Content anchor

Zachęta Narodowa Galeria Sztuki

Gdzie: 

Plac Małachowskiego 3
Warszawa, Polska

Galeria "Zachęta", fot. materiały prasowe
Brak przypisanych miejsc.

Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki to miejsce łączące współczesność z historią. Misją instytucji jest popularyzacja sztuki współczesnej. Galeria prezentuje wystawy indywidualne i zbiorowe, w tym problemowe. Od 2011 prowadzi działania w ramach projektu Otwarta Zachęta. Jako pierwsza publiczna instytucja sztuki w Polsce uwolniła swoje zasoby, udostępniając je na licencjach Creative Commons na portalu www.otwartazacheta.pl.

Zachęta prezentuje wystawy indywidualne i zbiorowe, w tym problemowe, przedstawiając publiczności najnowsze zjawiska w sztuce polskiej i zagranicznej. Jest także organizatorem wystaw w Pawilonie Polskim w Wenecji. Od 2003 roku, co dwa lata, Zachęta – wspólnie z Deutsche Bank – organizuje konkurs i wystawę „Spojrzenia” dla najbardziej interesujących młodych twórców na polskiej scenie artystycznej. W Zachęcie można zapoznać się z historią galerii oraz dowiedzieć więcej o sztuce współczesnej w dziale dokumentacji i bibliotece. Znajduje się tu jeden z największych w Polsce zbiorów katalogów i archiwaliów dokumentujących polskie życie artystyczne po 1945 roku. Do każdej wystawy galeria przygotowuje bogaty program edukacyjny. Obejmuje on oprowadzania, spotkania na wystawie, dyskusje problemowe, przeglądy filmowe, koncerty.

Historia Zachęty rozpoczęła się w 1860 roku wraz z powstaniem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, jako obywatelskiej inicjatywy otoczenia opieką sztuk dla obopólnej korzyści – społeczeństwa i artystów. Towarzystwo postawiło sobie za zadanie organizowanie wystaw, dokonywanie zakupów dzieł sztuki w celu stworzenia narodowej kolekcji i udzielanie pomocy młodym artystom. W latach 1898–1900 w wyniku skutecznej polityki Towarzystwa i wielkiej ofiarności społeczeństwa wzniesiono własną siedzibę - eklektyczny pałac miejski zbudowany według projektu Stefana Szyllera, ozdobiony rzeźbionym frontonem z dedykacją ARTIBUS – sztukom.

Bieżące wydarzenia

Facebook Twitter Reddit Share

Podobał Ci się nasz artykuł? English newsletter here

Zapisz się na newsletter

  • 0 subscribers
  • Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. nr 101, poz.926)wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Instytut Adama Mickiewicza (IAM) z siedzibą w Warszawie (00-560), przy ul. Mokotowskiej 25. Podanie danych jest dobrowolne. Użytkownikom przysługuje prawo dostępu do swoich danych i ich poprawiania.

  • Email Marketingby GetResponse
Zobacz także:
Budynek Liberty Corner na ul. Mysiej 2, na miejscu rozebranego budynku cenzury - Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk, fot. Wojciech Kryński/FORUM

"Prawo o cenzurze nie jest prawem, tylko środkiem policyjnym. I jest to zły środek policyjny, bo nie osiąga tego, co zamierzono, a osiąga to, czego nie zamierzono" [Karol Marks, 1842]. Wiek później nasze władze, z marksistowskim podglebiem, miały urząd, który równie "nieprawomyślnego" stwierdzenia nie dopuściłby do druku. Czytaj dalej about: Cenzura a kultura

Wojciech Nowicki, "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990", okładka

Album "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990" to efekt karkołomnej próby syntezy dwunastu lat pracy pierwszej damy polskiej fotografii dokumentalnej w jednym woluminie. Wojciech Nowicki, który podjął się tego zadania z ponad 20 tys. negatywów wybrał dwieście kadrów, ułożył je w określonym porządku i opatrzył wstępem. Czytaj dalej about: Wojciech Nowicki, "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990"

Nikogo chyba nie trzeba przekonywać, że obowiązująca w PRL cenzura była zaprzeczeniem przyrodzonej każdemu obywatelowi swobody wypowiedzi. W pierwszej linii walki z tą instytucją byli, oczywiście, ludzie kultury. Literaci, filmowcy, artyści teatru, plastycy podejmowali z nią swoistą grę. Czytaj dalej about: Gra twórców z cenzurą

"Wodiczko. Socjoestetyka" okładka, wyd. Krytyka Polityczna

"Wodiczko. Socjoestetyka" czyli wywiad - rzeka przeprowadzona przez Adama Ostolskiego jest dla Wodiczki okazją do opowiedzenia cudzych historii. Artysta używa tego medium, by "wświetlić" w nie historie emigrantów, ofiar wojen, wykluczonych, kobiet, wreszcie własne losy. Czytaj dalej about: Krzysztof Wodiczko, Adam Ostolski, "Wodiczko. Socjoestetyka"

Gramofon model Junior, Emil Berliner, 1903 (kolekcja Jerzego Gogacza, Warszawa), fot. Muzeum POLIN/mat. promocyjne

Żydowskie stulecie na szelaku i winylu, historia polskiej piosenki oraz pierwsze nowoczesne reinterpretacje tradycji klezmerskiej z Jarosławem Besterem. O tym przeczytacie na Culture.pl z okazji nowej wystawy czasowej w Muzeum POLIN, którą można oglądać do 29 maja. Czytaj dalej about: Polsko-żydowskie związki muzyczne (obok nowej wystawy w POLIN)

Jarosław Bester, fot. dzieki uprzejmości muzyka

Rozmowa z Jarosławem Besterem, założycielem Cracow Klezmer Band (od 2007 roku Bester Quartet) – jednego z zespołów, który zwiastował falę nowej muzyki żydowskiej w Polsce. Czytaj dalej about: Bester: Jak wyglądałaby muzyka klezmerska, gdyby nie było Zagłady? [WYWIAD]

Płyta Syrena Record w kopercie z reklamą Juliusza Feigenbauma, przed 1914 (kolekcja Tomasza Lerskiego), fot. Muzeum POLIN

Wystawa ''Szafa grająca! Żydowskie stulecie na szelaku i winylu. Historie z Polski'' pokazywana w Muzeum Polin opowiada nie tylko historię początków fonografii. Przypomina także, że płyta gramofonowa jest bardzo ważnym źródłem historycznym – nie tylko dla melomanów i badaczy muzyki. Czytaj dalej about: ''Szafa grająca! Żydowskie stulecie na szelaku i winylu. Historie z Polski''