrody w konkursie w Bardolino oraz II Grand Prix, czy też nagrody publiczności i wyróżnienia dla najlepszego pianisty europejskiego na Konkursie im. Marguerite Long i Jacques'a Thibaud w Paryżu. Został także uhonorowany na Konkursie Pianistycznym w Montrealu.

Wojciech Świtała regularnie występuje na najważniejszych estradach koncertowych na świecie, w tym w Europie, Argentynie, Maroku, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Libii, USA i Kanadzie. Koncertował z większością czołowych polskich orkiestr symfonicznych pod batutą wybitnych dyrygentów, takich jak Jan Krenz, Tadeusz Strugała, Agnieszka Duczmal, Jerzy Katlewicz, Mirosław Błaszczyk i Tomasz Bugaj. Jako ceniony kameralista, często współpracuje ze skrzypkiem Szymonem Krzeszowcem, Kwartetem Śląskim, Royal String Quartet oraz orkiestrą Aukso.

Dyskografia Wojciecha Świtały obejmuje nagrania dzieł tak wybitnych kompozytorów jak Johannes Brahms, Claude Debussy, Ferenc Liszt, Robert Schumann, Karol Szymanowski i Juliusz Zarębski. Jego dorobek fonograficzny został dwukrotnie uhonorowany prestiżową nagrodą Fryderyk: za komplet sonat skrzypcowych Brahmsa nagrany wspólnie z Szymonem Krzeszowcem (2002) oraz za album z utworami skrzypcowo-fortepianowymi Karola Szymanowskiego, zrealizowany z Piotrem Pławnerem.

Wyjątkowe miejsce w jego twórczości zajmuje interpretacja muzyki Chopina, zarówno na instrumentach historycznych, jak i współczesnym fortepianie. Razem ze śpiewaczką Ewą Iżykowską nagrał komplet pieśni Chopina w Konserwatorium Paryskim.

Urodzony w 1967 roku w Rudzie Śląskiej. Od 1998 roku zajmuje się pedagogiką. Jest profesorem i kierownikiem Katedry Fortepianu w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, kształcąc nowe pokolenia pianistów i pianistek.

Zasiadał w jury prestiżowych konkursów międzynarodowych, takich jak: Międzynarodowy Konkurs im. Marguerite Long i Jacques'a Thibauda w Paryżu, Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy, Ogólnopolski Konkurs im. Fryderyka Chopina w Warszawie, Konkurs im. Vladimira Horowitza w Kijowie oraz Międzynarodowy Konkurs Chopinowski na Instrumentach Historycznych w Warszawie.

W gremium jurorskim Konkursu Chopinowskiego zagości po raz trzeci.

Format wyświetlania obrazka

standardowy (864px desktop)

Wojciech Świtała, fot. dzięki uprzejmości organizatorów Konkursu Chopinowskiego

Obrazek

wojciech_switala.jpeg

Język Polish

konkurs chopinowski

międzynarodowy konkurs chopinowski

międzynarodowy konkurs pianistyczny im. fryderyka chopina

Konkurs Chopinowski