Content anchor

Łazienki Królewskie w Warszawie

Gdzie: 

Agrykoli 1
Warszawa, Polska

Brak przypisanych miejsc.
fot. Piotr Lubomirski

Łazienki Królewskie to zespół pałacowo-ogrodowy ukształtowany pomiędzy XVII i XIX wiekiem. Ok. 1680 roku na zlecenie marszałka wielkiego koronnego S. H. Lubomirskiego wzniesiono barokowy pawilon mieszczący łaźnię (stąd nazwa). Na północ od niego wybudowano pawilon zwany Ermitażem. W latach 1724-1732 na zlecenie króla Augusta II wykopano basen wodny (Kanał Piaseczyński). Ok. 1764 zaczęto, na zlecenie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, powiększanie dawnego ogrodu przy Łaźni, którą w 1772 przekształcono w dom mieszkalny.

fot. Piotr Lubomirski

W latach 1788-1793 Łaźnię połączono z bocznymi pawilonami mostkami z kolumnowymi galeriami i przekształcono w pałac zwanym odtąd pałacem Na Wodzie lub pałacem Na Wyspie. Tu odbywały się słynne Obiady Czwartkowe. W 1774 roku przystąpiono, niezależnie od prac przy Łaźni, do wzniesienia Białego Domu, a od 1775 roku - pałacu Myślewickiego. W 1778 roku wytyczono tzw. Promenadę Królewską - aleję otoczoną kanałami i łączącą Łaźnię z Białym Domem. W 1785 roku wzniesiony został Amfiteatr ziemny ze sceną na wyspie. W latach 1786-88 wybudowano Wielką Oranżerię, zwana Starą Pomarańczarnią. W latach 1778-1788 w sąsiedztwie Łaźni stanął gmach Wielkiej Oficyny. W 1792 roku zaczęto wznosić kościół - Świątynię Opatrzności, lecz budowli nie dokończono z powodu wydarzeń politycznych.
 

fot. Piotr Lubomirski
fot. Piotr Lubomirski

 


W 1817 roku Łazienki Królewskie zostały sprzedane carowi Aleksandrowi I Romanowowi. Wielka Oficyna stała się siedzibą Szkoły Podchorążych Piechoty, Belweder przebudowano na siedzibę księcia Konstantego, wzniesiono także budynki Stajni, Wozowni i Ujeżdżalni. Pawilon zachodni przy pałacu Na Wyspie został przebudowany na cerkiew.

Po 1918 roku Łazienki Królewskie stały się własnością rządową. W 1926 roku na tarasie skarpy ustawiono pomnik Fryderyka Chopina.

 

 

 

fot. Piotr Lubomirski


Od czasów Stanisława Augusta Poniatowskiego Łazienki Królewskie są dostępne dla publiczności. Odbywają się tu różne imprezy, koncerty, spektakle teatralne, festyny i spotkania. Jednym z tłumniej odwiedzanych tu miejsc jest pomnik Fryderyka Chopina, u stóp którego w letnie weekendy odbywają się koncerty muzyki wielkiego kompozytora. Od maja do września w każdą niedzielę organizowane są koncerty pianistyczne, pierwszy o godz. 12.00, drugi o godz. 16.00. Także w każdą letnią niedzielę (pomiędzy czerwcem a wrześniem) o 13.30 na estradzie przy Starej Pomarańczarni odbywają się "Koncerty pod Lipą". Ich organizatorem jest Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki.

Źródło: Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, styczeń 2002.


Łazienki Królewskie w Warszawie
ul. Agrykoli 1
00-460 Warszawa
Województwo mazowieckie
Tel: (+48 22) 5060 101 (Centrala)
Fax: (+48 22) 5060 174
www.lazienki-krolewskie.pl

 

 

 

Bieżące wydarzenia

Facebook Twitter Reddit Share

Podobał Ci się nasz artykuł? English newsletter here

Zapisz się na newsletter

  • 0 subscribers
  • Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. nr 101, poz.926)wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Instytut Adama Mickiewicza (IAM) z siedzibą w Warszawie (00-560), przy ul. Mokotowskiej 25. Podanie danych jest dobrowolne. Użytkownikom przysługuje prawo dostępu do swoich danych i ich poprawiania.

