Dom to najściślej chroniony skarb. To najbliżsi sercu ludzie i najważniejsze miejsca. To zdarzenia, doświadczenia, przeżycia, które złożyły się na własne, dojrzałe "ja".
Ewa Bieńkowska próbuje opowiedzieć - sobie i czytelnikom - o domu swojego dzieciństwa: o mieszkaniu w strzeżonej warszawskiej kamienicy w Alei Szucha i o pałacu w Nieborowie, gdzie spędzała wakacje; kreśli portrety rodziców. Dla czytelnika nie są to postaci nieznane.
Ojciec, Władysław Bieńkowski - można przeczytać w opracowanej przez Krzysztofa Dąbka nocie z Encyklopedii Solidarności - urodzony w roku 1906, zmarły w 1991, studiował na Uniwersytecie Warszawskim, był członkiem PPR, w latach 1945-1948 w Komitecie Centralnym, w 1948 potępiony za tzw. odchylenie prawicowe. Dyrektor Biblioteki Narodowej do 1956 roku, mediator między Gomułką a Kościołem i delegat na rozmowy z internowanym prymasem Stefanem Wyszyńskim, następnie minister oświaty, w 1959 zrezygnował ze stanowiska w proteście przeciwko polityce "Wiesława"; w latach 60. krytyk realnego socjalizmu, w 1970 usunięty z PZPR, w latach 1976-1981 współpracownik KOR, w 1978 wraz z innymi zakłada Towarzystwo Kursów Naukowych, publikuje w Instytucie Literackim w Paryżu i w paryskiej "Kulturze" oraz w Niezależnej Oficynie Wydawniczej NOWa.
I matka, Flora z Trynkusów Bieńkowska - powieściopisarka, poetka i dramaturg.
Spojrzenie córki jest odległe od poetyki oficjalnych not, prywatne - i przez to bezcenne. Ewa Bieńkowska prezentuje w swojej opowieści również wielu znajomych domu, których nazwiska są przecież powszechnie znane, ale prywatna strona osobowości wciąż skrywa tajemnice. Jej książka to nie tylko propozycja podróży w czasie, lecz także w świetnie naszkicowanej przestrzeni, w zmieniających się z biegiem lat społeczno-politycznych realiach Polski.
Piękna opowieść o źródłach życia, o tak nieprzewidywalnych ścieżkach losu, że aż chciałoby się czasem powiedzieć - to fikcja literacka, a nie wspomnienia. O walce w obronie własnej tożsamości, o równowadze między marzeniami a rzeczywistością, o chęci tworzenia, pragnieniu wpływania na świat sztuką słowa.
Czułe, emocjonalne, choć jednocześnie rzeczowe oraz analityczne wspomnienia, inkrustowane wierszami matki, cytatami z niezapomnianych dziecięcych lektur, fragmentami dzieł ojca. Spacer śladami przeszłości, krętymi ścieżkami, z których wszystkie prowadzą do Domu.
Ewa Bieńkowska (ur. 1943) - eseistka, historyk literatury, prozaik, tłumaczka literatury pięknej; wykłada na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie; członek-założyciel "Zeszytów Literackich", członek jury literackiej Nagrody Kościelskich. Opublikowała "Dwie twarze losu. Nietzsche, Norwid" (1975), "W poszukiwaniu królestwa człowieka. Utopia sztuki od Kanta do Tomasza Manna" (1981), "Dane odebrane. Tryptyk włoski" (1985), "Co mówią kamienie Wenecji" (1999), "Spór o dziedzictwo europejskie" (1999), "Pisarz i los. O twórczości Gustawa Herlinga-Grudzińskiego" (2002), "W ogrodzie ziemskim. Książka o Miłoszu" (2004), "Michał Anioł - nieszczęśliwy rzymianin" (2009), "Spacery po Rzymie" (2010). Mieszka w Wersalu.
Źródło: informacja nadesłana, www.wydawnictwo-sic.com.pl, zeszytyliterackie.pl; opr. ak
- Ewa Bieńkowska
"Dom na Rozdrożu"
Wydawnictwo Sic!, Warszawa, luty 2012 - premiera 6 marca 2012
135 x 205, 260 ss., miękka oprawa
ISBN: 978-83-61967-23-1