Urodził się 16 listopada 2005 roku w Netanii w Izraelu. Dzieciństwo spędził pod Jerozolimą, a fortepianem zainteresował się już w wieku czterech lat za sprawą starszej siostry Veroniki – uczennicy pianisty Eitana Globersona – która chętnie dzieliła się z rodzeństwem swoją grą.
Rodzina Yehudy pochodzi z Polski, a język polski bywał obecny w jego izraelskim domu – nie powinno więc nadto dziwić, że późniejszy wyjazd do obcego kraju pianista określił jako swoisty „powrót do korzeni”. To właśnie emigracja zbliżyła go do twórczości Fryderyka Chopina, którą uważa za esencję polskości:
Prawda jest taka, że jak przyjechałem do Polski, to tutaj ten Chopin żyje wszędzie. W każdej szkole Chopin jest. Więc ten Chopin cały czas był z tyłu głowy i jak w 2015 roku oglądałem Konkurs [Chopinowski], to marzyłem, żeby zagrać na tej scenie [w Filharmonii Narodowej w Warszawie]
– wspominał w wywiadzie dla TVP3. Marzenie miało się wkrótce spełnić, a wyjazd do Polski stworzył dogodne warunki do pogłębiania interpretacji chopinowskiej muzyki – o wykonanym przez siebie podczas eliminacji Mazurku h-moll op. 33 nr 4 tak mówił dla Radia Wnet:
Przede wszystkim trzeba poczuć tę atmosferę, którą dzięki temu, że żyję w Polsce, czuję na co dzień. [...] Chopin w mazurkach pokazał przygodę, którą przeżywał w Polsce. Czuję, że to jest jego największa opowieść o Polsce. [...] Chopin pisał, iż ostatnie dźwięki tego mazurka to widmo, które się rozpierzcha. Jeżeli ostatnie dźwięki coś takiego pokazują, to znaczy, że cały utwór o tym opowiada. Trzeba o tym myśleć podczas grania.
Już po przeprowadzce do Krakowa, w wieku ośmiu lat, Yehuda zaczął pobierać regularne lekcje fortepianu. Ukończył Państwową Szkołę Muzyczną II st. im. Władysława Żeleńskiego w klasie prof. Stefana Wojtasa. U słynnego krakowskiego pedagoga – nauczyciela m.in. Krzysztofa Książka i Szymona Nehringa – kształcił się aż do jego śmierci w 2024 roku. Obecnie studiuje na Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie w klasie fortepianu Krzysztofa Książka.
Jest laureatem ponad 30 konkursów międzynarodowych i ogólnopolskich. Punktem zwrotnym w jego karierze była kwalifikacja do I etapu XIX Międzynarodowego Pianistycznego Konkursu im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 2025 roku jako jeden z 13 reprezentantów Polski. Pianista przeszedł do półfinału warszawskiego konkursu. Otrzymał nagrodę specjalną za najlepsze wykonanie mazurków oraz Nagrodę im. prof. Zbigniewa Drzewieckiego dla najwyżej ocenionego uczestnika reprezentującego Polskę, który nie zakwalifikował się do finału.
Ponadto zdobył na przykład VI nagrodę na 53. Ogólnopolskim Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie (2025), V nagrodę i Nagrodę Chopinowską na XIII Międzynarodowym Konkursie Młodych Pianistów ,,Arthur Rubinstein in Memoriam” w Bydgoszczy (2024).
Młodzieńcze sukcesy odnosił też w obszarze muzyki kameralnej, a ściślej w latach 2018–2024, kiedy to wraz z pianistą Erykiem Koszelą współtworzył ProKosz Piano Duo. Wspólnie zdobyli Grand Prix m.in. na Roma International Piano Competition (2023), konkursie Duettissimo w Krakowie (2022) oraz Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej KraCamera (2021).
Oprócz gry na fortepianie zajmuje się kompozycją. W swych utworach – w tym oczywiście przeznaczonych na fortepian – stara się zawrzeć wpływy muzyki żydowskiej, którą poznał jeszcze w Izraelu.
