Aleksandra Wasilkowska - Życie i twórczość | Artysta

Architektka, której interdyscyplinarna działalność lokuje się pomiędzy architekturą, urbanistyką, sztuką i nauką. Projektuje domy, wnętrza, wystawy i instalacje. Urodziła się w 4 października 1978 roku w Warszawie. Mieszka i od 2007 roku prowadzi tam pracownię architektoniczną.

Aleksandra Wasilkowska, photo: Maciej Landsberg

Zdjęcie portretowe artysty

Podpis obrazka portretowego

Aleksandra Wasilkowska, fot. Maciej Landsberg

Tytuł w nagłówku strony

Aleksandra Wasilkowska

W 2003 roku uzyskała dyplom na Wydziale Architektury i Urbanistyki Politechniki Warszawskiej, a w roku 2005 dyplom z wyróżnieniem w Ecole d'Architecture de Bretagne. Praktykowała w pracowni François Roche'a i Stéphanie Lavaux, R & Sie(n), w Paryżu, zaś od 2007 roku prowadzi własne studio projektowe w Warszawie. Jest współzałożycielką kolektywu Meso (wspólnie z Angelique Chedemois i Tam-Kien Dongiem) zajmującego się m.in. problematyką miejskich systemów złożonych. Wykłada na studiach "Sztuka/Przestrzeń Publiczna/Demokracja" na SWPS, a także gościnnie m.in. w Architecture Foundation w Londynie i Chelsea College of Art & Design.

Otrzymała wyróżnienia w konkursach na ogród Pontivy we Francji, modernizację Placu Grzybowskiego w Warszawie oraz na projekt pawilonu informacyjnego dla Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie.

Projektuje m. in. dla "Krytyki Politycznej" i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Aleksandra Wasilkowska analizuje współczesne strategie urbanistyczne i możliwości kolektywnego działania w przestrzeni publicznej. Interesuje ją architektura sprzężona z nielinearnymi procesami, które są charakterystyczne dla takich złożonych systemów, jak miasto, społeczeństwo czy sztuka. Przestrzeń miejską postrzega jako miejsce ścierania się dwóch tendencji: odgórnej czyli urzędowej, utożsamianej z porządkiem, i oddolnej, społecznej, którą rządzi chaos.

Według mnie rolą architekta jest właśnie zamykanie naturalnych procesów miejskich w piękne formy, a nie postulowanie czystej i samowystarczalnej architektury, której zamknięta forma nie potrzebuje ludzi – mówi Wasilkowska.

Jej projekty mają charakter interdyscyplinarny, stanowią rezultat poszukiwania związków między problematyką szeroko pojętej architektury, a kwestiami poruszanymi m.in. przez socjologię, nauki o złożoności i psychologię społeczną. Często zaprasza do współpracy ludzi zajmujących się tymi dziedzinami nauki, co pozwala na zmianę perspektywy i spojrzenie na kwestie miejskie czy architektoniczne z odmiennej pozycji. We współpracy z l'Institut des Systèmes Complexes (Instytutem Systemów Złożonych) w Paryżu Wasilkowska opracowała projekt strategii dla Zagrzebia –"MultiCity Disorder" (2008), nawiązujący do procesu defragmentacji Jugosławii po upadku komunizmu (Multiple Personality Disorder to pojęcie z psychologii określające rozszczepienie świadomości w wyniku przeżytej traumy).

Wśród projektów Wasilkowskiej są m.in. instalacje w przestrzeni publicznej, budynki, aranżacje ogrodów i wnętrz, a także wystawy i eksperymenty o zasięgu społecznym. Większość jej prac wynika z zainteresowania nowymi sposobami postrzegania miasta jako społecznego organizmu, w którym dużą rolę odgrywają techniki partycypacyjne, mechanizmy powstawania nieformalnych przestrzeni publicznych, samoorganizacja, zbiorowa podświadomość. Wasilkowska analizuje te zjawiska i posługując się naukowymi tropami podejmuje w swoich pracach próby innego rozumienia i organizowania miejskiej przestrzeni.

