Jadalnia była z pewnością zbyt strzelista i smukła, by wpasować się w wizję Wyspiańskiego, który chciał zaprojektować tę przestrzeń według symetrycznego ustawienia linii krzeseł, gromadzących się wokół prostego stołu. W centralnej części zostały one ozdobione motywem solarnym, który powtarzał się na ogromnej szafie. W pierwotnym pomyśle Wyspiańskiego, obliczonym na większą przestrzeń, znajdowały się cztery części pokojowej boazerii. Błękit ścian i dekoracyjna wędrówka słońca miały wyznaczać rytm życia na ziemi, pory roku, dni, wreszcie posiłki – taki był konceptualny charakter pokoju jadalnego.
Artystyczne techniki wykorzystane w tych "wyreżyserowanych" wnętrzach – czyli nawiązania do motywów etnicznych kostiumów i rekwizytów do "Bolesława Śmiałego", używanie konkretnych typów rozpór (pochodzących z drewnianej architektury ludowej) jako autonomicznych dekoracji w salonie, korzystanie z rodzimych rozwiązań architektonicznych (portale, balustrady) – odpowiadają zasadom gesamkunstwerk (syntezy sztuk) i synestezji. Elementem dominującym był kolor, obdarzony symboliczną konotacją. Ten czynnik dyktował rodzaj wyposażenia pokoju, zgodny z autorską koncepcją harmonii.
Przyjmując te zlecenia w 1904 roku, Wyspiański był już w pełni dojrzałym twórcą, świadomie czerpiącym z dotychczasowych doświadczeń, które zdobył, konserwując i projektując krakowskie obiekty sakralne (Bazylika św. Franciszka z Asyżu, Kościół św. Krzyża). Oczywiście równie ważne było doświadczenie, które wyniósł z teatralnych scen – jako dramaturg i scenograf. Można rzec, że artysta miał teatralną wyobraźnię, pojmował rzeczywistość w ramach teatralnej sztuki.
Wyspiański wychowywał się w surowych wnętrzach ojcowskiej pracowni rzeźbiarskiej, pozbawionej wygód i komfortu. Takie dzieciństwo sprawiło, że wizja artysty nie była hamowana przez mieszczańskie przyzwyczajenia. Krakowski wizjoner traktował wnętrza zarówno jako przestrzeń quasi-teatralną, jak i obszar ekspresji osobowości twórczej. Zlecenia związane z projektowaniem były dla niego wyzwaniem i eksperymentem dotyczącym tożsamości znajomych mieszkańców w zupełnie nowych warunkach przestrzennych. W wielu dramatach głosił postulat wyzwolenia indywidualnego potencjału, wewnętrznej mocy wolnego ducha i wyzbycia się ograniczeń schematycznego myślenia.