  • Email Marketingby GetResponse
Zobacz także:
Budynek Liberty Corner na ul. Mysiej 2, na miejscu rozebranego budynku cenzury - Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk, fot. Wojciech Kryński/FORUM

"Prawo o cenzurze nie jest prawem, tylko środkiem policyjnym. I jest to zły środek policyjny, bo nie osiąga tego, co zamierzono, a osiąga to, czego nie zamierzono" [Karol Marks, 1842]. Wiek później nasze władze, z marksistowskim podglebiem, miały urząd, który równie "nieprawomyślnego" stwierdzenia nie dopuściłby do druku. Czytaj dalej about: Cenzura a kultura

Wojciech Nowicki, "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990", okładka

Album "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990" to efekt karkołomnej próby syntezy dwunastu lat pracy pierwszej damy polskiej fotografii dokumentalnej w jednym woluminie. Wojciech Nowicki, który podjął się tego zadania z ponad 20 tys. negatywów wybrał dwieście kadrów, ułożył je w określonym porządku i opatrzył wstępem. Czytaj dalej about: Wojciech Nowicki, "Zofia Rydet. Zapis socjologiczny 1978-1990"

Nikogo chyba nie trzeba przekonywać, że obowiązująca w PRL cenzura była zaprzeczeniem przyrodzonej każdemu obywatelowi swobody wypowiedzi. W pierwszej linii walki z tą instytucją byli, oczywiście, ludzie kultury. Literaci, filmowcy, artyści teatru, plastycy podejmowali z nią swoistą grę. Czytaj dalej about: Gra twórców z cenzurą

"Wodiczko. Socjoestetyka" okładka, wyd. Krytyka Polityczna

"Wodiczko. Socjoestetyka" czyli wywiad - rzeka przeprowadzona przez Adama Ostolskiego jest dla Wodiczki okazją do opowiedzenia cudzych historii. Artysta używa tego medium, by "wświetlić" w nie historie emigrantów, ofiar wojen, wykluczonych, kobiet, wreszcie własne losy. Czytaj dalej about: Krzysztof Wodiczko, Adam Ostolski, "Wodiczko. Socjoestetyka"

Gramofon model Junior, Emil Berliner, 1903 (kolekcja Jerzego Gogacza, Warszawa), fot. Muzeum POLIN/mat. promocyjne

Żydowskie stulecie na szelaku i winylu, historia polskiej piosenki oraz pierwsze nowoczesne reinterpretacje tradycji klezmerskiej z Jarosławem Besterem. O tym przeczytacie na Culture.pl z okazji nowej wystawy czasowej w Muzeum POLIN, którą można oglądać do 29 maja. Czytaj dalej about: Polsko-żydowskie związki muzyczne (obok nowej wystawy w POLIN)

Jarosław Bester, fot. dzieki uprzejmości muzyka

Rozmowa z Jarosławem Besterem, założycielem Cracow Klezmer Band (od 2007 roku Bester Quartet) – jednego z zespołów, który zwiastował falę nowej muzyki żydowskiej w Polsce. Czytaj dalej about: Bester: Jak wyglądałaby muzyka klezmerska, gdyby nie było Zagłady? [WYWIAD]

Płyta Syrena Record w kopercie z reklamą Juliusza Feigenbauma, przed 1914 (kolekcja Tomasza Lerskiego), fot. Muzeum POLIN

Wystawa ''Szafa grająca! Żydowskie stulecie na szelaku i winylu. Historie z Polski'' pokazywana w Muzeum Polin opowiada nie tylko historię początków fonografii. Przypomina także, że płyta gramofonowa jest bardzo ważnym źródłem historycznym – nie tylko dla melomanów i badaczy muzyki. Czytaj dalej about: ''Szafa grająca! Żydowskie stulecie na szelaku i winylu. Historie z Polski''