Jedyna myśl, do której naprawdę jestem przywiązana to, że miasto powinno organizować się na zasadzie współzależności, nieustannych renegocjacji"– deklaruje w wywiadzie dla "Krytyki Politycznej.

W innym miejscu szerzej rozwija tę ideę:

Planowanie miasta powinno opierać się na innych zasadach - nie kontroli i przeciwdziałaniu, ale regulowaniu i współdziałaniu. Regulowanie tkanki powinno wynikać z analizy oddolnych procesów (przepływ mas ludzi, proporcji funkcji, ilości i jakości połączeń pomiędzy nimi), a także z warunków klimatycznych (dostępności światła, natężenia wiatru czy hałasu). Relatywnie tradycyjną urbanistykę powinna zastąpić nowa dziedzina nauki badająca systemy złożone (complex systems)".

Praca dyplomowa Aleksandry Wasilkowskiej nosiła tytuł "Miasto symbiotyczne" (2005) i dotyczyła analizy "konfliktu odgórnego planowania i oddolnych działań w kontekście placu Defilad w Warszawie". Artystka zaproponowała w niej stworzenie na terenie placu Defilad "architektonicznej, elastycznej struktury, która podejmie dialog ze (społecznym i politycznym) charakterem tego miejsca". Strategia ewolucji placu zakładała podjęcie zapoczątkowanych już w tym miejscu oddolnych procesów, takich jak formowanie się stoisk handlowych. Wasilkowska proponowała stworzenie tzw. kodu zachowań, który zostałby przyjęty przez wszystkich inwestorów. Nakazywałby on utrzymanie 25% ścian budynku bez otworów, co umożliwiłoby łączenie się ze sobą kolejnych budynków w organiczną strukturę z zielonym dachem publicznie dostępnym.

W 2007 roku Wasilkowska rozpoczęła współpracę z Krzysztofem Żwirblisem nad projektem "Bezinteresowna Przestrzeń Miejska (+n)", do którego przygotowała koncepcję architektoniczną. Pierwsza prezentacja "BPM (+n)" odbyła się w hali warszawskiego Dworca Wschodniego. Autorzy projektu postulowali stworzenie w miejscu parkingu na placu Konstytucji zielonej wyspy, która służyłaby wypoczynkowi i swobodnej komunikacji społecznej. Zauważali, że najlepiej działają w przestrzeni publicznej takie miejsca, gdzie ich użytkownicy sami się organizują według ogólnie przyjętych reguł. Na "BPM (+n)" składał się projekt architektoniczny uwzględniający system wentylacji i rozwiązań energooszczędnych, koncepcja opracowania zieleni (Karolina Samborska), analiza urbanistyczno-historyczna, makieta w skali 1:50, wystawy oraz akcje społeczno-artystyczne, podczas których prezentowane były wizualizacje i zbierane opinie.

Prace Aleksandry Wasilkowskiej [galeria]

Styl wyświetlania galerii

wyświetl slajdy

W moich projektach nawiązuję do Formy Otwartej Hansena, czyli architektury jako tła, zdolnej ewoluować. Projekty są określonym naczyniem, w które użytkownicy mogą wlewać swoją treść. W przypadku 'Bezinteresownej Przestrzeni Miejskiej' jest to połączenie działania odgórnego (top down), globalnego w rodzaju 'dajemy Wam przykryty krajobraz w mieście, a Wy możecie go lokalnie przywłaszczyć według wspólnie wypracowanych zasad' (zero handlu, ale leżenie na trawie dozwolone itp.). Tę strategię wciągania różnych potrzeb użytkowników w budowanie przestrzeni nazwałabym Przestrzenią Modyfikowaną Genetycznie, czyli łączącą ze sobą pozornie sprzeczne funkcje (jak transgeniczna sałata opracowana w PAN-ie, produkująca szczepionkę na zapalenie wątroby typu B). Taka przestrzeń byłaby sumą różnych potrzeb: tych oddolnych (bottom up) zapewniających tętniące życie i tych wysokich, pełniących określone z góry funkcje – wyjaśniała koncepcję projektu Wasilkowska.

W 2009 roku architektka została zaproszona do udziału w wystawie "Niezwykle rzadkie zdarzenia / Dystrybucja Nooawangardy" zorganizowanej w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. "Niezwykle rzadkie zdarzenia" powstały jako efekt współpracy kuratora Łukasza Rondudy i prof. Andrzeja Nowaka z młodym pokoleniem artystów i architektów. Wasilkowska wraz z programistą Michałem Piaseckim przygotowała główną strukturę ekspozycji, w którą zostały wkomponowane prace pozostałych uczestników: Janka Simona, Agnieszki Kurant, Oskara Dawickiego. Jako materiał Wasilkowska zastosowała YTONG, czyli beton komórkowy, z którego powstała lekka, ażurowa biała konstrukcja.

Biennale Architektury

W 2010 roku projekt Aleksandry Wasilkowskiej i Agnieszki Kurant "Emergency Exit" reprezentował Polskę na Biennale Architektury w Wenecji (kuratorem wystawy był Elias Redstone). Jak można przeczytać w materiałach organizatora:

'Emergency Exit', jest próbą przekroczenia logiki miejskiej rzeczywistości poprzez stworzenie czegoś w rodzaju przenośnej dziury teleportacyjnej. Tytuł jest ironicznym odniesieniem do obowiązujących w budynkach i przestrzeni miejskiej przepisów bezpieczeństwa czy wymogów higieniczno-zdrowotnych, których celem jest osiągnięcie planowości życia, kontrola ryzyka i wykluczenie tego, co przypadkowe i nieoczekiwane."

Projekt zakładał zbudowanie w Pawilonie Polskim wysokiej konstrukcji przypominającej skocznię narciarską lub trampolinę na basenie publicznym. Konstrukcja nawiązująca w sposób krytyczny do dziedzictwa zrujnowanej obecnie modernistycznej architektury monumentalnych obiektów sportowych wznosiła się nad morzem białych chmur. Chmury przez swą gęstość dawały wrażenie przepaści bez dna. Widok ten w stojących na szczycie skoczni ludziach miał budzić poczucie tajemnicy, ryzyka, niebezpieczeństwa lub wręcz strachu. Skok w dół był jednak całkowicie bezpieczny, gdyż w chmurach ukryty został specjalny materac amortyzujący upadek. Dzięki temu skok wyzwalał uczucie przyjemności kontrastujące z odczuwanym wcześniej strachem. Każdy zwiedzający wystawę mógł doświadczyć będącego celebracją życia skoku w chmury.

Architektura publiczna

Wasilkowska chętnie pracuje również z otwartymi przestrzeniami. Świątynia na przykład to inslatalcja, która w 2014 roku stanęła w Parku Tysiąclecia w Zielonej Górze. Wasilkowska eksploruje tutaj intrygującą grę między sacrum i profanum. Park ten jest bowiem zarówno miejscem pochówku z pozostałościami architektury cmentarnej, jak i miejscem, do którego najcześciej udają się ludzie “za potrzebą”. Wasilkowska tropi te miejsca w parku, w których pamięć łączy się z czysto fizjologocznymi potrzebami, znacząc je obecnością kwiatów.

W 2015 przygotowała projekt publicznych toalet dla wrocławskiego parku. Minimalistyczne kontenery obłożone miedzianymi płytami. Wasilkowska rezygnuje z podziału na płeć, proponując pawilony dostosowane do potrzeb tak niepełnosprawnych, jak i rodziców z dziećmi.

Wasilkowska pracowała także w Parku Krasnogrudzkim, dla którego opracowała projekt instalacji dla dzieci, zatytułowany Ogród Gucia Zaczarowanego. Dla Krasnogrudy zaprojektowała również projekt wystawy Szukanie ojczyzny. Świadectwa i proroctwa Czesława Miłosza.

Zainteresowanie Wasilkowskiej wielofunkcyjnymi przestrzeniami, leżącymi na pograniczu, wymykającymi się łatwym definicjom doszło do głosu także w projekcie Bazaristan. Bazaristan to wymyślony kraj, zainaugurowany w 2012 roku, w obrębie przestrzeni rynku przy ulicy Ptasiej we Wrocławiu. To państwo zainicjowane przez artystów, architektów, aktywistów i sprzedawców z rynku. Wasilkowska bada niezwykle newralgiczną przestrzeń rynku, podkreślając jej nie tylko komercyjny, ale także socjologiczny wymiar jako miejsca bezpośrednich wymian i interakcji w tkance miejskiej. W zwykłą przestrzeń targowiska wplecione są tutaj działania artystyczne, niektóre ze stanowisk przemienione zostały w białe sześciany, inne wypełniły plastikowe kostki sera. Pomiędzy straganami miejsce tu miały także performanse.

W 2018 roku Aleksandra Wasilkowska wzięła udział w projekcie Public Art Munich. W tej edycji zaprezentowanych zostało 20 performatywnych realizacji odnoszących się do punktów zwrotnych w historii Monachium, które mocno wpłynęły na to, jak wygląda świat, w którym obecnie żyjemy. To m.in. powołanie Sowieckiej Republiki Bawarskiej w 1919 roku, wkroczenie aliantów i początek denazyfikacji, powstanie Radia Wolna Europa, demokratyczny optymizm podczas inauguracji stadionu olimpijskiego w roku 1972 oraz powitanie uchodźców na dworcu kolejowym w 2015 i tym samym rozpoczęcie "Wilkommen Kultur". Wszystkie te wydarzenia nie trwały długo, ale na zawsze odmieniły Niemcy, a za nimi Europę oraz świat.

Uczestnicy PAM 2018 mieli za zadanie stworzyć projekty w sferze publicznej, które nawiązywałyby, do jednej lub wielu z tych zmian. Widzianej nie w skali globalnej a miejskiej. Z perspektywy miasta, które było świadkiem radykalnych przewrotów ideologicznych, socjopolitycznych i symbolicznych. Monachium to studium przypadku współczesnego świata.

PAM 2018 zaprezentowało sztukę obejmującą szeroko rozumianą sferę publiczną. Artyści mieli możliwość przedstawić swą perspektywę na temat problemów, które dotykają każdego z nas. Jedyną stałą lokalizacją pozostał Pawilon PAM na Viktualienmarkt– placu targowym Monachium. Aleksandra Wasilkowska stworzyła ruchomy dach, który został zainstalowany w zbudowanym nielegalnie kościele na tyłach Olimpiastadion.

Kościół Pokoju Wschodnio-Zachodniego został nielegalnie zbudowany w połowie lat 50. XX wieku przez rosyjskiego pustelnika Timofei oraz jego żonę Nataschę. Szukając schronienia w Monachium po II wojnie światowej, para zbudowała tę małą świątynię otwartą na wszystkie formy chrześcijaństwa. Jej wypukły sufit, wzniesiony z kartonu, gruzu, drewna i papieru, odizolowano srebrnymi opakowaniami po czekoladzie. Po podjęciu decyzji o budowie Parku Olimpijskiego na tym terenie architekt Günter Behnisch nie tylko zmienił ogólny plan stadionu tak, by zachować kościół, ale również zainspirował się jego błyszczącym, delikatnym dachem. W ten sposób nieoficjalna budowla wpłynęła na jeden z najbardziej imponujących dzieł architektury w Niemczech.

Lewitujący i migrujący sufit Aleksandry Wasilkowskiej oddaje hołd miastu jako organizmowi społecznemu, w którym techniki partycypacyjne, nieformalne przestrzenie publiczne, fragmenty architektury cienia, ale także minerały i materia nieożywiona, odgrywają tak samo ważną rolę, co odgórne usystematyzowane plany zagospodarowania. Jest to hołd złożony zarówno miastu, które organizuje się na podstawie współzależności i niekończących się negocjacji, jak i wyobraźni jego przybyszów, takich jak Timofei i Natascha, którzy zmienili los architektury stadionu oraz tych, którzy dzisiaj nadal zmienić tkaninę miejską w Monachium. Wreszcie jest to latający sufit, chmura oddychającej architektury, szkic lewitującego dachu – wszystko to, czym miał być Stadion Olimpijski.

O projekcie PAM 2018, Wasilkowska opowiedziała podczas warszawskich Biennale w 2019 roku przy okazji promocji książki "A City Curating Reader". Wraz z Wasilewską w panelu wzięły udział Joanna Warsza (kuratorka PAM 2018) oraz Agata Siwiak. Dyskusja dotyczyła również szerzej rozumianych kwestii pracy w przestrzeni i w sferze publicznej.

Tego samego roku Aleksandra Wasilkowska zaprojektowała wnętrze jednej z najbardziej rozpoznawalnych warszawskich cukierni – Lukullusa przy ulicy Rozbrat. Ta konkretna filia skoncentrowana jest na sprzedaży lodów, nie ciastek, a wnętrze również bardzo różni się pozostałych cukierni Lukullus. Podczas projektowania Wasilkowska inspirowała się latami 80. i 90., a także projektami Carlo Scarpy i oraz realizacjami projektantów z grupy Memphis

Architektura cienia

"Architektura cienia" to tytuł trzytomowej publikacji, wydanej przez Fundację Inna Przestrzeń w 2012 roku. Aleksandra Wasilkowska była autorką tych książek, jednak do współpracy przy każdej zaprosiła szerokie grono autorów, których eseje stanowią części poszczególnych publikacji. Pierwszy tom "Architektury cienia" poświęcony był handlowi ulicznemu, dwa kolejne – bazarom i szaletom.

Archetyp cienia w psychologii analitycznej Carla Gustava Junga oznacza składnik wyparty ze świadomości indywidualnej i zbiorowej. "Architektura cienia" będzie więc tym rodzajem struktur przestrzennych, które wymykają się odgórnemu planowaniu, tak jak stragany uliczne

– pisała w pierwszym tomie publikacji Wasilkowska. Architektura cienia – to temat, który interesuje ją od lat zarówno na poziomie refleksji i badań, jak również jako zadanie projektowe.

W 2022 roku Nagrodę Architektoniczną Prezydenta m.st. Warszawy w kategorii Nowe życie budynków otrzymało Targowisko Bakalarska położone w warszawskiej dzielnicy Włochy. Bazar powstał w 2010 roku – to tu przeniosło się ponad 500 kupców ze zlikwidowanego Jarmarku Europa (targowiska na Stadionie Dziesięciolecia). Po kilku latach działania sami kupcy zapragnęli rewaloryzacji terenu, uporządkowania, poprawy jego funkcjonalności. Wasilkowska tworzyła projekt w ścisłej współpracy z inwestorami, przedstawicielami wielonarodowej społeczności kupców. W maju 2023 roku oddano do użytku po przebudowie "Babski Rynek" w Białej Podlaskiej. To popularne wśród mieszkańców miejskie targowisko, na którym można kupić produkty spożywcze lokalnego pochodzenia. Tu Wasilkowska przygotowała nie tylko projekt centralnych konstrukcji straganów o amfiteatralnym kształcie (które mogą być wykorzystywane do różnych aktywności po godzinach działania targu), ale i układ funkcjonalny, zieleń, otoczenie bazaru.

Podobny projekt zrealizowano w podwarszawskim Błoniu. I tu architektka zaprojektowała efektowną kompozycję zadaszonych straganów, rozplanowała niewymagającą wiele opieki zieleń, zbiorniki na wodę, nawet niewielki plac zabaw i miejsce do odpoczynku – targ w Błoniu także został stworzony z myślą o kupcach, ale zaprojektowany tak, żeby służyć ludziom również do innych celów. W 2024 roku projekt znalazł się na krótkiej liście obiektów nominowanych do European Union Prize for Contemporary Architecture – Mies van der Rohe Award, a rok wcześniej otrzymał Grand Prix w konkursie o Nagrodę Architektoniczną "Polityki". Wasilkowska opracowała także koncepcję urbanistyczną dla 16-hektarowego obszaru w centrum Rzeszowa, obejmującego teren bazaru Jutrzenka, Hali Targowej, Placu Wolności oraz otaczających je ulic. Ma tu powstać nowa, wielofunkcyjna dzielnica, której serce ma stanowić zmodernizowane targowisko.

Dorobek Aleksandry Wasilkowskiej trudno usystematyzować. Architektka projektuje obiekty i założenia przestrzenne, działa w organizacjach zawodowych (w kadencji 2012–2015 była wiceprezeską Stowarzyszenia Architektów Polskich SARP), ale jednocześnie projektuje wizjonerskie scenografie i operowe kostiumy. Bada pomijane, niedostrzegane, a nawet specjalnie ukrywane miejsca w miastach, angażuje się w działania na rzecz wielokulturowych społeczności, tworzy wystawy na międzynarodowych festiwalach. W jej dorobku zaciera się łatwy stereotypowy podział na sztukę i architekturę, projektowanie, działalność społeczną i naukową. W 2024 roku Wasilkowska otrzymała Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kategorii Architektura i Przestrzeń. Doceniono jej wrażliwość społeczną, ale i multidyscyplinarność działań. Sama laureatka mówiła, odbierając nagrodę:

To nie pałace, nie stadiony narodowe, nie monumentalne gmachy świadczą o tym, w jakiej kondycji jest nasze społeczeństwo i demokracja, tylko właśnie dostęp, jakość architektury codziennej, użytkowej i infrastruktury społecznej. Dlatego zajmuję się budowaniem mało prestiżowych budynków i przestrzeni, jak bazary, szalety publiczne, targowiska, szkoły i wszystko to, co w pewnym sensie stoi w cieniu prestiżu.

13 maja 2025 roku w Mediolanie rozpocznie się 24. edycja Triennale Designu. Potrwa do 9 listopada 2025 roku. Polskę reprezentować tam będzie wystawa stworzona przez zespół: Katarzyna Roj (kuratorka), Aleksandra Wasilkowska (architektka), Agata Bartkowiak (projektantka graficzna), Łukasz Rusznica (artysta wizualny), Olaf Brzeski (artysta wizualny, rzeźbiarz), Antonina Nowacka (kompozytorka), Monika Opieka (artystka olfaktoryczna), Alicja Wysocka (choreografka). Na wystawę, która nosi tytuł "Krótkie wakacje" i ma dotyczyć potrzeby miejsc do odpoczynku i wytchnienia w zurbanizowanych obszarach, Aleksandra Wasilkowska zaprojektowała "Transsanatorium", prototypową komnatę, przestrzeń relaksu i wypoczynku niczym ze starożytnych łaźni-tepidariów.

Wybrane projekty i nagrody:

2024 - Doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kategorii Architektura i Przestrzeń

2023 - Nagroda Architektoniczna "Polityki" Grand Prix konkursu za Targ Błonie

2021 - Nagroda Architektoniczna Prezydenta Warszawy, pierwsza nagroda w kategorii "Nowe życie budynków" za projekt Targowiska Bakalarska

2018 - Nagroda Architektoniczna Prezydenta Warszawy, nominacja w kategorii "Najlepsze wydarzenie architektoniczne" za projekt automatycznych toalet dla Warszawy

2015 – wybrana do 15tki najbardziej cenionych polskich architektów przez Propertydesign.pl; nominacja do nagrody Gwarancje Kultury

2015 – MIDNIGHT SHOW, BWA, Wroclaw, Polska; PLANY NA PRZYSZŁOŚĆ, Centrum Łowicka Biblioteka Uniwersytecka, Warszawa, Polska

2014/2015 Architektura cienia, Szalety i Bazary, Muzeum Sztuki Nowoczesnej (jako kurator i architekt)

2014 – PERFORMANCE NOW Bunkier Sztuki, Kraków, Polska; ONE MILLION TO ONE, Sztokholm, Szwecja; SCHRONIENIE, Tatrzański Park Narodowy, Polska; ŚWIĄTYNIA, Fundacja Salony, BWA Zielona Góra, Polska; SLOW FUTURE, Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa, Polska; THE DREAM OF WARSAW, Fondazione Pastificio Cerere, Rzym, Włochy; CO WIDAĆ. POLSKA SZTUKA DZISIAJ, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa, Polska

2013 – Narracje cienia, Bozar, Bruksela, Belgia; Architektura cienia & Bazaristan, participatory city: 100 urban trends from the bmw Guggenheim lab, Muzeum Guggenheima, Nowy Jork, Stany Zjednoczone; Architektura w opozycji, Czytelnia sztuki, Gliwice; Bazaristan, BWA Wrocław, Polska (jako kuratorka i architektka); Pojawia się i znika, Nowy Teatr, Warszawa, Polska (jako kuratorka i architektka); Laboratorium sztuki i architektury, Europejska stolica kultury Wrocław 2016, Polska (jako kuratorka i architektka); Dziesięć procent bieli; nominowana do nagrody Polacy z Werwą

2011 – "Wyspa" (spektakl "Życie seksualne dzikich"), Warszawa; "Time Machine"– instalacja na dworcu Centralnym w Warszawie; "Nie–pokój" – instalacja w CSW Zamku Ujazdowskim (część projektu Laboratorium Przyszłości Akt 1 – "REGRESS PROGRESS");

2010 – "Zejście", DPT Wigry; "Baba Jaga patrzy" – Instytut Awangardy, Warszawa

2010 – "[No. Platform]" – instalacja w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki; "Asamblaż w przestrzeni publicznej" – tymczasowa konstrukcja dla Chelsea College of Art and Design, Londyn; "Emergency Exit" (z Agnieszką Kurant), Biennale Architektury w Wenecji

2009 – "Warszawa jako struktura emergentna: Em_Wwa 1.0"; "Warszawa w budowie" – Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa; "Ekspektatywa" – Fundacja Bęc Zmiana, Warszawa; "Niezwykle rzadkie zdarzenia / Dystrybucja nooawangardy" – CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa

2008 – "MultipliCity Disorder" – projekt konkursowy dla Zagrzebie
2007 – "Zmienny mikroklimat" – instalacja przygotowana na Festiwal Wrocław Non Stop 2007

2005 – "Miasto Symbiotyczne" – strategia miejska dla placu Defilad w Warszawie

W 2009 roku Fundacja Bęc Zmiana opublikowała książkę Aleksandry Wasilkowskiej "Warszawa jako struktura emergentna" (przygotowaną we współpracy z prof. Andrzejem Nowakiem).

Autor: Ewa Gorządek, kwiecień 2011, aktualizacja: HSz 2019, AC 2025

warszawa

instalacja

praca w przestrzeni publicznej

biennale architektury w wenecji

sztuka w przestrzeni publicznej

aleksandra wasilkowska